Maandelijks archief: september 2013

Herfst

Ik merk wel dat het ondertussen herft is, ja. Omdat de zon een ‘s morgens een stuk lager hangt en met zijn felwitte licht de autobestuurders op de A2 verblindt met een rits ongevallen tot gevolg. De wegen liggen hier niet bezaaid met blaadjes maar met schokdempers, glasscherven en stukken achteruitkijkspiegel.

Ik mis het enkelhoge pak rode en gele bladeren dat vroeger, toen de Amerikaanse eik nog geen verboden zonevreemde uitheemse boomsoort was, ons stuk van de Kloosterstraat bedekte en waar het zo leuk doorbanjeren was. Om 4 uur ‘s avonds liep ik van school naar huis, vrolijk doorheen het goudgele bladerdek stampend en kleine wervelwindjes van blaadjes veroorzakend terwijl vlak voor me de zon vuurrood onderging. In het weekend was het heerlijk eikels rapen voor de varkens van de kinderboerderij. In ruil voor 10 kilo eikels kreeg je een gratis ritje op de pony, meen ik me te herinneren. En ter hoogte van de bushalte aan het voetbalplein, woonde een eekhoorntje in één van de eiken. Stond je ‘s morgens op de bus te wachten dan zag je de kleine rakker wel eens naar beneden komen spurten of door de takken springen. Ik heb hem later nog van straat geraapt. Overreden natuurlijk.  Want eekhoorntjes zijn al even verboden en zonevreemd als Amerikaanse eiken. Hij lag daar midden op de baan en werd keer op keer overreden. Het enige wat nog recht bleef en meedeinde op de wind was zijn pluimstaart. Ik heb hem dan maar met een tuinschepje van straat geschraapt en begraven in het kleine bos in onze achtertuin, onder de zilverberken. Want ook eekhoorntjes hebben recht op een waardig levenseinde.

De bomen in de Kloosterstraat zijn ondertussen vervangen door bloembakken en jonge dunne exemplaren van een inheemse soort. Het zal wel jaren duren voor ze de majestueuze afmetingen van mijn Amerikaanse eiken bereiken, als ze al niet eerder gekapt worden omdat de bewoners klagen over de overlast van vallende bladeren of epidemies van processierupsen. Maar rond deze tijd van het jaar banjer ik in gedachten wel eens door dat goudgele bladerdek, terwijl een eekhoorntje met me mee springt van boom naar boom en de zon bloedrood ondergaat. Prachtig.

Kleine rakker

Kleine rakker

Getagged , ,

Moderne Technologie (again)

De nieuwe technologieën…. Ik heb het er al eens over gehad, ja. Je moet er blijkbaar in meegaan, willens nillens… Tijdens de dealer meeting van Australian Gold deze week werd er nog maar eens op gewezen hoe belangrijk het wel niet is om aanwezig te zijn op Twitter en Instagram en Pinterest. Ik vond mezelf al behoorlijk modern met mijn Facebook-account maar dat is tegenwoordig al een vanzelfsprekendheid. Blijkbaar. Dus hoog tijd om me in te wijden in de wondere wereld van de communicatie. Met baby-stapjes uiteraard. Eerst beginnen met een persoonlijke account (@FAlaconquista) en eens ik daar weet waar ik mee bezig ben, wil ik best ook wel een accountje openen met meer commerciële doeleinden. En vooral even observeren wat er door de merken zelf zoal getwitterd wordt. Kwestie van mezelf niet al te belachelijk te maken in deze vogelende gemeenschap. Met vogelend doel ik uiteraard op het logo. Viespeuken.

Eerlijk gezegd, het nut van de mini-boodschapjes is me nog niet geheel duidelijk, maar daar komt hopelijk zeker snel verandering in. Voordeel is natuurlijk dat ik nu een paar verouderde communicatie-tools in de kast kan bergen. Onze postduif mag op pensioen en de 63-jarige pakjesjongen hoeft niet langer elke dag een vuurtje te stoken om met rooksignalen onze blijde bruiningsboodschap te verkondigen. Ik kan alleen maar hopen dat dit zijn eeuwige goede humeur verder zal bevorderen.

untitled

Getagged , , , ,

Vlinders kweken

Het huwelijk is een verbintenis tussen twee personen. In goede en slechte tijden. Aangegaan met de bedoeling voor eeuwig en altijd te duren. Of zo zou het toch moeten zijn. Een huwelijk is in mijn ogen nét een beetje meer dan een samenlevingscontract. Niet iedereen zal het daar met me over eens zijn. Voor sommigen is het huwelijk een ouderwets systeem en totaal voorbijgestreefd. Maar ik voel het wel zo aan: voor mij is het huwelijk de meest serieuze verbintenis van allemaal en een belofte om er alles aan te doen om als koppel samen te blijven funcioneren tot de dood ons scheidt. Om steeds weer te proberen met een schone lei te beginnen, hoe moeilijk dat soms ook is. Om grote en kleine zonden te vergeven en met de mantel der liefde te bedekken ook al zou je liever een groot keukenmes nemen en een paar slagaders oversnijden. Die van de ander, uiteraard.

Samenleven is niet makkelijk, laten we daar eerlijk over zijn. De dagelijkse rompslop, de facturen die betaald moeten worden, de verbouwingswerken die maar blijven aanslepen en de kleine die ‘s nachts niet slaapt… het is allemaal levensbedreigend voor die duizenden vlinders in de buik die de eerste jaren onsterfelijk leken. En tijd vinden om vlinders te kweken, om voorzichtig een para cocons hier en daar te koesteren tot er een prachtexemplaar uit groeit is niet altijd vanzelfsprekend wanneer het gazon gemaaid moet worden en de die vochtvlek in de muur weer opduikt en de autoverzekering dringend betaald moet worden.

Toch lijkt het soms of er over deze realiteit niet gesproken mag worden. In televisieseries zie je alleen maar happy couples die weliswaar discussiëren over wissewasjes maar op het einde van het programa steeds weer de manier hebben gevonden om alles op te lossen, wat steevast gevierd wordt met een stiekeme escapade richting slaapkamer terwijl de kids voor de televisie zitten met een kom popcorn. En daarom lijkt de eigen situatie soms erger dan ze in werkelijkheid is.  Lijken we niet op die sitcomfamilie? Slagen we er niet in elke ruzie af te ronden met een gezellig potje ‘make-upsex’? Vliegt de popcorn door de kamer? En hebben we na tien jaar huwelijk niet elke dag zin in een sessie rampetampen? Dan zijn we duidelijk niet normaal. En beginnen we ons af te vragen of we misschien niet beter elk een andere weg opgaan, op zoek naar nieuwe vlinders.

Mijn boodschap aan al die twijfelaars: jullie zijn normaal. Elk huisje heeft zijn kruisje, dat spreekwoord komt ergens vandaan. En ‘Liefde is een werkwoord’ is niet voor niets één van de meest verkochte boeken over relatietherapie. En relatietherapie heeft ook zijn reden van bestaan. Maar vooral dus dit: jullie zijn normaal. Wat jullie meemaken, maken alle koppels vroeg of laat mee, in meer of mindere mate. Dus gooi niet te snel die handdoek in de ring. Probeer het nog een laatste keer. Vang die allerlaatste vlinder in de buik en laat hem eeuwig leven en lukt het dan nog niet, neem dan die beslissing, maar niet eerder. Deal?

For-Susie-A-Butterfly-Heart-butterflies-7912245-239-279

Getagged , , ,

Liefde in tijden van moderne technologie

Ik ben blij dat ik al 10 jaar van de huwelijksmarkt af ben. Echt waar. Want vrijgezel-op-zoek zijn lijkt me vandaag de dag een stuk ingewikkelder en stresserender dan vroeger, ‘in mijnen tijd’. Want met al die moderne technologie, met Facebook en Whatsapp en Instagram en Twitter en de hele reutemeteut is een mens zowat de hele dag ergens te volgen en dat is, naar mijn bescheiden mening, niet goed voor ontluikende relaties.

Hoe ik daar zo bijkom? Een van mijn amiguísimas leerde drie weken geleden iemand kennen. De evolutie van die beginnende relatie bespreken we uiteraard elke dag tot in de kleinste details, want daarvoor zijn we vrouwen en amiguísimas. Tot zover alles normaal. Deed ik 15 jaar geleden ook al. Maar het valt me op hoezeer berichtjes in facebook of whatsapp of het ontbreken daarvan de dag kunnen maken of breken. Voorbeeld: Amiguísima stuurt een whatsapp rond een uur of  9 met de vraag of de ontluikende relatie die dag zin heeft om samen te lunchen. Ontluikende relatie antwoordt niet. Maaaarrrrrrrrrrrrrrr…. Whatsapp geeft aan dat hij om 10.40h actief was op het netwerk. En dus por cojones het bericht gezien moet hebben. Maar waarom antwoordt hij dan niet? Speculaties in overdrive en goed humeur om zeep voor de rest van de dag. Tot de ontluikende relatie ergens laat in de middag een verontschuldigend berichtje stuurt in de stijl van ‘net wakker, niet gezien’. Worden er liedjes op facebook gepubliceerd, dan moet daar ook een diepere betekenis achterzitten. Onmogelijk dat het hier gewoon om een liedje zonder meer gaat. En waarom werd die foto van die blonde del ‘geliket’? Zit hier meer achter of is dit puur toeval? En kijk, die foto werd geliket om 13.00h , maar lag hij toen naar eigen zeggen niet te ronken in de zetel waardoor hij jouw berichtje niet zag?

coupletexting

Wat een stress, zeg. Een emotionele rollercoaster de hele dag door en mijn amiguísima is normaal gezien echt wel van de rationele soort. ‘In mijnen tijd’ was dat toch allemaal simpeler. Preselecties tijdens de kuskesdans om twaalf uur (http://www.youtube.com/watch?v=PK2HANwsUWg) en grote finale tijdens de daaropvolgende ‘trage’. Communicatie via telefoon (niet eens draadloos) of piepklein opgevouwen briefjes meegegeven met vrienden en vriendinnen die toevallig naar dezelfde school gingen. En deden alsof ze die briefjes niet stiekem lazen achter uw rug. Hoorde je een week niks van het onderwerp van verlangen dan lag die of ergens in een ziekenhuis of hij had zijn interesse verloren (of was gestraft met correspondentieverbod door zijn ouders wegens rapport vol rode cijfers…shit happens ). Simpel. Ongecompliceerd. Of misschien is het leven gewoon gemakkelijker als je jong en onervaren bent en heeft dit niks met moderne technologie te maken? Kan ook zijn…. Alleszins, ik pak mijn echtgenoot nog maar eens even stevig vast, dat hij niet kan gaan lopen!

Getagged , , , ,

Annie Bottle

België was geen kandidaat-organisator voor de Olympische Spelen van 2020 dus vermoedelijk is de verkiezingsceremonie van de Olympische Stad 2020 in Buenos Aires een beetje aan jullie voorbij gegaan. Hier in Spanje daarentegen, waar Madrid voor de derde keer op rij (¡!) kandidaat was zijn er al rivieren inkt over gevloeid. Want de derde keer is niet altijd de goeie keer en meedoen is niet altijd belangrijker dan winnen, zelfs niet in Olympische aangelegenheden.  Kop van Jut is de burgemeester van Madrid, Ana Botella. Leuke weetjes over mevrouw Botella: ze is de echtgenote van expremier Aznar en werd burgemeester van Madrid zonder daarvoor verkozen te zijn. En na het debacle in Buenos Aires ziet het er ook niet naar uit dat er ooit nog iemand voor haar zal willen stemmen.

Wat was het probleem? Bueno… waar zullen we beginnen. Misschien even dit videootje bekijken?

http://www.abc.es/videos-espana/20130907/discurso-integro-botella-miembros-2656291619001.html

Nee, dit is geen grap zoals ik eerst dacht. Dit is het officiële discours van de Spaanse vertegenwoordigster van een Olympische kandidatuur, gebracht tenoverstaan van het voltallige Internationaal Olympisch Comité. Het mag duidelijk zijn dat Engels niet haar sterkste kant is. De speech is volledig fonetisch uit het hoofd geleerd en de uitspraak van bepaalde woorden ligt haar zo moeilijk dat er heel wat gebekketrek aan te pas komt. En meer handengezwaai dan nodig voor het landen van een Boeing 777, zoals el Gran Wyoming het zo mooi uitdrukte tijdens El Intermedio.

Ook de inhoud van de speech van Annie Bottle, zoals Ana Botella werd herdoopt op twitter,  laat te wensen over. De belangrijkste reden waarom het IOC zou moeten kiezen voor Madrid is omdat Madrid ‘a fun city’ is. En omdat het zo aangenaam is een ‘relaxing cup of café con leche’ te drinken op de Plaza Mayor. Zo, daar kunnen Tokio en Istanbul mooi een puntje aan zuigen! Meer hoeft een mens toch niet te weten?

Twitter en de sociale media draaien alvast overuren. Hierbij  de grappige analyse van El Intermedio:

http://www.infolibre.es/multimedia/videos/medios/2013/09/06/el_intermedio_analiza_intervencion_ana_botella.html

 

Een van de grapjes die de ronde doen

Een van de grapjes die de ronde doen

En de ‘auto-cue’ van Ana Botella:

http://www.youtube.com/watch?v=_vyV1KYjipU

Getagged , ,

1 minuutje

Het is waarschijnlijk niet het beste moment om dit te vragen, zo op een maandagmorgen wanneer iedereen zich nog de weekendprut uit de ogen moet wrijven en hardnekkige pogingen doet om ergens de kracht te vinden om zich weer richting werk te slepen en de kinderen naar school te krijgen en toch nog eerst een gezond ontbijt op tafel te toveren en zo… Maar toch… ik waag het erop. 1 minuutje van jullie tijd heb ik nodig . Echt niet meer. 1 minuutje waarbij jullie heel even jullie ogen dichtdoen en met heel jullie hart aan Estrellita denken. Juist ja, Estrellita, mijn hondje. Ik begrijp het wel. Er zijn belangrijkere dingen in het leven. En ernstigere problemen die de aandacht behoeven. Maar op dit ogenblik is Estrellita heel even het centrum van de wereld.

9 jaar wordt ze in november. 9 jaar van cabriolen en gekkigheid, van lieve avondknuffels in de zetel en natte ochtendlikjes in bed. Van bijna je benen breken over de honderden balletjes die ze overal in huis verspreidt en van eindeloze voorraden hondensnoepjes in de voorraadkast. Problemen heeft ze eigenlijk nooit gehad. Als puppy is ze eens onder een auto terechtgekomen maar ze was zo klein dat de auto gewoon over haar heen zoefde zonder zelfs maar één haartje uit de plooi te leggen. En ze heeft een keertje een opgezwollen keel gehad nadat ze te gulzig een beentje naar binnen schrokte dat halverwege bleef steken.

Maar nu moet ze dus onder het mes. Een paar bultjes verwijderen die zich op haar melkklieren hebben gevormd na een psychologische zwangerschap, gevolg van mijn eigen echte zwangerschap. En als we toch bezig zijn, steriliseren om verdere problemen te vermijden. Een routine-operatie, zeker wel, maar toch ben ik bang. Dat er iets verkeerd loopt, dat ze niet bijkomt uit de verdoving…

En daarom dus mijn vraag. Of jullie vandaag heel even heel hard aan mijn lieve schat kunnen denken?

31102012411

Getagged ,

31

Euforische aankondiging van de PP-regering: voor het eerst sinds 2005 daalt de werkloosheid in de maand augustus!! Er werd veel ruchtbaarheid aan het nieuws gegeven en de partij klopte zich luid op de met blinkend nieuwe medailles bespelde borst.

Blijkt nu dat het gaat om welgeteld 31 personen.  Die 1 zou wel eens mijn echtgenoot kunnen zijn, die voor 6 maanden is aangenomen bij een bedrijf waar hij al eerder heeft gewerkt en waar het goed werken is ondanks hun vervelende gewoonte na 6 maanden iedereen voor de bewezen diensten te bedanken en een nieuwe ploeg aan te nemen. Is namelijk goedkoper en en de nieuwe mode bij Spaanse bedrijven, samen met mini-jobs . Mini-jobs. Nog zo’n uitvinding. Ik kan alleen maar hopen dat de geschiedenis of God mevrouw Merkel hier ooit voor zal afstraffen.

Maar ik dwaal af. 31 nieuwe banen in heel Spanje. Waar nu dus nog ‘maar’ 4.698.783 werklozen zijn in plaats van 4.698.83.814. ‘Dat verdient een bloemetje en een persconferentie’, moet de PP gedacht hebben. ‘Lang geleden dat we nog reden hadden voor een feestje’.  Wat jammer toch dat er altijd van die mierenneukers en azijnpissers zijn die de puntjes op de i willen zetten en met precieze cijfers op de proppen komen: 31 nieuwe banen.  Nou, nou. En de hoop dat we misschien nog vóór 2015 onder de 25% werkloosheid zakken. Een mens zou er voorwaar een flesje champagne voor kraken, ware het niet dat daar ook al lang geen geld meer voor is.

Champagne popping cork - 200136368-001

Getagged , ,

Anders

En hier zitten we dan weer. Achter ons bureautje, telefoon binnen handbereik en ogen rooddooraderd van het langdurig staren naar te felle computerschermen. De overgang van vakantie naar werk valt me dit jaar zwaarder dan ooit. Ondanks het feit dat ik blij mag zijn werk te hebben om naar terug te keren in dit Spanje waar nog steeds 27% van de volwassen bevolking werkloos is. Ondanks het feit dat mijn werk best wel leuk is en ik er mijn ei in kwijt kan en ondanks het feit dat mijn collega’s over het algemeen (met uitzondering dus van een zekere 63-jarige pakjesjongen) van de toffe soort zijn.
Wat is er dit jaar anders dan andere jaren? Waarom kost het me ‘s morgens meer moeite in de wagen te stappen richting kantoor en waarom spurt ik ‘s avonds als een topatleet de trappen af richting parking om zo snel mogelijk weer huiswaarts te kunnen keren? (Geen sinecure overigens op mijn torenhoge hakken die ik een beetje ontwend ben na 6 maanden platschoense zwangerschap en 4 maanden bevallingsverlof op slefferkes – en ja, 6 maanden, want de eerste drie vond ik een hakje best nog kunnen). De reden voor mijn nieuwe werkattitude is niet ver te zoeken en draagt zelfs een naam: Kai. Dat lieve, kleine ventje dat zalig ruikt naar een mengseltje van babylotion en ondergeplaste pampers, dat me stralend toelacht zodra ik de kamer binnenkom, dat zijn armpjes uitstrekt om in de mijne te verdwijnen, dat het uitgiert van de pret als papa de clown uithangt en met wie het zalig vertoeven is in een zwembad onder de zomerzon. En dat dus elke morgen, zodra ik in de autostap, opeens 11 uur van me verwijderd is. Dàt is dus wat er anders is. 1175357_10151853272403545_1766674971_n

Getagged ,