Maandelijks archief: juli 2013

Hij doet het weer

Hij doet het weer. De pakjesjongen van 63. Mij op de kast jagen, vroeg in de morgen, nog vóór ik mijn koffie op heb. Al twee dagen belt hij me om half 9 – wanneer ik lekker zit te ontbijten en nog niet hoef te werken – met vragen en commentaren over bestellingen. Gisteren was ik te overdonderd om er wat van te zeggen. Vandaag besloot ik er geen punt van te maken en tóch de telefoon op te nemen want ik ben nu eenmaal een lieve meid. Nou, heb ik daar even spijt van.
Het begon nog vriendelijk, met de vraag of ik een bestelling opnieuw kon uitprinten en van een etiketje voorzien, dus nietsvermoedend liet ik de man verder praten. ‘En bestelling K58… wat wil je daar eigenlijk? Flessen of zakjes?’…. Ik: ‘Euh…. Zakjes…. Heb ik me vergist dan?’. Een geïrriteerde zucht klonk aan de andere kant van de lijn: ‘¡Ay Dios!’
Ik wist van verbijstering even niet wat zeggen. ‘Ay Dios’?? WTF? Stel je voor dat je baas zich vergist en jij zucht in zijn bijzijn: ‘Jezus, man’– daar komt het zo’n beetje mee overeen. Een totaal gebrek aan respect dus. Hij ging lustig verder: ‘Bekijk de bestelbon maar. En verander hem dan, print hem opnieuw uit en breng hem naar beneden.’ Nog orders geven ook nog. Dat was er toch wel over. Ik rechtte mijn schouders en sprak koel in de hoorn: ‘Ik zal het om 9 uur bekijken, wanneer ik aan de slag ga.’ En hing op. In mijn hoofd moordzuchtige plannen beramend.

Geen post

Zelfs in België zullen jullie al wel hebben gehoord van de treinramp in Santiago de Compostela. 80 doden tot nu toe. En waarschijnlijk verwachten jullie een postje hierover. Want het is toch groot nieuws. Wat een ramp! Zoveel doden! Hebben jullie dat filmpje al gezien op youtube, waarop de trein hollywoodsgewijs uit de bocht vliegt? Man-o-man-o-man!

Maar weten jullie wat? Ik ga het niet doen. Uit respect voor de overledenen en hun families. Uit respect voor de bestuurder die al die doden op zijn geweten heeft maar uiteindelijk ook maar een mens is, met fouten en gebreken.

Nee, een post hierover is niet nodig. Als ik de nieuwsbladen zo lees wordt het thema al meer dan genoeg uitgewrongen en uitgeperst. De één zijn dood…
lazo_luto

Verstand

Ik pretendeer zeker niet iets af te weten van de werking van het gerecht, en nog minder van het Amerikaanse en laat staan van de specifieke toepassingen en variaties in Florida, maar wil toch wel even kwijt dat er naar mijn bescheiden mening een dikke haar in de boter, een vlieg op de lamp of een dol op de lampadeir zit als iemand straffeloos een ongewapende tiener mag neerschieten. En ik ga hier niet ingaan op rassenproblemen en wie er wit en wie er zwart was en wat er zou gebeurd zijn mocht Trayvon Martin een andere kleur hebben gehad, want wat doet dat er eigenlijk toe? Het verandert niks aan de zaak is en de zaak is dat een jonge gast op een donkere en regenachtige avond werd omvergekogeld omdat hij besloot even om wat snoep en een blikje frisdrank te gaan. En het kan me niet schelen dat Mr. Zimmermann meende uit zelfverdediging te handelen, het kan me zelfs niet schelen of Trayvon hem al dan niet een mep verkocht, mensen zomaar neerschieten kán niet.. En het kan er bij mij niet in dat Mr. Zimmermann niet eens veroordeeld is wegens doodslag of overmatig geweld of iets anders in die zin. Ik weet niks van de werking van het gerecht, en nog minder van het Amerikaanse en laat staan van de specifieke toepassingen en variaties in Florida, maar ik weet wel dat Stand Your Ground een miskleun van jewelste is en dat Trayvon Martin niet het eerste en niet het laatste slachtoffer zal zijn. En ik ben blij te merken dat er nog meer mensen, al dan niet met verstand van gerechtelijke werkingen en wetten, daar hetzelfde over denken.

Getagged , ,

De wet van de sterkste

In  één van mijn eerdere blogs deed ik al eens het Spaanse concept van ‘chuloplayas’ uit de doeken. En wie werkt in de zonnebanksector, weet dat hij eerder vroeg dan laat met één of meerdere chuloplayas van doen zal hebben.  Ik ook dus. Vandaag nog.  Chuloplayas-klant laat te laat weten dat er een bestelling schade heeft opgelopen tijdens het transport (meneer was met verlengd weekend), ik laat hem weten dat ik het materiaal niet gratis kan reponeren, Chuloplayas-klant begint te brullen en luid op de borst te kloppen in de hoop mij daarmee te intimideren en alsnog het gelijk aan zijn kant te krijgen.  Beste mensen, even de aandacht voor dit breaking news: ZO WERKT DAT NIET.  Ik besef dat de geachte heer Darwin ons indertijd leerde dat de wet van de sterkste op aarde van kracht is en ik twijfel er niet aan dat dit nog steeds het geval is in de savanne, het kabouterkesbos en owimbowe owimbowe the mighty jungle, maar in de cementen wereld van de verkoop is er een andere wet van toepassing. De wet van de diplomatiekste, de wet van de grootste stroopsmeerder, de wet van de breedste glimlach.

Ik zie hier en daar al wenkbrauwen de hoogte in gaan en voorhoofden fronsen: ‘was dat niet de wet van de meeste centen?’, dus ik zal het even toelichten. Centen zijn ui-te-raard belangrijk maar wie iets gedaan wil krijgen kan maar beter naast zijn centen een Colgate-glimlach klaarhouden en leren vriendelijk en beleefd uit de hoek te komen. Af en toe een spitsvondige kwinkslag aan het discours toevoegen levert extra punten op. Had de Chuloplayas-klant mij vriendelijk verzocht hem te helpen met een probleempje, bescheiden toevoegend dat hij best wel weet dat hij eigenlijk wat te laat belde, maar God, wat was het een hectisch weekend en hij was de tijd helemaal uit het oog verloren en écht, volgende keer zal hij eraan denken het goed te doen en blablabla, dan had de Chuloplayas nu reeds 6 nieuwe lampen in zijn bezit gehad zonder daarvoor extra te betalen. Want ik had  even over mijn hart gestreken en gezegd: och, wat is 60€ op een bestelling van 1.000€, de arme schat zit al tot zijn over zijn oren in de problemen, we zullen een handje toesteken…

De chuloplayas-klant verkoos evenwel de gorilla-tactiek, brulde luid, klopte zich op de borst en deed zijn best de grijze bureaumuis in mij tot de snorharen te doen trillen van schrik. En de grijze bureaumuis rebelleerde en besloot dat er vandaag geen uitzonderingen op de regel worden gemaakt, dat we niemand een handje gaan toesteken en dat de gorilla maar best zijn portemonne van onder de bananenbladeren vandaan haalt wil hij deze week nog nieuwe lampen. En lachte haar Colgate-glimlach bloot.

grijze muis

Getagged , , ,

Aan de slag

Ben weeral een weekje terug aan de slag na mijn 16 weken bevallingsverlof. Ja, de tijd vliegt snel, zeg dat wel… Wat me aanvankelijk een zee van tijd leek is voorbijgegaan als een vliegescheet

Zoals ik gevreesd had, is het seizoen in mijn afwezigheid redelijk chaotisch verlopen.  Understatement van het jaar. Ben al een week bezig met klanten gerust stellen, bestellingen versturen die ergens waren blijven plakken en vooral met proberen de hiaten en lagunes in de stocks te vullen. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik mijn werk altijd perfect doe en nooit fouten maak. Belange na niet. Alleen maar dat anderen er duidelijk nog minder van bakken dan ik.

Mijn toewijding aan dit bedrijf werd overigens wel beloond: het heilige werkschema van 9-13.30h (met halfuur verplichte koffiepauze) en van  15.00h-19.00h, is voorlopig voor mij vervangen door een ietwat flexibere werkdag van 09.00-14.00h en 15.00h-18.00h. Niet vanzelfsprekend, hoor, in dit bedrijf. Het was dan ook met bibberende beentjes dat ik het kantoor van mijn baas binnenliep om het voorstel te doen. Ik zag hem snel een mentaal rekensommetje maken en op 8 uren uitkomen, dan nog wat wikken en wegen (‘als ik dit nu toelaat, wie kan er dan nog komen en hetzelfde vragen en als ik het niet toelaat wat zijn dan de alternatieven?’) en uiteindelijk  dan toch toestemmen. Voorlopig tot Kai naar school gaat en op voorwaarde dat ik, wanneer nodig, tot 7 uur blijf. Het lijkt misschien een kleine overwinning, maar voor mij is het een wereld van verschil.

Die vreemde werkuren zijn overigens vrij normaal in Spanje. Er begint wel een kleine verschuiving op gang te komen richting kortere middagpauzes, want laten we wel wezen, met uitzondering van een paar oudjes slaapt er niemand nog tijdens de siesta en ook de hitte is in dit airconditioned tijdperk niet langer een excuus om te luieren en de rolluiken te laten zakken.  En het vooruitzicht om ‘s avonds wat vroeger thuis te zijn, zoals in de rest van Europa, blijkt ook voor Spanjaarden steeds aantrekkelijker. Bovendien bleek nog niet zo lang geleden uit een Europese studie dat Spanjaarden weliswaar van alle Europeanen de meeste tijd doorbrengen op kantoor maar desondanks toch nog het minst productief van allemaal zijn. Dan kunnen we beter wat vroeger opkrassen en thuis de nietsnut uithangen, toch?

Let-get-Back-to-work