Maandelijks archief: december 2014

Nieuwjaarsresolutie #1

Commentaar leveren op andermans blogs, het begint precies een gewoonte te worden…. Was het even geleden nog de blog van Ilse Ceulemans en ‘Is dit nu quality time’ waar ik mijn gedacht over wilde zeggen, dan is het nu een spontane blog van de mij verder geheel onbekende Dalilla Hermans (http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/12/17/ik-ben-het-beu-om-te-doen-alsof-het-allemaal-wel-meevalt) die me in de pen doet kruipen of beter gezegd, op mijn toestenbord doet tokkelen.

Want God, wat kan ik haar goed begrijpen en wat heeft ze een overschot van gelijk! Zelf ben ik een oervlaams exemplaar met blonde haren, groene ogen en bijhorende rode koontjes, dus direct slachtoffer van racisme heb ik me nooit gevoeld. Maar als vrouw van een Ecuatoriaanse immigrant in Spanje weet ik zeker wat het is en wat voor effect het op een persoon kan hebben. Voorbeelden legio: als laatste bediend worden in de ferretería (tenzij de blonde vrouw ernaast staat), altijd prijs hebben bij ‘willekeurige’ politiecontroles, jobs verliezen aan minder gekwalificeerde maar ‘blankere’ mede-kandidaten, beledigende commentaren moeten aanhoren over hoe ‘het toch waar is dat jullie altijd…’ gevolgd door uitspraken over openbare dronkenschap, partnergeweld, sexuele promiscuiteit en intellectuele vaardigheden van immigranten in het algemeen en Zuid-Amerikanen in het bijzonder.. Waarbij dan verontschuldigend wordt gezegd: ‘No es el caso tuyo, pero…. No es que yo sea racista, pero…’

In de loop der jaren heb ik al geleerd dat er na de zin ‘Ik ben echt geen racist maar….’ er steevast een opmerking van kaliber volgt. Dat racisme bestaat is me dus geen wonder en dat mensen met een kleurtje in België nog meer opvallen dan in Spanje, smeltkroes van culturen en immigratieland bij uitstek, dat weet ik ook. Toen mijn schoonfamilie 8 jaar geleden voor mijn huwelijk naar ons Kempendorpje kwam, hebben we dat ook geweten. Blikken op straat. Een auto die bijna van de baan reed van het gapen. En drie weken later drie dorpen verderop bij de bakker de vraag aan mijn moeder of ‘die bruin mannen’ er nog waren?

Dat het bestaat weten we allemaal. Maar wat me angst aanjaagt is de manier waarop dat eerder latente racisme van vroeger, vaak gebaseerd op pure onwetendheid en navelstaarderij van mensen die nooit verder waren geweest dan hun eigen dorp, tegenwoordig zo aan de oppervlakte drijft. En zo sociaal aanvaard lijkt te zijn. Wie  al eens de moeite neemt om commentaren te lezen op  DS Online of Knack.be weet zeker waar ik het over heb. Het lijkt wel alsof een goedgeschreven en met pseudo-wetenschappelijke argumenten onderbouwde racistische commentaar ophoudt racistisch te zijn. Sterker nog, het lijkt hier uiteindelijk te gaan over het recht op vrije meningsuiting, ‘het durven zeggen waar het op staat’, ook al is dat dan misschien ‘niet politiek correct’.

En ik begin te begrijpen hoe mensen die voortdurend te maken krijgen met kleine en grote, bewuste en onbewuste uitingen van racisme mettertijd een defensieve houding ontwikkelen, of achterdochtig worden, zoals Dalilla het omschrijft. Hoe ze ophouden met minzaam glimlachen telkens ze een lompe of laatdunkende opmerking te horen krijgen en hoe ze mettertijd, bij opmerking duizendhonderdenzoveel opeens scherp of agressief uit de hoek komen. Met als reactie van het blanke publiek: ‘ja, typisch, hè, die mensen die zijn gewoon zo, daar kunt ge gewoon niet mee klappen…’.

Ik hoop alleen net als Dalilla, dat het nog niet te laat is om het tij te keren. Dat ik nooit aan mijn zoontje ga moeten uitleggen waarom hij er zich niks van moet aantrekken, dat de andere mensen dom zijn, dat het maar opmerkingen zijn. En dat hij gewoon dubbel zijn best moet doen omdat hij toevallig de pech heeft er iets minder Europees uit te zien dan Pedro van de buren.

Daarom neem ik me voor, bij wijze van nieuwjaarsresolutie, vanaf nu racistische opmerkingen niet zomaar meer voorbij te laten gaan. Want zwijgen is toestemmen en ik wil niet mede schuldig zijn aan de opmars van de onverdraagzaamheid. En jullie?

teaching-diversity-e1357672826697

Advertenties
Getagged

Godin in ’t diepst van mijn gedachten

Ik ben een godin in ‘t diepst van mijn gedachten. Slank en min of meer in proportie, stralende blik, gezonde appelwangetjes en een lichtgouden teint van de Spaanse zon. Zeg Bar Rafaeli of Doutzen Kroes maar dan de Vlaamse versie en in het klein (een mens moet tenslotte realistisch blijven).

Gebruik uw verbeelding en maak er een blonde godin van - de andere zoekresultaten van goddess + mountain op google zijn niet voor publicatie vatbaar

Gebruik uw verbeelding en maak er een blonde godin van – de andere zoekresultaten van goddess + mountain op google zijn niet voor publicatie vatbaar

Tot ik een foto van mezelf voorbij zien komen en de Godin in mij van verbazing achterover van de Olympos valt, met haar smikkel in het slijk (‘t is altijd ietwat vochtig op zo’n berg). Wie is die vierkante moef met wallen onder haar ogen, warrig haar en ongezonde zombie-kleur ? En poseren kan ze ook al niet. Zo geforceerd ! En wat voor gezicht trekt ze daar nu weer? Haar bril staat trouwens ook scheef, wat een trees, zeg… Ah, maar wacht eens efkens, …. Die trees…. Die komt mij precies bekend voor…. En met veel kabaal van rollende stenen, afknappende takken en gebleir van opgeschrokken berggeiten valt de Godin in mij van haar berg. En blijft even versufd en beduusd beneden in het zand zitten. Gelukkig is het een koppige, die Godin van mij. Na een tijdje staat ze recht, klopt ze het stof van haar perfect aansluitende gewaad dat beginnend buikje en galopperende celulitis – die ze uiteraard niet heeft – perfect verbloemd, en begint opnieuw aan de klim naar boven. Godinnen zijn nu eenmaal onsterfelijk.

Getagged , ,

Een kast vol kleren en niks om aan te doen

Een kast vol kleren en niks om aan te doen. Nog iemand bekend met het fenomeen? Ik zit al een paar dagen te bedenken wat ik zal aandoen voor Kai’s doop. Dat kleedje met korte mouwen? Te koud voor België in december, zelfs met een vestje. Dat rode jumpsuit? Open rug, zeker te koud.  Dat pluchen kleedje? Warm genoeg maar willen we er op de doopfoto’s uitzien als een lila cookie-monster? Nee, dat willen we niet. Die broek? Die zakt af en dan staan we de hele tijd met ons ‘voor’ bloot.  Dat gaat meneer pastoor niet graag hebben. Of misschien juist wel, maar anyway, not done. Plus dat ik niks heb om er bovenop aan te doen.

Kleren van vóór Kai: hier en daar een beetje te strak. Kleren van na Kai: hier en daar een beetje te los want die zwangerschapskilo’s zijn er nu écht wel af. Wat wél past is alleen geschikt voor de zachte Spaanse winter en het tropisch micro-klimaat bij ons op kantoor. Behalve dan misschien die legging met die glittertrui met vleermuismouwen…  Heel erg jaren ’80… Maar misschien kan meneer pastoor ervan overtuigd worden een paar discobollen boven het doopfont te hangen?

untitled

Getagged ,

Weien met koeien

Weien met koeien. Of van tijd wat paarden. Maar liefst met koeien: witte met bruine vlekjes, witte met zwarte vlekjes, soms al eens zo’n mooie rooie. Wei na wei, af en toe onderbroken door een stukje bos, een kluitje huizen of een dorpsgemeente. Zo’n dorpsgemeente waar de hoofdstraat onvermijdelijk uitloopt op een mooie kerkentoren met niet al te ver daarvandaan een dorpscafé dat misschien ‘Onder den Toren’ of ‘Den Eik’ heet en waar de kerkgangers na de zondagsmis een borreltje of een pintje gaan drinken.

En naast die weien een breed fietspad richting volgend dorp. En een groene berm die overloopt in een greppel en die in de zomer volstaat met boterbloemekes en pisbloemen en van tijd al eens klaproos. En staat er iemand stil op dat fietspad dan komen de koeien uit de wei ernaast heupwiegend aangeschokt tot bij het prikkeldraad, nieuwsgierig op wat groene sprietjes kauwend.

En in het donker hoor je ze smakken en blazen en zuchten. Van tijd eens eens halfslachtig loeien terwijl in de koude herfstlucht  hun wolkjes warme adem wegdrijven over het bedauwde gras.

Weien met koeien , een beetje heimwee en veel nostalgie.

images

Getagged , , , , ,