Kutweer

rain

Het weer hier is een verhaal apart. Bruuske veranderingen van de ene dag op de andere. Van veel te heet naar veel te koud en van kurkdroog naar zeiknat, op een paar uur of zelfs een paar minuten tijd.

 Vooral aan het begin en einde van de seizoenen wil het weer nog wel eens onvoorspelbaar zijn. Vrijdag liep ik nog met blote benen en armen in het zonnetje op te scheppen over het Barcelonese klimaat en zaterdag begon de regen met bakken uit de lucht te vallen en is het niet meer droog geworden. Dios castiga. Het stortregent nu al bijna 72 uur onafgebroken. De eerste lek in huis is een feit en vanmorgen gleed in Mas d’en Gall de eerste auto van de baan. De weg naar de urbanización is nog maar een paar jaar oud en uitgegraven op een berghelling. De hopen overtollige aarde zijn gewoon naast het beton blijven liggen en spoelen bij elke bui een beetje verder weg, de weg bezaaiend met gevaarlijke zwerfstenen en glibberige modder. Wie zijn band lek rijdt op zo’n steen loopt het risico in de afgrond te belanden. Met uitzicht op Montserrat, dat wel.

De uitgedroogde grond is steenhard geworden na een zomer vol Spaanse zon en kan die plotse zondvloed niet slikken. UIteraard heeft niemand de moeite genomen om de rioolputjes open te houden zodat die nu verstopt zitten met twijgjes en takjes, hondestront en kattehaar en dus verder ook geen soelaas kunnen bieden. Overal staan enkeldiepe plassen en kleine rivieren stromen door de straten. Wie aan de voet van de heuvel woont kan hozen.

Estrellita hupt nerveus van de ene poot op de andere want ze heeft een broertje dood aan regen. Nog sneller dan anders trippelt ze door de straten naar huis om zich daar in haar mandje voor de kachel te nestelen. Hoort ze buiten de katten van de buren lawaai maken, dan wil ze nog wel eens met veel geblaf richting deur stuiven maar bij de eerste druppels op haar pels wordt het sprintje een sukkeldrafje en een u-turn richting warme kachel. Dat heeft ze van haar bazinnetje. Die wankelend op haar hoge hakken van het ene naar het andere droge plekje springt, proberend de plassen te ontwijken, onderwijl foeterend op dat kutweer en dat kutland. Tot de zon weer doorbreekt. En dat duurt in Spanje gelukkig nooit ál te lang.

Getagged , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: