5 minuutjes

Het alarm van mijn GSM ging af om 20 voor 7. Kai knorde even en draaide zich om. ‘Nog 5 minuutjes, ja’, dacht ik, terwijl ik het alarm afdrukte. Er moet een wiskundige stelling bestaan die verklaart waarom die ‘5 minuutjes nog’ altijd automatisch uitmonden in drie kwartier. Een stelling van Pythagoris voor slaapkoppen. Om half acht werd ik dus paniekerig wakker en begon de race tegen de klok om mezelf en zoonlief tijdig aangekleed te krijgen, de laatste bij mijn moeder af te zetten en mezelf richting werk te rijden. Wat me overigens lukte.

Ja, ik slaap wel eens bij Kai in bed. Kai slaapt ook wel eens bij ons in bed. Ik besef, niet iedereen is hier voorstander van. Ons moeke gewaagt van ‘verkeerd aangeleerd’. Want bij ons thuis gebeurde dat dus nooit. Daar sliep iedereen altijd in zijn eigen bed. Nachtmerries of geen nachtmerries. Ziek of niet ziek. Gezellig of niet gezellig. Ieder in zijn eigen bed. Want dat hoort zo. Met uw kinderen slapen is ‘verwennerij’ en ‘ aankweken van verkeerde gewoontes’.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er in het begin ook zo over dacht. Wanneer Gary zich op de zetel of in bed nestelde met Kai dicht tegen zich aan, was ik altijd de eerste om te zeggen: ‘Efkens maar, he? Anders kan hij straks niet meer alleen slapen!’. Maar Kai bleek zowiezo al geen fantastische doorslaper te zijn. Hij was al ruim een jaar oud toen we voor het eerst een nachtje konden doorslapen. En hij sliep alleen in als je erbij bleef zitten. Dus vantijd vielen we al eens naast hem in slaap en werden we halverwege de nacht wakker in Kai zijn bed in plaats van in het onze. Geloof me, we hebben er tegen gevochten. Een stoel in de kamer gezet omdat een verticale positie minder slaapverwekkend is dan een horizontale. Met Kai proberen redeneren over hoe iedereen in zijn eigen bedje slaapt en hoe hij alleen moet leren slapen. Deur dicht en weg. Die tactiek gaven we op na een week omdat hij per nacht gemiddeld zo’n 5 keer luid huilend wakker werd. Nu is hij bijna drie, valt snel in slaap (al moeten we er wel even naast gaan liggen) maar wordt toch minstens één keer per nacht wakker. Omdat hij koud heeft of een nachtmerrie heeft gehad . En om hem weer in slaap te krijgen moeten we er dus even naast gaan liggen. En als dat om 4 uur ’s morgens is valt een mens al eens in slaap.

Ik vecht er niet meer tegen. Het is zoals het is. Maar eerlijk is eerlijk, ik vind het ook wel leuk. De regelmatige ademhaling van een slapend engeltje is ongelooflijk rustgevend. Als ik naast Kai lig en naar zijn ontspannen slapende gezichtje kijk, voel ik hoe de chaos en stress van de dag naar de achtergrond verschuift en alleen wij nog bestaan, hij en ik, mama en kindje, samen zwevend op een wolkje van dromen. Soms strekt hij zijn handje uit en legt dat tegen mijn wang. Of steekt hij zijn neus in mijn haren om dan zo in slaap te vallen. ‘Mami, te quiero mucho’, mummelt hij soms, voordat hij definitief richting dromenland verdwijnt.

Zo verkeerd kan dat dan toch niet zijn?

 

10689461_10152929840983545_1818205226852023199_n

Zeg nu zelf… wie kan deze aanblik weerstaan?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: