Maandelijks archief: januari 2015

De één zijn dood….

untitled

De één zijn dood is de ander zijn brood. De laatste dagen is het me wel heel duidelijk geworden waarom dat spreekwoord zijn reden van bestaan heeft. Een tijdschrift dat voorheen een oplage van 60.000 exemplaren had, waarvan het met moeite ¾ aan de man gebracht kreeg, gaat nu als zoete broodjes over de toonbank. 3 miljoen exemplaren gaan er uiteindelijk gedrukt worden van de laatste editie van CharlieHebdo, de eerste die verschijnt na de moordpartij in de redactie, waarbij 12 mensen het leven verloren. Er wordt ook hard geboden op ebay, tot 600 euro voor het tijdschrift, dat voorheen door zo weinigen werd gesmaakt of gekocht. Door zo weinigen zelfs, dat het op sterven na dood was. Nu verrijst CharlieHebdo als een felix uit zijn as, als boegbeeld van de vrije wereld, op het graf van diegenen die vorige week het leven lieten. Vorige week, toen minder dan 60.000 het blad de moeite van het kopen waard vonden. Sta me toe dit een beetje triest te vinden. Een beetje hypocriet . Morbide.

De één zijn dood…

Advertenties

#charlieHebdo – zonder woorden

Gisteren zat ik rustig wat te tokkelen op mijn toetsenbord. Een post over goede voornemens voor het nieuwe jaar. Een klassieker die ook dit jaar niet mocht onbreken. Toch? Het tokkelen wilde niet echt lukken dus besloot ik even online de krant te lezen.  Dat had ik al een paar dagen niet meer gedaan. Van zodra ik de standaard online openklikte had ik meteen in het snotje dat er iets ergs was gebeurd. In Parijs. Iets met een satirisch weekblad. Maar wat? Met elk artikel dat ik las, groeide mijn ongeloof en ontzetting. Hoe kan zoiets gebeuren? Op klaarlichte dag? Midden in Parijs? En wie is tot zoiets in staat? Waarom?  Zoveel vragen waarop niemand echt een antwoord weet maar waar iedereen wel een mening over heeft. Oplaaidende discussies op internetfora allerhanden. Provocatie versus vrijheid van meningsuiting. Officiële statements van politici. Steunbetuigingen wereldwijd. Het moet hartverwarmend zijn voor de 12 families die wezenloos achterblijven. Die een geliefde vader, broer, zus, kind, oom….verloren hebben op op de meeste brutale en zeker onverwachte manier. Wat gaat er door hun hoofden heen? Zijn ze trots op de mannen en vrouwen die gevallen zijn in naam van de vrijheid? Of boos? Op die koppige betweter die zijn eigen leven in gevaar bracht maar de dreiging niet serieus nam?  Of alleen maar in- en intriest?

Ik denk ook aan de ouders van de daders. Hebben ze sympathie voor de ideeën van hun kinderen? Zijn zij ook trots? Of krimpt hun hart daarentegen ineen? Vragen ze zich af wat ze fout hebben gedaan ?  Of ze dit hadden voorkomen? Kijken ze naar foto’s van vroeger, van lieve knulletjes in korte broeken die lachend de camera inblikken en die in niets lijken op de gemaskerde mannen die op het scherm de straat overrennen, grote Kalashnikovs in de hand? En vragen ze zich af waar het in Gods of Allah’s naam is misgelopen? Blijft ook hun familie verwezen achter?

Update 09/01: volgens de Standaard Online zijn de vermoedelijke daders weeskinderen…. verandert dit iets aan de zaak? Is dit een verklaring voor hun daden?

De wereld lijkt gek geworden. Jongeren die wegtrekken naar een land in oorlog waar ze nog nooit eerder een voet hebben gezet. Om idealen te verdedigen waar ze voorzeker een paar jaar geleden nog nooit van hadden gehoord en hun ipad en ipod inwisselen voor messen en geweren waarmee ze andere even jonge kerels de nek mee oversnijden of de hersenen mee uit het hoofd blazen. Omdat hij niet hetzelfde gelooft. Of wel hetzelfde gelooft maar met andere nuances. Omdat iemand zegt: wij zijn de goei en al de rest moet sterven. Ik begrijp het niet. Ik kan er met mijn verstand niet bij. Ik zou mijn weloverwogen mening willen formuleren of het gebeuren, gestaafd met argumenten en cijfers en logische gevolgtrekkingen. Maar het lukt me niet. Er zijn geen argumenten voor pure waanzin. 10924780_1027521367263468_1633517111848499698_n