Categorie archief: Viva España

De Catalaanse onafhankelijkheid en wat Karolien dáár van denkt

Lees ik net in de Standaard Online dat de Catalaanse President Artur Mas binnen anderhalf jaar president van de onafhankelijk staat Cataluña hoopt te zijn. Als alles volgens (zijn) plan verloopt. De illegale ‘consulta alternativa’ van 9 november jongstleden, waarbij 80% van 1/3 van de stemgerechtigden vóór onafhankelijkheid stemde is volgens hem een duidelijk teken van de wil van het volk. Ik merk dat dit alternatieve consult in Vlaanderen op veel sympathie kan rekenen. Want wie houdt er niet van een rebels volkje dat opkomt voor zijn recht op meningsuiting. Het verbod van Madrid op het houden van een officieel en legaal referendum is waarschijnlijk de slechtst denkbare zet van Mariano Rajoy ooit: het riekt teveel naar dictatuur en verdrukking, naar schending van basisrechten.

Mijn gedacht: had Rajoy het geplande officiële referendum gewoon laten doorgaan, dan was het hele onafhankelijkheidsverhaal nu gewoon van de baan. Zoals in Schotland, bijvoorbeeld.

Door de Catalanen te verbieden hun zegje te doen over de kwestie, hebben de separatisten duizenden stemmen en een air van rebelse vrijheidsstrijders verworven. Koren op de molen van de heer Mas.

Een paar kanttekeningen evenwel bij die ‘consulta alternativa’:

  • De definitie van ‘stemgerechtigde’ werd voor de gelegenheid aangepast. Wie 16 jaar of ouder was mocht meestemmen. Meerderjarigheid was geen vereiste. Dit leverde een groot aantal extra ja-stemmers op.
  • Het consult werd georganiseerd zonder census. Er was geen Informatica-systeem voorhanden dat voorkwam dat éénzelfde persoon een stem uitbracht in verschillende stembureaus. Hoewel de Generalitat volhoudt dat fraude onmogelijk was, hebben verschillden mensen aangeklaagd dat ze twee of zelfs drie keer hun stem konden uitbrengen: http://www.periodistadigital.com/politica/autonomias/2014/11/11/catalan-votacion-consulta-9n-abc.shtml
  • Er waren geen stemhokjes voorzien dus het stemgeheim werd niet gewaarborgd
  • De stemming werd georganiseerd door voorstanders van de onafhankelijkheid. Zij telden nadien ook de stemmen.

Het mag duidelijk zijn: ik ben geen fan van dit alternatieve consult, van bovenaf gedirigeerd door Artur  Mas. Hoe kan men objectiviteit garanderen als de organisatoren van de stemming zelf duidelijk laten merken welk resultaat ze beogen?

Ik ben wél voorstander van een officieel referendum, georganiseerd door een onafhankelijk orgaan en met de benodigde controlesystemen. Mocht dat er ooit komen, dan zal ik met plezier meestemmen. Tegen de onafhankelijkheid. Omdat mij die economisch niet haalbaar lijkt. Omdat meneer Mas, die binnen anderhalf jaar premier hoopt te zijn van de onafhankelijke republiek Catalunya nog steeds geen antwoord heeft kunnen geven op de vraag wát er dan gebeurt. Met de pensioenen. Met de belastingen. Met Europa dat al heeft laten weten dat Cataluña niet automatisch deel zal uitmaken van de EU en een applicatie-proces zal moeten doorlopen dat zonder enige twijfel op het veto van Spanje en andere landen met ‘probleemregio’s’ zal kunnen rekenen. Grote bedrijven hebben laten weten weg te zullen trekken. Teveel instabiliteit. En geen idee wat er in de plaats van de euro zal komen en wat die munt dan waard zal zijn.

Ik begrijp dat Artur Mas baat heeft bij zijn onafhankelijkheidsdiscours. Het leidt de aandacht af van de werkelijke problemen. Van de besparingen in onderwijs en gezondheidszorg, bijvoorbeeld. Van het feit dat we hier in Catalunya meer belastingen betalen dan in de meeste andere regio’s ook. Van het feit dat projecten voor bejaardentehuizen of scholen stilliggen door gebrek aan fondsen. Fondsen die wel voorhandig waren voor de organisatie van een onwettelijk alternatief consult dat de Catalaanse burgers, voor- en tegenstanders van onafhankelijkheid, 9 miljoen euro heeft gekost.

Advertenties
Getagged , , , ,

Opgepast, post met vieze woorden (zoals ecologie)

Ze hebben de verwarming opgezet op kantoor. Buiten is het een graad of 14 en binnen zitten we rond de 28 in een Caribisch micro-klimaat. De gulden midden-weg, daar doen we hier niet aan mee. In de zomer wordt de airco op dieprvriestemperatuur gezet en in de winter doen we hier een geslaagde Death Valley-impressie. De wereld op zijn kop. In juli brengt iedereen jasjes en  sjaaltjes mee om niet met een dubbele longontsteking naar huis te moeten en vanaf november pellen we elke morgen laagjes kleding uit tot we in dunne topjes achter onze tafel zitten. Hoezo energieverspilling? Dat hoort toch zo? En wie het te warm heeft zet gewoon het raam wagenwijd open. Ecologie, dat is hier een vies woord. In de keuken gisteren nog een discussie over het nut van afvalsorteren: volgens de Spaanse delegatie is sorteren gewoon een andere vorm van zakkenvullerij. Een paar mannen aan de top die rijk worden van onze belastingscenten. Diezelfde mannen die ook rijk worden van onze aankoop van plastic petflessen. Zal wel een kern van waarheid inzitten maar de milieubewuste Belg in mij kan het toch niet aanzien hoe al die petflessen bij het restafval terechtkomen. ‘Ik heb op mijn appartement geen plaats om te sorteren’, was het volgende excuus. Dat wij indertijd op ons Antwerpse kot een halve muur vol hadden staan met verschillende soorten afvalzakken die we dan ook nog eens duur betaalden, daar hadden ze geen boodschap aan. ‘Want we zitten hier niet in België’. Dat heb ik gemerkt, ja, in België gaan we in november niet in bikini naar kantoor…

Een foto van mij afgelopen winter op kantoor...

Een foto van mij afgelopen winter op kantoor…

 

Getagged , , , ,

Kutweer

rain

Het weer hier is een verhaal apart. Bruuske veranderingen van de ene dag op de andere. Van veel te heet naar veel te koud en van kurkdroog naar zeiknat, op een paar uur of zelfs een paar minuten tijd.

 Vooral aan het begin en einde van de seizoenen wil het weer nog wel eens onvoorspelbaar zijn. Vrijdag liep ik nog met blote benen en armen in het zonnetje op te scheppen over het Barcelonese klimaat en zaterdag begon de regen met bakken uit de lucht te vallen en is het niet meer droog geworden. Dios castiga. Het stortregent nu al bijna 72 uur onafgebroken. De eerste lek in huis is een feit en vanmorgen gleed in Mas d’en Gall de eerste auto van de baan. De weg naar de urbanización is nog maar een paar jaar oud en uitgegraven op een berghelling. De hopen overtollige aarde zijn gewoon naast het beton blijven liggen en spoelen bij elke bui een beetje verder weg, de weg bezaaiend met gevaarlijke zwerfstenen en glibberige modder. Wie zijn band lek rijdt op zo’n steen loopt het risico in de afgrond te belanden. Met uitzicht op Montserrat, dat wel.

De uitgedroogde grond is steenhard geworden na een zomer vol Spaanse zon en kan die plotse zondvloed niet slikken. UIteraard heeft niemand de moeite genomen om de rioolputjes open te houden zodat die nu verstopt zitten met twijgjes en takjes, hondestront en kattehaar en dus verder ook geen soelaas kunnen bieden. Overal staan enkeldiepe plassen en kleine rivieren stromen door de straten. Wie aan de voet van de heuvel woont kan hozen.

Estrellita hupt nerveus van de ene poot op de andere want ze heeft een broertje dood aan regen. Nog sneller dan anders trippelt ze door de straten naar huis om zich daar in haar mandje voor de kachel te nestelen. Hoort ze buiten de katten van de buren lawaai maken, dan wil ze nog wel eens met veel geblaf richting deur stuiven maar bij de eerste druppels op haar pels wordt het sprintje een sukkeldrafje en een u-turn richting warme kachel. Dat heeft ze van haar bazinnetje. Die wankelend op haar hoge hakken van het ene naar het andere droge plekje springt, proberend de plassen te ontwijken, onderwijl foeterend op dat kutweer en dat kutland. Tot de zon weer doorbreekt. En dat duurt in Spanje gelukkig nooit ál te lang.

Getagged , ,

Catalaanse keukentip (voor wie zich verveelt tijdens de herfstvakantie)

Het is bijna 1 november.  In België wordt er nu massaal gesleurd met chrysanten in allerlei kleuren en afmetingen. Hier in Catalunya daarentegen sleuren ze niet met bloempotten maar met zakjes gemalen amandelen, pijnboompitten en kokosnoot. Want hier bakken ze panellets voor Allerheiligen. Spreek uit: Paneyets.

Schaaltje gemengde panellets, de pijnboompitjesversie is ligt op het bovenste rijtje

Schaaltje gemengde panellets, de pijnboompitjesversie is ligt op het bovenste rijtje

Panellets zijn kleine zoete hapjes, op basis van gemalen amandelen met een hoog suikergehalte. Gezien de ingrediënten gaat het hier meer dan waarschijnlijk om verbasterde Arabische recepten, zoals wel meer het geval is in de Spaanse keuken. Vroeger, lang geleden, toen de mensen met Allerheiligen nog naar de kerk gingen in plaats van verkleed als spoken of spiderman door de straten te rennen, kwam zo’n voedingrijk hapje goed van pas voor na de lange, koude misdienst. Net zoals de gepofte kastanjes en boniatos (zoete aardappelen) die nu overal in de straten worden verkocht.

Voor de kooklustigen onder jullie, hierbij het recept voor pijnboompit-panellets (want na het sleuren met al die zware chrysanten, kunnen jullie meer dan waarschijnlijk ook wel een opkikkertje gebruiken)

Ingrediënten:

500 gr amandelpoeder

500 gr bloemsuiker

250gr gekookte aardappel

300gr pijnboompitten

1 geraspte citroenschil

2 eigelen

1 eiwit

Eerst de aardappel koken met schil en al en laten afkoelen. Daarna de schil afpellen en wanneer de aardappel koud is, pletten met een vork en mengen met de suiker. Het amandelpoeder en de geraspte citroenschil toevoegen en goed mengen. Nu de twee eigelen toevoegen en weer goed mengen tot je een homogene marsepein-achtige pasta bekomt. Met die pasta kan je nu kleine balletjes beginnen te rollen. Die balletjes haal je eerst door het eiwit en vervolgens door de pijnboompitjes, zodat die laatste netjes blijven plakken.

Bekleed een ovenplaat met zilverpapier en strooi daar wat bloem over uit. Schik de balletjes op de plaat en laat de oven alvast voorverwarmen met de gril op 170º. Terwijl de oven warm wordt, nog snel even de panelletjes bestrijken met eigeel. 12 minuutjes bakken en klaar is kees! Wel even laten afkoelen voor je ze in je mond stopt!

Getagged , ,

31

Euforische aankondiging van de PP-regering: voor het eerst sinds 2005 daalt de werkloosheid in de maand augustus!! Er werd veel ruchtbaarheid aan het nieuws gegeven en de partij klopte zich luid op de met blinkend nieuwe medailles bespelde borst.

Blijkt nu dat het gaat om welgeteld 31 personen.  Die 1 zou wel eens mijn echtgenoot kunnen zijn, die voor 6 maanden is aangenomen bij een bedrijf waar hij al eerder heeft gewerkt en waar het goed werken is ondanks hun vervelende gewoonte na 6 maanden iedereen voor de bewezen diensten te bedanken en een nieuwe ploeg aan te nemen. Is namelijk goedkoper en en de nieuwe mode bij Spaanse bedrijven, samen met mini-jobs . Mini-jobs. Nog zo’n uitvinding. Ik kan alleen maar hopen dat de geschiedenis of God mevrouw Merkel hier ooit voor zal afstraffen.

Maar ik dwaal af. 31 nieuwe banen in heel Spanje. Waar nu dus nog ‘maar’ 4.698.783 werklozen zijn in plaats van 4.698.83.814. ‘Dat verdient een bloemetje en een persconferentie’, moet de PP gedacht hebben. ‘Lang geleden dat we nog reden hadden voor een feestje’.  Wat jammer toch dat er altijd van die mierenneukers en azijnpissers zijn die de puntjes op de i willen zetten en met precieze cijfers op de proppen komen: 31 nieuwe banen.  Nou, nou. En de hoop dat we misschien nog vóór 2015 onder de 25% werkloosheid zakken. Een mens zou er voorwaar een flesje champagne voor kraken, ware het niet dat daar ook al lang geen geld meer voor is.

Champagne popping cork - 200136368-001

Getagged , ,

Geen post

Zelfs in België zullen jullie al wel hebben gehoord van de treinramp in Santiago de Compostela. 80 doden tot nu toe. En waarschijnlijk verwachten jullie een postje hierover. Want het is toch groot nieuws. Wat een ramp! Zoveel doden! Hebben jullie dat filmpje al gezien op youtube, waarop de trein hollywoodsgewijs uit de bocht vliegt? Man-o-man-o-man!

Maar weten jullie wat? Ik ga het niet doen. Uit respect voor de overledenen en hun families. Uit respect voor de bestuurder die al die doden op zijn geweten heeft maar uiteindelijk ook maar een mens is, met fouten en gebreken.

Nee, een post hierover is niet nodig. Als ik de nieuwsbladen zo lees wordt het thema al meer dan genoeg uitgewrongen en uitgeperst. De één zijn dood…
lazo_luto

Aan de slag

Ben weeral een weekje terug aan de slag na mijn 16 weken bevallingsverlof. Ja, de tijd vliegt snel, zeg dat wel… Wat me aanvankelijk een zee van tijd leek is voorbijgegaan als een vliegescheet

Zoals ik gevreesd had, is het seizoen in mijn afwezigheid redelijk chaotisch verlopen.  Understatement van het jaar. Ben al een week bezig met klanten gerust stellen, bestellingen versturen die ergens waren blijven plakken en vooral met proberen de hiaten en lagunes in de stocks te vullen. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik mijn werk altijd perfect doe en nooit fouten maak. Belange na niet. Alleen maar dat anderen er duidelijk nog minder van bakken dan ik.

Mijn toewijding aan dit bedrijf werd overigens wel beloond: het heilige werkschema van 9-13.30h (met halfuur verplichte koffiepauze) en van  15.00h-19.00h, is voorlopig voor mij vervangen door een ietwat flexibere werkdag van 09.00-14.00h en 15.00h-18.00h. Niet vanzelfsprekend, hoor, in dit bedrijf. Het was dan ook met bibberende beentjes dat ik het kantoor van mijn baas binnenliep om het voorstel te doen. Ik zag hem snel een mentaal rekensommetje maken en op 8 uren uitkomen, dan nog wat wikken en wegen (‘als ik dit nu toelaat, wie kan er dan nog komen en hetzelfde vragen en als ik het niet toelaat wat zijn dan de alternatieven?’) en uiteindelijk  dan toch toestemmen. Voorlopig tot Kai naar school gaat en op voorwaarde dat ik, wanneer nodig, tot 7 uur blijf. Het lijkt misschien een kleine overwinning, maar voor mij is het een wereld van verschil.

Die vreemde werkuren zijn overigens vrij normaal in Spanje. Er begint wel een kleine verschuiving op gang te komen richting kortere middagpauzes, want laten we wel wezen, met uitzondering van een paar oudjes slaapt er niemand nog tijdens de siesta en ook de hitte is in dit airconditioned tijdperk niet langer een excuus om te luieren en de rolluiken te laten zakken.  En het vooruitzicht om ‘s avonds wat vroeger thuis te zijn, zoals in de rest van Europa, blijkt ook voor Spanjaarden steeds aantrekkelijker. Bovendien bleek nog niet zo lang geleden uit een Europese studie dat Spanjaarden weliswaar van alle Europeanen de meeste tijd doorbrengen op kantoor maar desondanks toch nog het minst productief van allemaal zijn. Dan kunnen we beter wat vroeger opkrassen en thuis de nietsnut uithangen, toch?

Let-get-Back-to-work

En nu even ernstig

Het is lang geleden maar hier nog eens een serieuze blog. (Want zoals mijn grootvader placht te zeggen: ‘het kan niet alle dagen feest zijn.’) Lees net in de krant dat Europa blij is met de maatregelen die Spanje dusver heeft genomen om de crisis in te dijken maar dat ze desalniettemin toch graag nóg eens een BTW-verhoging zou willen zien. Say WHAT??? Sinds 2011 is in Spanje de algemene BTW gestegen van 16% naar 21% , dat is maar liefst 5% erbij op minder dan 2 jaar tijd! En ik hoor jullie al komen: ‘Wij betalen toch ook 21% en België, waar zeuren die Spanjaarden over?’

Wij zeuren over 21% BTW en de stelling dat Spanje zich op ‘gelijk niveau moet stellen met de rest van de Europese landen’ omdat de BTW en de prijzen inderdaad naar Europees niveau zijn opgetrokken maar de lonen gewoon Spaans zijn gebleven. En dat is dus ‘gene vette’, hè. Zeker niet de laatste twee jaar, nu werkgevers zich door de crisissituatie ‘genoopt zien’ slechts het mimimumloon (625€ netto / maand) uit te betalen. Met zo’n loon betaal je niet eens je hypotheek, dus wie een een partner heeft die zonder werk zit en zelf het minimunloom uitbetaalt krijgt, zit nog steeds in de rode cijfers.

Map minimumlonen europa - eurostat

Map minimumlonen europa – eurostat

Gisteren op het nieuws werd overigens verteld dat 35% van de werklozen op dit ogenblik geen enkele vorm van uitkering ontvangt. Dat wil zeggen dat van de 4.981.000 werklozen die in januari stonden geregistreerd, er maar liefst 1.743.350 zonder enige vorm van inkomen zitten. En daaronder zitten heel wat vaders en moeders die tot voor een jaar of twee, drie gewoon tot de middenklasse behoorden en nu opeens van de goede wil van anderen afhangen om hun kinderen elke dag te eten te kunnen geven. Het grote aantal werklozen heeft overigens ook al zijn invloed op de schoolkeukens: omdat vele families het middageten niet meer kunnen betalen, zijn op verschillende scholen de gaarkeukens afgeschaft en brengen de kinderen nu gewoon een tupper van thuis mee. Wat dan weer tot de discussie leidde wie de ijskasten en magnetrons diende te betalen die nodig zijn om al die tupperware te bewaren en op te warmen (aan boterhammen als middageten doen ze hier niet, dat wordt beschouwd als vieruurtje maar niet als volwaardige maaltijd). Moeten die kosten op de ouders worden verhaald? Draait de school daarvoor op? Met of zonder steun van de overheid? En is dat dan de regionale of de nationale overheid? En maakt dat enig verschil gezien er toch niemand over budget beschikt?

Omdat de autonome regio’s failliet zijn, worden er dagelijks nieuwe maatregelen verzonnen om geld in het laatje te brengen. Zo betaal ik nu maandelijks voor elke doos insuline 4.20€ waar dat vroeger nog 1€ was. In vergelijking met de werkelijke waarde van die doos, die nu ook FYI op het kasticket wordt weergegeven (47€ voor de novorapid en 75€ voor de levemir, voor de nieuwsgierigen onder jullie), is dat natuurlijk een habbekrats, maarvoor sommige mensen is 20€ per maand extra aan medicijnen een niet te overbruggen obstakel. Omdat ze zowiezo al geld te kort komen.

En ondertussen komt het ene na het andere corruptieschandaal aan het licht. Zowat alle politici lijken boter op het hoofd te hebben en zelfs koning Juan Carlos ligt onder vuur voor zijn aandeel in het Noos-schandaal waar zijn schoonzoon Urgandarin bij is betrokken. Ik hoorde gisteren zelfs zeggen dat Spanje nog corrupter is dan Italië, het mafia-land bij uitstek. ¡Estamos jodidos!

spain corrupted

Getagged , , , ,

Verschil moet er zijn

untitledZe hebben een paar keer grote ogen opgezet, de twee Nederlandse dames van Hannah Cosmetics die naar de beurs in Barcelona waren afgezakt om ons een handje te helpen met de demonstraties. Want Spanjaarden, het blijven toch vreemde wezens, hoor. Bijzonder assertief, zelfs voor Nederlanders. De kleine relletjes die er ontstonden over de vraag wie de volgende in de rij was voor een gratis behandeling konden zelfs niet met behulp van een wachtlijst worden onderdrukt. Omdat Spanjaarden natuurlijk chronisch te laat komen. Je kan wel een afspraak noteren voor 13.30h, maar de kans dat de geïnteresseerde ook daadwerkelijk tijdig komt opdagen en niet een kwartier later, wanneer er ondertussen al lang en breed iemand anders op de behandelingtafel ligt, is uiteraard bijzonder klein. En de kans dat de laatkomer in kwestie dan ook nog beseft dat een afspraak een afspraak is en dat de estheticienne niet een kwartier lang met gekruiste armen op hen gaat staan wachten, is uiteraard nóg kleiner. En dat de ontevredenheid over het vermeende aangedane onrecht luidruchtig kenbaar dient te worden gemaakt dat is uiteraard ook een onwankelbaar gegeven.

Ook de Spaanse arbeidsethiek blijft een bron van verwondering voor Noord-Europeanen. Stonden de Nederlandse dames stipt om 8.30h op de stand, dan kwamen mijn collegaatjes een kwartier later rustig aangewandeld enkel en alleen met de bedoeling om jassen en tassen veilig weg te bergen alvorens eerst even te gaan ontbijten. Wat stand opbouwen? Wat vitrines inladen? Eerst een café con leche en een croissant! Het ontbijt neemt uiteraard mistens een half uur in beslag. De Belgische collega (met noordelijke arbeidsethiek) zal ondertussen de stand wel bewaken en ervoor zorgen dat alles klaarstaat vóór het publiek komt. Verschil moet er zijn en Spain is different.

Middagpauze. De Spaanse collega’s trekken er anderhalf uur voor uit. De Nederlandse dames kijken wederom verbaasd op. Hoezo niet snel snel op twintig minuten een broodje naar binnen werken?  Hoezo voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht  én koffie? Ter verdediging van de  Spaanse tafelgewoontes: hier sta je wel o peen beurs van half negen tot half 8, wat een stuk langer is dan in de noordelijke landen waar het publiek rond 5 o 6 uur naar huis gaat. Dus een beetje deftig eten is wel nodig als je zolang ter been wil blijven. Of daar dan anderhalf uur voor nodig is, zullen we even diplomatiek in het midden laten.

De Nederlandse dames vonden het alleszins allemaal bijzonder interessant. En hun blonde voorkomen kon op veel interesse rekenen bij het mannelijke publiek, wat mooi meegenomen was!

Januari-helling

De maand januari gaat traditiegetrouw gepaard met een hoop prijsstijgingen, ook in Spanje. Hier noemen ze dat de ‘cuesta de enero’, de ‘januari-helling’ : aan het einde van de maand geraken met nog centjes op zak staat qua inspanning gelijk aan het beklimmen van een steile helling. Vergeet ook niet dat hier op 6 januari de Drie Koningen langskomen met cadeautjes en speelgoed voor de brave kindertjes (nee, Sinterklaas is geen sant in eigen land, 6 december is hier gewoon een dag als alle andere) wat ook een serieuze hap uit het budget van de modale familie neemt.

cuesta de enero
Aangekondige prijsstijgingen voor dit jaar:
– Electriciteit: +3%-6% (en dat terwijl Spanje al de hoogste prijzen hanteert op de Europese markt)
– Correos (de Post): gemiddelde stijging van de prijzen met 2.95%
– Treinen (Cercanías y Media Distancia): + 3%
– Tolgelden: 2.4% voor het nationale wegennetwerk en 3.3% voor de autowegen beheerd door de autonome regio’s
– Bussen: intercity – + 6.07%
– Taxi: + 3.3% (in Barcelona)
– Water: + 18% (in Barcelona en nee, hier ontbreekt geen komma tussen de 1 en de 8)
– Openbaar Transport Barcelona: +2.7% en de T-10 het meest gebruikte aftikkaartjes voor 10 ritten met trein, tram of bus: +3.7% (dat wordt nu dus 9.80€, wat een jaar of 5 geleden nog de helft was)
Ook de biodiesel wordt duurder: tot december 2012 golden daarvoor nog speciale belastingsvoorwaarden maar die zijn nu ook afgelopen. De crisis maakt blijkbaar ook korte metten met ecologische overwegingen…
De extra euro per geneesmiddel blijft voorlopig ook behouden in Barcelona en treedt in werking in Madrid ook al stelt de centrale regering dat het ongrondwettelijk om tweemaal belasting te heffen op hetzelfde produkt.
De prijsindex stijgt gemiddeld 8.4% en de loonindex…. (voor wie nog werk heeft en niet met loonsbevriezing te kampen heeft)… tatátatá… 0.6%. Wat betekent dat het minimumsalaris ‘stijgt’ naar 645.30€ bruto / maand. Dat is overigens het salaris dat nu bijna standaard wordt aangeboden voor niet-geschoolde jobs.
De cijfertjes zien er niet al te rooskleurig uit. Gelukkig maar dat de gemiddelde Spanjaard een vrolijke en optimistische natuur heeft en in de loop van de geschiedenis al meer dan eens zware varkentjes heeft moeten wassen. Veel jongeren zoeken hun heil in Engeland en Duitsland, zoals hun ouders dat indertijd deden in Frankrijk of Zuid-Amerika, solidariteitsprojecten schieten als paddestoelen uit de grond en er gaat geen dag voorbij of iemand organiseert wel ergens een protestmars onder het motto: ¡No podrán con nosotros! En ik geloof het nog ook!

Getagged , , , ,