Maandelijks archief: oktober 2013

Catalaanse keukentip (voor wie zich verveelt tijdens de herfstvakantie)

Het is bijna 1 november.  In België wordt er nu massaal gesleurd met chrysanten in allerlei kleuren en afmetingen. Hier in Catalunya daarentegen sleuren ze niet met bloempotten maar met zakjes gemalen amandelen, pijnboompitten en kokosnoot. Want hier bakken ze panellets voor Allerheiligen. Spreek uit: Paneyets.

Schaaltje gemengde panellets, de pijnboompitjesversie is ligt op het bovenste rijtje

Schaaltje gemengde panellets, de pijnboompitjesversie is ligt op het bovenste rijtje

Panellets zijn kleine zoete hapjes, op basis van gemalen amandelen met een hoog suikergehalte. Gezien de ingrediënten gaat het hier meer dan waarschijnlijk om verbasterde Arabische recepten, zoals wel meer het geval is in de Spaanse keuken. Vroeger, lang geleden, toen de mensen met Allerheiligen nog naar de kerk gingen in plaats van verkleed als spoken of spiderman door de straten te rennen, kwam zo’n voedingrijk hapje goed van pas voor na de lange, koude misdienst. Net zoals de gepofte kastanjes en boniatos (zoete aardappelen) die nu overal in de straten worden verkocht.

Voor de kooklustigen onder jullie, hierbij het recept voor pijnboompit-panellets (want na het sleuren met al die zware chrysanten, kunnen jullie meer dan waarschijnlijk ook wel een opkikkertje gebruiken)

Ingrediënten:

500 gr amandelpoeder

500 gr bloemsuiker

250gr gekookte aardappel

300gr pijnboompitten

1 geraspte citroenschil

2 eigelen

1 eiwit

Eerst de aardappel koken met schil en al en laten afkoelen. Daarna de schil afpellen en wanneer de aardappel koud is, pletten met een vork en mengen met de suiker. Het amandelpoeder en de geraspte citroenschil toevoegen en goed mengen. Nu de twee eigelen toevoegen en weer goed mengen tot je een homogene marsepein-achtige pasta bekomt. Met die pasta kan je nu kleine balletjes beginnen te rollen. Die balletjes haal je eerst door het eiwit en vervolgens door de pijnboompitjes, zodat die laatste netjes blijven plakken.

Bekleed een ovenplaat met zilverpapier en strooi daar wat bloem over uit. Schik de balletjes op de plaat en laat de oven alvast voorverwarmen met de gril op 170º. Terwijl de oven warm wordt, nog snel even de panelletjes bestrijken met eigeel. 12 minuutjes bakken en klaar is kees! Wel even laten afkoelen voor je ze in je mond stopt!

Getagged , ,

Meisje van 27

Ik weet niet in hoeverre dit bij andere mensen ook  het geval is, maar in mijn hoofd ben ik zo’n 6 jaar jonger dan ik in werkelijkheid ben.  27 dus. Dat is al een paar jaar zo. Elke  6de november staat er een jaar meer op de teller maar wanneer ik de nieuwe leeftijd voorleg aan mijn innerlijke zelf krijg ik spontaan een errormelding. ‘Klopt niks van, wij zijn 6 jaar jonger’. Waar ergens onderweg ik die 6 jaar ben kwijtgespeeld, ik zou het niet kunnen zeggen.  Nog een geluk dat ik er jonger uitzie dan ik in werkelijkheid ben. God zegene alle mensen die een verbaasd gezicht trekken wanneer ik gevraagd naar mijn leeftijd mededeel dat mijn boot al lang de kaap van de 30 is voorbijgezeild.

En toch. Er beginnen wat scheurtjes te komen in mijn eeuwig jonge masker. In de vorm van rimpeltjes en groeven en minder strakke vel hier en daar. Ik heb mezelf nog een tijdje wijsgemaakt dat ik de enige was die het zag maar de laatste weken merk ik dat het verder gaat dan dat. Want ook mijn publiek is duidelijk aan het veranderen.  Voor mij geen fluitconcerten of complimenten meer van jonge twintigers, wel steelse blikken van 40 of 45-jarige huisvaders in de supermarkt. Het is wel even wennen…. Zelfs een roddelblaadje openslaan is tegenwoordig een confrontatie: Brad Pitt 49, Johnny Depp 50, Mario Lopez 40… Nog niet zo lang geleden (of wel? )hingen die in de vorm van Joepi-posters aan mijn slaapkamermuur…

En binnenkort komt er dus weer een jaartje bij. Mijn innerlijke zelf slaat spontaan tilt van al de errormeldingen…Ben ik de enige, of hebben alle vrouwen zo’n meisje van 27 ergens binnenin?

 

Getagged

Bibliotheeknostalgie

De bibliotheek van Gierle neemt een belangrijke plaats in mijn herinneringen in. Vooral de oude versie. Vóór de donkere, hoge gangen werden omgetoverd tot een meer moderne, lichtere, diafane ruimte. De bibliotheek huist sinds jaren in het oud-gemeentehuis, een prachtig gebouw uit 1895 in neo-Vlaamse-renaissancestijl. Dat heb ik ook maar van een website over Vlaams erfgoed, hoor, die ronkende benaming. Binnenin een labyrinth van smalle, hoge gangen, met weinig directe lichtinval. Vroeger toch. Je kon binnengaan via de momentale voordeur of achterom, waar je uitkwam bij de trap naar boven, waar op zondagmorgen Harmonie de Vriendenkring repeteert. Niks zo zalig als tussen boeken neuzen terwijl boven je hoofd trompetten schetteren en trommels roffelen. Het gaf de zondag altijd een extra feestelijk tintje.

bib gierle

Vóór de verbouwing bestond de bibliotheek uit drie verschillende kamers. Links bij het binnenkomen de officiële bibliotheek, waar Vic-van-de-bibliotheek achter zijn tafel met lidkaarten en stempels troonde, rechts een grote ruimte met tafels en dozen waar elk jaar na de boekenweek de nieuwe aanwinsten bewaard werden en achterin, via een smal gangetje, een klein kamertje met de non-fictiewerken. Om toegang te verkrijgen tot dit geheime heiligdom diende je aan Vic de sleutel te vragen. Er kwam niet zo vaak volk dus het rook er lekker muf naar lang bewaarde boeken van al lang vergeten helden, religieuze werken en encyclopedia. Na de verbouwing ging dit kamertje gewoon deel uitmaken van de diafane ruimte, iedereen kon er zo maar binnen- en buitenlopen. Zonder eerst de sleutel te vragen. Wat ik jammer vond, heel jammer.

Voor de verbouwing bestond de hoofdruimte uit hoge donkere boekenkasten. Vier of vijf verticale rijen vóór de tafel van Vic, en een hele muur vol achter hem. Daar stonden de jeugdboeken.  Die liepen in alfabetische volgorde van links naar rechts. Om bij de T van Terlouw te komen zat je bijna bij Vic op schoot. Vic die ook nauwlettend in de gaten hield wat ik las toen ik de het gangpad richting volwassenenboeken begon over te steken. ‘Zet die nog maar even terug’, zei hij tegen mijn 11-jarige zelf toen ik met een Kristien Hemmerechts aan kwam zetten. Zonder verdere uitleg. Dat was ook niet nodig. Volwassenen werden toen nog gewoon gerespecteerd.

Boekenwurm als ik was, deed ik jaarlijks dienst als de officieuze tester van de nieuwe aanwinsten. Die dus in dozen stonden in een aparte kamer en waar ik er steeds een paar uit mocht kiezen voor inspectie en classificatie. Ik voelde me best wel bijzonder met die krakend nieuwe boeken die nog niemand gelezen had en zelfs nog niet van etiketjes waren voorzien. Een soort van uitverkorene. Heel af en toe mocht ik ook Vic vervangen als hij dringend een boodschap moest doen. Een half uurtje of een uurtje had ik dan het rijk voor mij alleen. Stempelde ik kaartjes af, inde ik met rood hoofd ietwat beschaamd de boetes voor te laat inleveren en stak de fiches terug achter de daarvoor bestemd driehoekjes in de kaften. Ik was er toen van overtuigd dat ik ooit Vic zou opvolgen, want Spanje was toen nog maar alleen het land van de appelsienen van PG en Gierle het centrum van de wereld. Lang vervlogen tijden. Maar wel hele mooie.

Getagged ,

Verdomd frisjes

shampood

En daar stond ik dan. Met mijn haren vol shampoo, poedelnaakt en kleddernat, onder de douche. Terwijl in de slaapkamer mijn zoontje het op een huilen zette. Echtgenoot niet thuis, dus geen optie. Hondje wel geleerd een balletje te apporteren maar niet een tutje in een babymondje te stoppen, dus ook geen optie. Uit de douche dan maar. Ik draaide nog snel een handdoek rond mijn haren en slibberde richting slaapkamer, onderweg een spoor van zeepsop en schuim achterlatend. Verdomd frisjes zo in mijn Eva-kostuum. Het hondje draaide ondertussen al nerveus rondjes voor de slaapkamerdeur. Nog een geluk dat mijn zoontje met 7 maanden nog niet weet wat een blote madam is en dus aan mijn naakte verschijning verder geen blijvend trauma zal overhouden dat later ergens op een dure psychologen-divan verwerkt dient te worden. Ik boog me over zijn wiegje, gaf hem zijn tutje en een kusje en de rust keerde weder. Ik wachtte even om te kijken of het van blijvende duur was en slibberde terug richting badkamer onderwijl bedenkend dat het toch echt wel herfst aan het worden is. Verdomd frisjes, zeg.

Getagged , , ,

Navid (mijn hart breekt)

Lees net in de Standaard online dat Navid op een vliegtuig richting Afghanistan zit. Ik ken Navid niet maar mijn hart breekt bij dit nieuws. Ik kan me niet voorstellen wat die jongen op dit ogenblik door het hoofd gaat, terwijl de stewardesse hem borrelnootjes en mini-blikjes cola serveert. En zijn vriendin die hier achterblijft, het zal haar allemaal zo onwezelijk lijken.

Waarom vinden wij Europeanen het perfect normaal dat wij overal mogen wonen en werken? Dat we na het afhandelen van enige papierwinkel naar de andere kant van de wereld kunnen verhuizen en daar een job vinden?  En waarom vinden we het niet normaal als mensen van derde wereld- of conflictlanden dat ook willen doen? Hoe kan het dat iemand als Navid Sharifi vandaag vanuit België op een vliegtuig richting Afghanistan werd gezet? U zegt? Hij voldeed niet aan de criteria voor een azielaanvraag? Ah, ik begrijp het. En omdat wij Belgen zo humanitair zijn hebben we hem dus in al onze goedheid toegelaten bijna 18 jaar lang in ons land te verblijven, school te lopen, een diploma te behalen, werk te vinden… kortom, een leven op te bouwen, maar we behouden ons wel het recht voor om hem dat leven weer af te nemen omdat hij dus niet aan de voorwaarden voor een asielaanvraag voldoet. Want dura lex, sed  lex en meer van die zever in pakskes. Voorzeker moet het toch mogelijk zijn om iemand als Navid een werk- en verblijfsvergunning te leveren? Hij woont 18 jaar in België en kan dus zonder enige twijfel aantonen dat hij geworteld is. Hij spreekt onze taal en hij heeft werk dus draagt via zijn belastingen bij aan onze gemeenschap. Wat willen we nog meer? Wat moet Navid in godsnaam gaan doen in een land waar hij sinds hij een kleuter was geen voet meer heeft gezet?  Zelfs al werd hij teruggestuurd naar een land waar niet dagelijks bommen ontploffen en mensen doodgeschoten worden,… waarom? Waarom iemand terugsturen naar een land waar hij alleen nog maar verre herinneringen aan heeft en wanneer hij al een perfect leven heeft opgebouwd in een ander land? Ik begrijp het niet. Waarom wij wel en hij niet? Aan de verkeerde kant van de wereld geboren, niet?

navid

Getagged , , , ,