Maandelijks archief: november 2014

De Catalaanse onafhankelijkheid en wat Karolien dáár van denkt

Lees ik net in de Standaard Online dat de Catalaanse President Artur Mas binnen anderhalf jaar president van de onafhankelijk staat Cataluña hoopt te zijn. Als alles volgens (zijn) plan verloopt. De illegale ‘consulta alternativa’ van 9 november jongstleden, waarbij 80% van 1/3 van de stemgerechtigden vóór onafhankelijkheid stemde is volgens hem een duidelijk teken van de wil van het volk. Ik merk dat dit alternatieve consult in Vlaanderen op veel sympathie kan rekenen. Want wie houdt er niet van een rebels volkje dat opkomt voor zijn recht op meningsuiting. Het verbod van Madrid op het houden van een officieel en legaal referendum is waarschijnlijk de slechtst denkbare zet van Mariano Rajoy ooit: het riekt teveel naar dictatuur en verdrukking, naar schending van basisrechten.

Mijn gedacht: had Rajoy het geplande officiële referendum gewoon laten doorgaan, dan was het hele onafhankelijkheidsverhaal nu gewoon van de baan. Zoals in Schotland, bijvoorbeeld.

Door de Catalanen te verbieden hun zegje te doen over de kwestie, hebben de separatisten duizenden stemmen en een air van rebelse vrijheidsstrijders verworven. Koren op de molen van de heer Mas.

Een paar kanttekeningen evenwel bij die ‘consulta alternativa’:

  • De definitie van ‘stemgerechtigde’ werd voor de gelegenheid aangepast. Wie 16 jaar of ouder was mocht meestemmen. Meerderjarigheid was geen vereiste. Dit leverde een groot aantal extra ja-stemmers op.
  • Het consult werd georganiseerd zonder census. Er was geen Informatica-systeem voorhanden dat voorkwam dat éénzelfde persoon een stem uitbracht in verschillende stembureaus. Hoewel de Generalitat volhoudt dat fraude onmogelijk was, hebben verschillden mensen aangeklaagd dat ze twee of zelfs drie keer hun stem konden uitbrengen: http://www.periodistadigital.com/politica/autonomias/2014/11/11/catalan-votacion-consulta-9n-abc.shtml
  • Er waren geen stemhokjes voorzien dus het stemgeheim werd niet gewaarborgd
  • De stemming werd georganiseerd door voorstanders van de onafhankelijkheid. Zij telden nadien ook de stemmen.

Het mag duidelijk zijn: ik ben geen fan van dit alternatieve consult, van bovenaf gedirigeerd door Artur  Mas. Hoe kan men objectiviteit garanderen als de organisatoren van de stemming zelf duidelijk laten merken welk resultaat ze beogen?

Ik ben wél voorstander van een officieel referendum, georganiseerd door een onafhankelijk orgaan en met de benodigde controlesystemen. Mocht dat er ooit komen, dan zal ik met plezier meestemmen. Tegen de onafhankelijkheid. Omdat mij die economisch niet haalbaar lijkt. Omdat meneer Mas, die binnen anderhalf jaar premier hoopt te zijn van de onafhankelijke republiek Catalunya nog steeds geen antwoord heeft kunnen geven op de vraag wát er dan gebeurt. Met de pensioenen. Met de belastingen. Met Europa dat al heeft laten weten dat Cataluña niet automatisch deel zal uitmaken van de EU en een applicatie-proces zal moeten doorlopen dat zonder enige twijfel op het veto van Spanje en andere landen met ‘probleemregio’s’ zal kunnen rekenen. Grote bedrijven hebben laten weten weg te zullen trekken. Teveel instabiliteit. En geen idee wat er in de plaats van de euro zal komen en wat die munt dan waard zal zijn.

Ik begrijp dat Artur Mas baat heeft bij zijn onafhankelijkheidsdiscours. Het leidt de aandacht af van de werkelijke problemen. Van de besparingen in onderwijs en gezondheidszorg, bijvoorbeeld. Van het feit dat we hier in Catalunya meer belastingen betalen dan in de meeste andere regio’s ook. Van het feit dat projecten voor bejaardentehuizen of scholen stilliggen door gebrek aan fondsen. Fondsen die wel voorhandig waren voor de organisatie van een onwettelijk alternatief consult dat de Catalaanse burgers, voor- en tegenstanders van onafhankelijkheid, 9 miljoen euro heeft gekost.

Getagged , , , ,

Multi-culti-coca-cola

Eén van de voordelen van leven in een multi-culti-familie is dat er altijd wel wat te vieren valt. Neem de komende maand december, bijvoorbeeld. Eerste feestje op de kalender: 6 december. Sinterklaas! Vlak voor de Goedheilig man op de stoomboot stapt, komt hij even langs in Mas d’en Gall want ook wij hebben soms een brave jongen in huis. Bonusfeestje op 21 december wanneer datzelfde brave jongetje in de stille Kempen wordt gedoopt. Volgende feestje: 24 december. Dat wordt een mega-evenement: eerst kakt de Catalaanse ‘cagatío’ wat snoep en kleinigheidjes en wanneer het enthousiasme daarover is voorbij-geëbd  komt Papa Noel door de schoorsteen geschoven met een zak vol nieuwe geschenkjes. Zoals dat hoort in Ecuador. En last but not least, op 6 januari los Reyes Magos, de speelgoedproviders voor alle brave Spaanse kindertjes.

Gevolgd door buikpijn van teveel snoep en koppijn van het kijken naar de rode cijfers op de bankrekening. Vermoed ik. Want ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik dit multi-culti-viva-la-fiesta-syndroom ga tackelen. Op zich heb ik er geen probleem mee mijn kleine monstertje te overladen met cadeautjes. Dat doen we immers allemaal graag, waar of niet?. Maar vier keer op een kleine maand tijd? Kijk, dat vind ik er toch wat over. Ik wil van mijn kleine monstertje geen verwend nest maken, laat staan een VIP-member van de consumptiemaatschappij. Anderzijds weiger ik afstand te doen van Sinterklaas. Ik heb geen feeling met Papa Noel of de Drie Koningen, die kunnen me gestolen worden. De Sint daarentegen, al dan niet met zwarte, gele of rode pieten: dàt is nog eens een man van mijn hart. Papa Noel afschaffen dan? Mijn echtgenoot kijkt me geschokt aan bij het idee alleen al, klaar voor een discussie over wie er altijd zijn gelijk haalt bij ons en waarom dat zo oneerlijk is. No, Papa Noel no se toca. OK, maar dan gooien we op zijn minst de Cagatío op het haardvuur. Geen slecht idee, ware het niet dat ik weet dat eens ons monstertje op de kleuterschool zit hij elk jaar rond kerst zal thuiskomen met een ‘magisch’ boomstronkje met een rode muts, dat hij vol vertrouwen bij de kerstboom zal zetten in volle overtuiging dat het straks cadeautjes zal kakken. Want dat heeft de juf zo gezegd. OK dan, de sint blijft, papa noel blijft, cagatío blijft. Dan gaan de driekoningen voor de bijl. Toch? Terwijl de driekoningenstoet door de straten trekt, de kinderen van Esparreguera bestrooiend met snoepjes, zal Kai thuis blijven en met zijn kerstcadeautjes spelen. En wanneer de volgende morgen op het schoolplein de kindjes hun cadeautjes vergelijken zal Kai zich niet minder voelen en met goede argumenten alle lelijke commentaren weerleggen want kinderen zijn rationele wezens met begrip voor culturele verschillen….. De Drie Koningen blijven ook dus.

Aangezien het elimineren van de hoeveelheid kindervrienden die in december de revue passeren niet aan de orde lijkt te zijn, moet ik dus op zoek naar een andere oplossing. Ik dacht aan een soort van damage control.  Sinterklaas brengt alleen snoepjes en koekjes, bijvoorbeeld, net zoals de cagatío. Wat me ook beter lijkt voor de ingewanden van het arme stronkje. Want magisch of niet, kakt maar eens een smoby-keukentje… Papa Noel brengt het zwaar geschut en de Drie Koningen brengen wat kleine prulletjes. Op die manier kan mijn kleine monstertje participeren in alle feestelijkheden, hoeft mama geen afstand te doen van de sint én krijgt het eerder vermelde monstertje  niet het idee dat het normaal is elke dag nieuw speelgoed te krijgen. Want dat is het niet. Ook al lijkt het soms van wel.

Eerlijk is eerlijk, ik zucht ook als ik oude mensen hoor zeggen dat we ‘boven onze stand leven’. Vooral als het oude mensen zijn met een Volvo of een Mercedes die overwinteren in Torremolinos en en comfortabel leven van hun naoorlogse boom-centen. Maar toch. Ze hebben gelijk.  Vroeger, lang geleden, was een cola drinken een klein feestje op zich. Nu willen we alle dagen cola. Alle dagen feest. Gelukkiger zijn we er denk ik niet van geworden. Wat ik voor mijn zoontje wil is net dat: geluk zonder centen. Geluk zonder cola. Alle feestjes ten spijt. Toch?

coca cola

Getagged , , , ,

Quality time en wat Karolien daar van denkt

Ik beken: ik ben één van de 100.000 lezers van Ilse Ceulemans’ artikel ‘Is dit dan quality time’ http://charliemag.be/wereld/quality/

Net zoals velen onder jullie zat ik onder het lezen voortdurend ja te knikken, telkens ik me ergens in herkende. Jonge moeder, ja ja. Gesloopt door slaapgebrek, ja, ja. Voelt zich soms hopeloos alleen, ja ja. Steeds geprangd tussen de nood te timmeren aan een carrière en tegelijktijd de perfecte vrouw en moeder te zijn, ja ja.

Ja, ja, en nog eens ja deze mevrouw had gelijk. En dat 45-jaren plan? Dat moet zo snel mogelijk in een wetsvoorstel worden gegoten of op zijn minst ergens op een berg in een steen worden gebeiteld ter vervangingen van de 10 geboden waar tegenwoordig toch geen kat meer om geeft.  Want ja, ja en nog een ja, deze mevrouw heeft gelijk.

En toch. Waarom voeren we nog steeds dit debat? Waarom hebben we het nog steeds over waarom het zo moeilijk is voor vrouwen om carrière en kinderen te combineren? Waar zitten de mannen dan in dat verhaal? De vaders van die kinderen? En waarom lijkt part time werken of een carrière-onderbreking de enige oplossing te zijn?  Ik weiger te geloven dat het niet anders kan en hoewel het 45-jaren plan goed klinkt lijkt het mij in de praktijk niet haalbaar. Omdat het gewoon zo niet werkt.  Vergeef me de negativiteit.  Wie tien jaar lang zijn carrière op een laag pitje zet, verschijnt tien jaar later ten tonele met verouderde ideeën, is niet mee met de laatste tendensen en technieken én zal het moeilijk vinden om dat te aanvaarden. Want, hey, ok, we zijn even weggeweest, maaaaaaaaaar we zijn wel een oude rot in het vak en geen enkele snotneus moet ons gaan vertellen hoe het moet, want dat weten we allemaal zelf best. Dezelfde houding van die oudere collega –  iedereen heeft er zo wel eentje – die koppig vasthoudt aan voorbijgestreefde technieken want ‘zo doen wij dat hier al jaren, ik zou niet weten waarom dat ineens niet goed meer is.’

En dan nog wat. Dit gaat niet in goeie aarde vallen, ik voel het aan mijn water, maar ik ga het toch zeggen: vrouwen van 45 of meer worden voor bepaalde functies gewoon niet meer aantrekkelijk gevonden. En punt. Hoewel het bij wet verboden is te discrimeren op basis van leeftijd gebeurt het toch. Loop even een winkel binnen van een grote kledingketen en maak een schatting van de gemiddelde leeftijd van de winkelmeisjes? 45+? Nope. Tenzij het gaat om een kledingszaak ‘voor de rijpere dame’. Dan staat het wel goed, zo’n deerne van 45 of meer.

Of ga even een wandelingetje maken in een kantoorwijk, gooi een snelle blik op de receptiebalie terwijl de schuifdeuren open-en dichzoeven en maak nog eens een schatting van de gemiddelde leeftijd. 45+? I think not.

Of zijn het alleen de vrouwen met hoge functies die het moeilijk vinden om werk en gezin te combineren? Zijn het alleen de hoogopgeleide vrouwen met een masterdiploma, zoals diegenen waar Ilse het in haar artikel over heeft, die soms met de handen in het haar zitten? Nogmaals: I think not. En niet elk gezin beschikt over voldoende inkomsten om te kunnen beslissen minder te gaan verdienen. Parttime werken is niet voor iedereen een optie.

Misschien moeten we wat meer werk maken van alternatieve ideeën? Zoals tele-werken, van thuis uit? Dit lijkt misschien moeilijk te controlen voor de baas maar een beoordeling op basis van resultaten kan hier een oplossing bieden.

Ook bedrijven kunnen kunnen hun steentje bijdragen. In traditioneel meer vooruitstrevende landen zoals Zweden, zijn er bedrijven die in kinderopvang voorzien. Mama werkt op de eerste verdieping maar kan van tijd tot tijd even gaan kijken in de crèche, één verdiepje lager. Om borstvoeding geven, bijvoorbeeld. En kan de hele middagpauze met haar kind doorbrengen. En hoeft om zes uur niet razendsnel het kantoor uit te stuiven om nog op tijd bij de crèche te zijn, vóór die sluit

Het zijn maar ideeën, in mij opgeborreld na het lezen van dat ondertussen beroemde artikel. Feit is dat het meer vragen oproept dan antwoorden geeft, toch wat mij betreft, maar misschien was dat net de bedoeling? De maatschappij even wakker schudden en doen nadenken?

Alleszins, ik ga het hierbij laten. Tijd voor quality time.

This pretty much sums it up...

This pretty much sums it up…

Voilà sè

Voilà sè, hier zijn we dan weer. Een jaar ouder, een ervaring en een master rijker, een hoop geld armer. Was het de moeite waard? Absoluut! Was het altijd even makkelijk? Absoluut niet! Heb ik wel eens overwogen de handdoek in de ring te gooien? Jazeker! Heb ik dat gedaan: natuurlijk, niet, zeddegijzot? Wat hebben we zoal geleerd? We (waarmee ik mezelf bedoel, zoals in ‘we the queen’ want ik ben een koningin in ‘t diepst van mijn gedachten…) hebben geleerd dat we ‘het’ nog altijd kunnen. Dat we best wat meer zelfvertrouwen mogen hebben én tonen. Weg met die typisch Vlaamse bescheidenheid, van tijd eens van de daken schreeuwen dat je FUCKING AWESOME bent, het moet kunnen! Want van tijd is een mens gewoon FUCKING AWESOME. Voilà. En we hebben ook geleerd dat een gedegen taalopleiding een mens beslagen ter ijs stuurt, want niks zo goed als een vlotte pen om de medestudenten, de proffen én jezelf van je eigen kunnen en vaardigheid te overtuigen. En we hebben tenslotte ook geleerd dat tegen elke pronostiek in,  een werkende moeder tóch nog tijd vindt om te studeren, ook al is dat in het holst van de nacht of onder de middagpauze-met-tupperware of op een warme juli-dag die eigenlijk gereserveerd was voor zwembadpret met zonlief. Dat wie wil kán. Maar dat wisten we natuurlijk eigenlijk al. Genoeg gedeclameerd. En back to business: Flamenca a la Conquista is terug van weggeweest (en nog steeds even fucking awesome, toch?)

Getagged ,