Spoken bestaan niet

Zaterdag zat ik in de auto op een drukke parking te wachten tot Kai wakker zou worden uit zijn middagdutje, terwijl mijn man ondertussen in een winkel iets kocht. Twee vakjes van mij verwijderd stopte er een gammele Peugeot. En uit die gammele Peugeot stapte een Arabische man. Met baardje. In plaats van meteen door te lopen naar één van de winkels rondom de parking, liep hij een paar rondjes rond zijn wagen. Dat vond ik al meteen verdacht. Hij rommelde wat aan het raampje, keek nog eens binnen in de auto, draaide nog eens een rondje en liep toen weg richting de doe-het-zelf-winkel, niet zonder nog een paar keer om te draaien en naar zijn auto te kijken. Dit alles onder mijn waakzaam en ondertussen ietwat nerveus oog. Zou dit een bomwagen zijn? Had hij ergens onder zijn dashboard een clusterbom geïnstalleerd die hij zo meteen vanop afstand zou doen exploderen? En stond mijn auto, vier vakjes verder, dan in de gevarenzone? Zou ik niet beter mijn raampje dichtdraaien? Of beter openlaten om te vermijden dat bij een explosie al dat glas in mijn gezicht zou vliegen? Zou ik mijn auto niet beter nog een paar vakjes verder parkeren, voor alle zekerheid? Maar hoeveel vakjes dan? De nuchtere Belg in me begon op de ogenblik gelukkig op te spelen en maande me tot kalmte aan. ‘Allé, hysterische trut, doe normaal. Het is niet omdat iemand een moslim is dat hij automatisch een terrorist is. Laat staan dat hij op een afgelegen stuk parking van een shoppingcenter in Sant Boi, of all places,  een bom gaat doen ontploffen. Blijf nu gewoon staan,  anders kan de echtgenoot je zo meteen niet vinden en dan is het wél echt keet.’

Tien minuten later stopte er schuin achter me nog een auto. Weer met een Arabier of Marrokaan met baardje achter het stuur. Aan zijn achteruitkijkspiegel bungelde een korantekst. Onmiddelijk verkeerde ik weer in staat van alertheid. Tot ik zijn gehoofddoekte vrouw bemerkte die een zoontje van een jaar of 4 uit de wagen tilde. ‘Ik denk niet dat ze hun kinderen zouden meenemen op een raid’, stelde ik mezelf gerust.

Om maar te zeggen hoe belachelijk een mens kan reageren als hij bang is. Want dat ik bang ben is wel duidelijk. Ik zie overal spoken. Spoken met baarden en lange jurken. Spoken met bommen en geweren. Gelukkig weet ik dat een liedje zingen de beste remedie tegen angst is, dus ik stel voor dat we nu allemaal samen uit volle borst meezingen: spoken bestaan niet, spoken bestaan niet…. En daarom zijn wij ook  niet bang!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: