Carta abierta a los conductores del A2

Queridos compañeros conductores,

Cada mañana comparto con vosotros el tedioso trayecto por carretera hacia el trabajo. Por la noche regresamos juntos a casa, felices con la idea de poder estirarnos pronto en el sofá y dejar atrás los líos laborales. Tenemos tanto en común,… tantos kilómetros de carretera que nos unen,… deberíamos ser amigos, deberíamos llevarnos bien y cuidar el uno del otro, haciendo el tedioso trayecto de la mañana más ameno y la vuelta a casa por la noche más rápida. Porque para eso están los amigos. Para hacernos la vida más amena y más fácil. ¿Verdad?

¡Pues no! Se ve que en vez de considerar a los demás conductores como unos amigos, de esos distantes y remotos pero a la vez tan cercanos, algunos de vosotros preferís ver el A2 como un circuito cerrado y convertir el camino al curro en una carrera de fórmula 1 donde vosotros sois Alonso (orgullo patria, como no) y los demás el Lewis Hamilton de los cojones. Al Lewis Hamilton de los cojones obviamente no vais a dejar que os adelante nunca, por mucho intermitente que ponga, por mucho que tenga prioridad o por mucho que esté a punto de perderse la salida al trabajo. ¡Que se joda, el muy cabrón! Olvidáis de paso que es poco probable que el Lewis Hamilton de los cojones vaya por el A2 dirección a Barcelona, a las 8 y media de la mañana, en un fiat grande punto abollado y rayado y con una sillita de bebe bamboleándose en los asientos traseros. Claro que no os molestáis en fijaros bien: sois pilotos profesionales y os concentráis en el camino delante y el recorrido por hacer, en batir récords de tiempo y llegar al curro con tiempo suficiente para fumaros un piti y tomaros un cafelito antes de entrar a la ofi. Porque eso sí que es importante. Sin piti y café no sois vosotros mismos.

Las reglas de tráfico os las pasáis igualmente por el forro. Porque en un circuito cerrado tampoco se aplican, leches. ¿Prioridad? ¡Es una carrera, tía, a ver si te enteras, no hay prioridad! ¡El que cede el paso pierde la carrera!

¿Margen de distancia? No, mujer, ni margen de distancia ni ostias en vinagre. O te apuras o te apuro yo, pegándome como chicle a tu parachoques trasero. ¿Que al lado tienes un tráiler de un par de toneladas que amenaza con aplastarte contra el guardarrails de la izquierda? No seas llorica, eso solamente lo hace más divertido! ¡Ese subidón de adrenalina de buena mañana! ¡Mejor que un piti con cafelito!

¿Usar los intermitentes? Hombre, no, pa’ eso no tengo tiempo: tú que estás ahí estorbando con tu caracol sobre ruedas, debes de ceder el paso sin más a mi semental de acero en cuanto me veas venir. Con o sin intermitentes. Puedas o no puedas. Si hace falta, ocasionas un choque en cadena con otros caracoles como tú, pero a mí me cedes el paso. ¿Entendido?

Sí, amigo, entendido. Lástima no poder llevarnos mejor. Lástima no poder compartir ese cafelito mañanero (el piti te lo dejo que no fumo) juntos, hablando sobre el tiempo y el último partido del Barça. Lástima que tengas que ser tan cabrón, con los buenos amigos que podríamos haber sido si no fuera por el A2….

Saludos cordiales,

Vuestra ex-amiga.

De één zijn dood….

untitled

De één zijn dood is de ander zijn brood. De laatste dagen is het me wel heel duidelijk geworden waarom dat spreekwoord zijn reden van bestaan heeft. Een tijdschrift dat voorheen een oplage van 60.000 exemplaren had, waarvan het met moeite ¾ aan de man gebracht kreeg, gaat nu als zoete broodjes over de toonbank. 3 miljoen exemplaren gaan er uiteindelijk gedrukt worden van de laatste editie van CharlieHebdo, de eerste die verschijnt na de moordpartij in de redactie, waarbij 12 mensen het leven verloren. Er wordt ook hard geboden op ebay, tot 600 euro voor het tijdschrift, dat voorheen door zo weinigen werd gesmaakt of gekocht. Door zo weinigen zelfs, dat het op sterven na dood was. Nu verrijst CharlieHebdo als een felix uit zijn as, als boegbeeld van de vrije wereld, op het graf van diegenen die vorige week het leven lieten. Vorige week, toen minder dan 60.000 het blad de moeite van het kopen waard vonden. Sta me toe dit een beetje triest te vinden. Een beetje hypocriet . Morbide.

De één zijn dood…

#charlieHebdo – zonder woorden

Gisteren zat ik rustig wat te tokkelen op mijn toetsenbord. Een post over goede voornemens voor het nieuwe jaar. Een klassieker die ook dit jaar niet mocht onbreken. Toch? Het tokkelen wilde niet echt lukken dus besloot ik even online de krant te lezen.  Dat had ik al een paar dagen niet meer gedaan. Van zodra ik de standaard online openklikte had ik meteen in het snotje dat er iets ergs was gebeurd. In Parijs. Iets met een satirisch weekblad. Maar wat? Met elk artikel dat ik las, groeide mijn ongeloof en ontzetting. Hoe kan zoiets gebeuren? Op klaarlichte dag? Midden in Parijs? En wie is tot zoiets in staat? Waarom?  Zoveel vragen waarop niemand echt een antwoord weet maar waar iedereen wel een mening over heeft. Oplaaidende discussies op internetfora allerhanden. Provocatie versus vrijheid van meningsuiting. Officiële statements van politici. Steunbetuigingen wereldwijd. Het moet hartverwarmend zijn voor de 12 families die wezenloos achterblijven. Die een geliefde vader, broer, zus, kind, oom….verloren hebben op op de meeste brutale en zeker onverwachte manier. Wat gaat er door hun hoofden heen? Zijn ze trots op de mannen en vrouwen die gevallen zijn in naam van de vrijheid? Of boos? Op die koppige betweter die zijn eigen leven in gevaar bracht maar de dreiging niet serieus nam?  Of alleen maar in- en intriest?

Ik denk ook aan de ouders van de daders. Hebben ze sympathie voor de ideeën van hun kinderen? Zijn zij ook trots? Of krimpt hun hart daarentegen ineen? Vragen ze zich af wat ze fout hebben gedaan ?  Of ze dit hadden voorkomen? Kijken ze naar foto’s van vroeger, van lieve knulletjes in korte broeken die lachend de camera inblikken en die in niets lijken op de gemaskerde mannen die op het scherm de straat overrennen, grote Kalashnikovs in de hand? En vragen ze zich af waar het in Gods of Allah’s naam is misgelopen? Blijft ook hun familie verwezen achter?

Update 09/01: volgens de Standaard Online zijn de vermoedelijke daders weeskinderen…. verandert dit iets aan de zaak? Is dit een verklaring voor hun daden?

De wereld lijkt gek geworden. Jongeren die wegtrekken naar een land in oorlog waar ze nog nooit eerder een voet hebben gezet. Om idealen te verdedigen waar ze voorzeker een paar jaar geleden nog nooit van hadden gehoord en hun ipad en ipod inwisselen voor messen en geweren waarmee ze andere even jonge kerels de nek mee oversnijden of de hersenen mee uit het hoofd blazen. Omdat hij niet hetzelfde gelooft. Of wel hetzelfde gelooft maar met andere nuances. Omdat iemand zegt: wij zijn de goei en al de rest moet sterven. Ik begrijp het niet. Ik kan er met mijn verstand niet bij. Ik zou mijn weloverwogen mening willen formuleren of het gebeuren, gestaafd met argumenten en cijfers en logische gevolgtrekkingen. Maar het lukt me niet. Er zijn geen argumenten voor pure waanzin. 10924780_1027521367263468_1633517111848499698_n

Nieuwjaarsresolutie #1

Commentaar leveren op andermans blogs, het begint precies een gewoonte te worden…. Was het even geleden nog de blog van Ilse Ceulemans en ‘Is dit nu quality time’ waar ik mijn gedacht over wilde zeggen, dan is het nu een spontane blog van de mij verder geheel onbekende Dalilla Hermans (http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2014/12/17/ik-ben-het-beu-om-te-doen-alsof-het-allemaal-wel-meevalt) die me in de pen doet kruipen of beter gezegd, op mijn toestenbord doet tokkelen.

Want God, wat kan ik haar goed begrijpen en wat heeft ze een overschot van gelijk! Zelf ben ik een oervlaams exemplaar met blonde haren, groene ogen en bijhorende rode koontjes, dus direct slachtoffer van racisme heb ik me nooit gevoeld. Maar als vrouw van een Ecuatoriaanse immigrant in Spanje weet ik zeker wat het is en wat voor effect het op een persoon kan hebben. Voorbeelden legio: als laatste bediend worden in de ferretería (tenzij de blonde vrouw ernaast staat), altijd prijs hebben bij ‘willekeurige’ politiecontroles, jobs verliezen aan minder gekwalificeerde maar ‘blankere’ mede-kandidaten, beledigende commentaren moeten aanhoren over hoe ‘het toch waar is dat jullie altijd…’ gevolgd door uitspraken over openbare dronkenschap, partnergeweld, sexuele promiscuiteit en intellectuele vaardigheden van immigranten in het algemeen en Zuid-Amerikanen in het bijzonder.. Waarbij dan verontschuldigend wordt gezegd: ‘No es el caso tuyo, pero…. No es que yo sea racista, pero…’

In de loop der jaren heb ik al geleerd dat er na de zin ‘Ik ben echt geen racist maar….’ er steevast een opmerking van kaliber volgt. Dat racisme bestaat is me dus geen wonder en dat mensen met een kleurtje in België nog meer opvallen dan in Spanje, smeltkroes van culturen en immigratieland bij uitstek, dat weet ik ook. Toen mijn schoonfamilie 8 jaar geleden voor mijn huwelijk naar ons Kempendorpje kwam, hebben we dat ook geweten. Blikken op straat. Een auto die bijna van de baan reed van het gapen. En drie weken later drie dorpen verderop bij de bakker de vraag aan mijn moeder of ‘die bruin mannen’ er nog waren?

Dat het bestaat weten we allemaal. Maar wat me angst aanjaagt is de manier waarop dat eerder latente racisme van vroeger, vaak gebaseerd op pure onwetendheid en navelstaarderij van mensen die nooit verder waren geweest dan hun eigen dorp, tegenwoordig zo aan de oppervlakte drijft. En zo sociaal aanvaard lijkt te zijn. Wie  al eens de moeite neemt om commentaren te lezen op  DS Online of Knack.be weet zeker waar ik het over heb. Het lijkt wel alsof een goedgeschreven en met pseudo-wetenschappelijke argumenten onderbouwde racistische commentaar ophoudt racistisch te zijn. Sterker nog, het lijkt hier uiteindelijk te gaan over het recht op vrije meningsuiting, ‘het durven zeggen waar het op staat’, ook al is dat dan misschien ‘niet politiek correct’.

En ik begin te begrijpen hoe mensen die voortdurend te maken krijgen met kleine en grote, bewuste en onbewuste uitingen van racisme mettertijd een defensieve houding ontwikkelen, of achterdochtig worden, zoals Dalilla het omschrijft. Hoe ze ophouden met minzaam glimlachen telkens ze een lompe of laatdunkende opmerking te horen krijgen en hoe ze mettertijd, bij opmerking duizendhonderdenzoveel opeens scherp of agressief uit de hoek komen. Met als reactie van het blanke publiek: ‘ja, typisch, hè, die mensen die zijn gewoon zo, daar kunt ge gewoon niet mee klappen…’.

Ik hoop alleen net als Dalilla, dat het nog niet te laat is om het tij te keren. Dat ik nooit aan mijn zoontje ga moeten uitleggen waarom hij er zich niks van moet aantrekken, dat de andere mensen dom zijn, dat het maar opmerkingen zijn. En dat hij gewoon dubbel zijn best moet doen omdat hij toevallig de pech heeft er iets minder Europees uit te zien dan Pedro van de buren.

Daarom neem ik me voor, bij wijze van nieuwjaarsresolutie, vanaf nu racistische opmerkingen niet zomaar meer voorbij te laten gaan. Want zwijgen is toestemmen en ik wil niet mede schuldig zijn aan de opmars van de onverdraagzaamheid. En jullie?

teaching-diversity-e1357672826697

Getagged

Godin in ‘t diepst van mijn gedachten

Ik ben een godin in ‘t diepst van mijn gedachten. Slank en min of meer in proportie, stralende blik, gezonde appelwangetjes en een lichtgouden teint van de Spaanse zon. Zeg Bar Rafaeli of Doutzen Kroes maar dan de Vlaamse versie en in het klein (een mens moet tenslotte realistisch blijven).

Gebruik uw verbeelding en maak er een blonde godin van - de andere zoekresultaten van goddess + mountain op google zijn niet voor publicatie vatbaar

Gebruik uw verbeelding en maak er een blonde godin van – de andere zoekresultaten van goddess + mountain op google zijn niet voor publicatie vatbaar

Tot ik een foto van mezelf voorbij zien komen en de Godin in mij van verbazing achterover van de Olympos valt, met haar smikkel in het slijk (‘t is altijd ietwat vochtig op zo’n berg). Wie is die vierkante moef met wallen onder haar ogen, warrig haar en ongezonde zombie-kleur ? En poseren kan ze ook al niet. Zo geforceerd ! En wat voor gezicht trekt ze daar nu weer? Haar bril staat trouwens ook scheef, wat een trees, zeg… Ah, maar wacht eens efkens, …. Die trees…. Die komt mij precies bekend voor…. En met veel kabaal van rollende stenen, afknappende takken en gebleir van opgeschrokken berggeiten valt de Godin in mij van haar berg. En blijft even versufd en beduusd beneden in het zand zitten. Gelukkig is het een koppige, die Godin van mij. Na een tijdje staat ze recht, klopt ze het stof van haar perfect aansluitende gewaad dat beginnend buikje en galopperende celulitis – die ze uiteraard niet heeft – perfect verbloemd, en begint opnieuw aan de klim naar boven. Godinnen zijn nu eenmaal onsterfelijk.

Getagged , ,

Een kast vol kleren en niks om aan te doen

Een kast vol kleren en niks om aan te doen. Nog iemand bekend met het fenomeen? Ik zit al een paar dagen te bedenken wat ik zal aandoen voor Kai’s doop. Dat kleedje met korte mouwen? Te koud voor België in december, zelfs met een vestje. Dat rode jumpsuit? Open rug, zeker te koud.  Dat pluchen kleedje? Warm genoeg maar willen we er op de doopfoto’s uitzien als een lila cookie-monster? Nee, dat willen we niet. Die broek? Die zakt af en dan staan we de hele tijd met ons ‘voor’ bloot.  Dat gaat meneer pastoor niet graag hebben. Of misschien juist wel, maar anyway, not done. Plus dat ik niks heb om er bovenop aan te doen.

Kleren van vóór Kai: hier en daar een beetje te strak. Kleren van na Kai: hier en daar een beetje te los want die zwangerschapskilo’s zijn er nu écht wel af. Wat wél past is alleen geschikt voor de zachte Spaanse winter en het tropisch micro-klimaat bij ons op kantoor. Behalve dan misschien die legging met die glittertrui met vleermuismouwen…  Heel erg jaren ’80… Maar misschien kan meneer pastoor ervan overtuigd worden een paar discobollen boven het doopfont te hangen?

untitled

Getagged ,

Weien met koeien

Weien met koeien. Of van tijd wat paarden. Maar liefst met koeien: witte met bruine vlekjes, witte met zwarte vlekjes, soms al eens zo’n mooie rooie. Wei na wei, af en toe onderbroken door een stukje bos, een kluitje huizen of een dorpsgemeente. Zo’n dorpsgemeente waar de hoofdstraat onvermijdelijk uitloopt op een mooie kerkentoren met niet al te ver daarvandaan een dorpscafé dat misschien ‘Onder den Toren’ of ‘Den Eik’ heet en waar de kerkgangers na de zondagsmis een borreltje of een pintje gaan drinken.

En naast die weien een breed fietspad richting volgend dorp. En een groene berm die overloopt in een greppel en die in de zomer volstaat met boterbloemekes en pisbloemen en van tijd al eens klaproos. En staat er iemand stil op dat fietspad dan komen de koeien uit de wei ernaast heupwiegend aangeschokt tot bij het prikkeldraad, nieuwsgierig op wat groene sprietjes kauwend.

En in het donker hoor je ze smakken en blazen en zuchten. Van tijd eens eens halfslachtig loeien terwijl in de koude herfstlucht  hun wolkjes warme adem wegdrijven over het bedauwde gras.

Weien met koeien , een beetje heimwee en veel nostalgie.

images

Getagged , , , , ,

De Catalaanse onafhankelijkheid en wat Karolien dáár van denkt

Lees ik net in de Standaard Online dat de Catalaanse President Artur Mas binnen anderhalf jaar president van de onafhankelijk staat Cataluña hoopt te zijn. Als alles volgens (zijn) plan verloopt. De illegale ‘consulta alternativa’ van 9 november jongstleden, waarbij 80% van 1/3 van de stemgerechtigden vóór onafhankelijkheid stemde is volgens hem een duidelijk teken van de wil van het volk. Ik merk dat dit alternatieve consult in Vlaanderen op veel sympathie kan rekenen. Want wie houdt er niet van een rebels volkje dat opkomt voor zijn recht op meningsuiting. Het verbod van Madrid op het houden van een officieel en legaal referendum is waarschijnlijk de slechtst denkbare zet van Mariano Rajoy ooit: het riekt teveel naar dictatuur en verdrukking, naar schending van basisrechten.

Mijn gedacht: had Rajoy het geplande officiële referendum gewoon laten doorgaan, dan was het hele onafhankelijkheidsverhaal nu gewoon van de baan. Zoals in Schotland, bijvoorbeeld.

Door de Catalanen te verbieden hun zegje te doen over de kwestie, hebben de separatisten duizenden stemmen en een air van rebelse vrijheidsstrijders verworven. Koren op de molen van de heer Mas.

Een paar kanttekeningen evenwel bij die ‘consulta alternativa’:

  • De definitie van ‘stemgerechtigde’ werd voor de gelegenheid aangepast. Wie 16 jaar of ouder was mocht meestemmen. Meerderjarigheid was geen vereiste. Dit leverde een groot aantal extra ja-stemmers op.
  • Het consult werd georganiseerd zonder census. Er was geen Informatica-systeem voorhanden dat voorkwam dat éénzelfde persoon een stem uitbracht in verschillende stembureaus. Hoewel de Generalitat volhoudt dat fraude onmogelijk was, hebben verschillden mensen aangeklaagd dat ze twee of zelfs drie keer hun stem konden uitbrengen: http://www.periodistadigital.com/politica/autonomias/2014/11/11/catalan-votacion-consulta-9n-abc.shtml
  • Er waren geen stemhokjes voorzien dus het stemgeheim werd niet gewaarborgd
  • De stemming werd georganiseerd door voorstanders van de onafhankelijkheid. Zij telden nadien ook de stemmen.

Het mag duidelijk zijn: ik ben geen fan van dit alternatieve consult, van bovenaf gedirigeerd door Artur  Mas. Hoe kan men objectiviteit garanderen als de organisatoren van de stemming zelf duidelijk laten merken welk resultaat ze beogen?

Ik ben wél voorstander van een officieel referendum, georganiseerd door een onafhankelijk orgaan en met de benodigde controlesystemen. Mocht dat er ooit komen, dan zal ik met plezier meestemmen. Tegen de onafhankelijkheid. Omdat mij die economisch niet haalbaar lijkt. Omdat meneer Mas, die binnen anderhalf jaar premier hoopt te zijn van de onafhankelijke republiek Catalunya nog steeds geen antwoord heeft kunnen geven op de vraag wát er dan gebeurt. Met de pensioenen. Met de belastingen. Met Europa dat al heeft laten weten dat Cataluña niet automatisch deel zal uitmaken van de EU en een applicatie-proces zal moeten doorlopen dat zonder enige twijfel op het veto van Spanje en andere landen met ‘probleemregio’s’ zal kunnen rekenen. Grote bedrijven hebben laten weten weg te zullen trekken. Teveel instabiliteit. En geen idee wat er in de plaats van de euro zal komen en wat die munt dan waard zal zijn.

Ik begrijp dat Artur Mas baat heeft bij zijn onafhankelijkheidsdiscours. Het leidt de aandacht af van de werkelijke problemen. Van de besparingen in onderwijs en gezondheidszorg, bijvoorbeeld. Van het feit dat we hier in Catalunya meer belastingen betalen dan in de meeste andere regio’s ook. Van het feit dat projecten voor bejaardentehuizen of scholen stilliggen door gebrek aan fondsen. Fondsen die wel voorhandig waren voor de organisatie van een onwettelijk alternatief consult dat de Catalaanse burgers, voor- en tegenstanders van onafhankelijkheid, 9 miljoen euro heeft gekost.

Getagged , , , ,

Multi-culti-coca-cola

Eén van de voordelen van leven in een multi-culti-familie is dat er altijd wel wat te vieren valt. Neem de komende maand december, bijvoorbeeld. Eerste feestje op de kalender: 6 december. Sinterklaas! Vlak voor de Goedheilig man op de stoomboot stapt, komt hij even langs in Mas d’en Gall want ook wij hebben soms een brave jongen in huis. Bonusfeestje op 21 december wanneer datzelfde brave jongetje in de stille Kempen wordt gedoopt. Volgende feestje: 24 december. Dat wordt een mega-evenement: eerst kakt de Catalaanse ‘cagatío’ wat snoep en kleinigheidjes en wanneer het enthousiasme daarover is voorbij-geëbd  komt Papa Noel door de schoorsteen geschoven met een zak vol nieuwe geschenkjes. Zoals dat hoort in Ecuador. En last but not least, op 6 januari los Reyes Magos, de speelgoedproviders voor alle brave Spaanse kindertjes.

Gevolgd door buikpijn van teveel snoep en koppijn van het kijken naar de rode cijfers op de bankrekening. Vermoed ik. Want ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik dit multi-culti-viva-la-fiesta-syndroom ga tackelen. Op zich heb ik er geen probleem mee mijn kleine monstertje te overladen met cadeautjes. Dat doen we immers allemaal graag, waar of niet?. Maar vier keer op een kleine maand tijd? Kijk, dat vind ik er toch wat over. Ik wil van mijn kleine monstertje geen verwend nest maken, laat staan een VIP-member van de consumptiemaatschappij. Anderzijds weiger ik afstand te doen van Sinterklaas. Ik heb geen feeling met Papa Noel of de Drie Koningen, die kunnen me gestolen worden. De Sint daarentegen, al dan niet met zwarte, gele of rode pieten: dàt is nog eens een man van mijn hart. Papa Noel afschaffen dan? Mijn echtgenoot kijkt me geschokt aan bij het idee alleen al, klaar voor een discussie over wie er altijd zijn gelijk haalt bij ons en waarom dat zo oneerlijk is. No, Papa Noel no se toca. OK, maar dan gooien we op zijn minst de Cagatío op het haardvuur. Geen slecht idee, ware het niet dat ik weet dat eens ons monstertje op de kleuterschool zit hij elk jaar rond kerst zal thuiskomen met een ‘magisch’ boomstronkje met een rode muts, dat hij vol vertrouwen bij de kerstboom zal zetten in volle overtuiging dat het straks cadeautjes zal kakken. Want dat heeft de juf zo gezegd. OK dan, de sint blijft, papa noel blijft, cagatío blijft. Dan gaan de driekoningen voor de bijl. Toch? Terwijl de driekoningenstoet door de straten trekt, de kinderen van Esparreguera bestrooiend met snoepjes, zal Kai thuis blijven en met zijn kerstcadeautjes spelen. En wanneer de volgende morgen op het schoolplein de kindjes hun cadeautjes vergelijken zal Kai zich niet minder voelen en met goede argumenten alle lelijke commentaren weerleggen want kinderen zijn rationele wezens met begrip voor culturele verschillen….. De Drie Koningen blijven ook dus.

Aangezien het elimineren van de hoeveelheid kindervrienden die in december de revue passeren niet aan de orde lijkt te zijn, moet ik dus op zoek naar een andere oplossing. Ik dacht aan een soort van damage control.  Sinterklaas brengt alleen snoepjes en koekjes, bijvoorbeeld, net zoals de cagatío. Wat me ook beter lijkt voor de ingewanden van het arme stronkje. Want magisch of niet, kakt maar eens een smoby-keukentje… Papa Noel brengt het zwaar geschut en de Drie Koningen brengen wat kleine prulletjes. Op die manier kan mijn kleine monstertje participeren in alle feestelijkheden, hoeft mama geen afstand te doen van de sint én krijgt het eerder vermelde monstertje  niet het idee dat het normaal is elke dag nieuw speelgoed te krijgen. Want dat is het niet. Ook al lijkt het soms van wel.

Eerlijk is eerlijk, ik zucht ook als ik oude mensen hoor zeggen dat we ‘boven onze stand leven’. Vooral als het oude mensen zijn met een Volvo of een Mercedes die overwinteren in Torremolinos en en comfortabel leven van hun naoorlogse boom-centen. Maar toch. Ze hebben gelijk.  Vroeger, lang geleden, was een cola drinken een klein feestje op zich. Nu willen we alle dagen cola. Alle dagen feest. Gelukkiger zijn we er denk ik niet van geworden. Wat ik voor mijn zoontje wil is net dat: geluk zonder centen. Geluk zonder cola. Alle feestjes ten spijt. Toch?

coca cola

Getagged , , , ,

Quality time en wat Karolien daar van denkt

Ik beken: ik ben één van de 100.000 lezers van Ilse Ceulemans’ artikel ‘Is dit dan quality time’ http://charliemag.be/wereld/quality/

Net zoals velen onder jullie zat ik onder het lezen voortdurend ja te knikken, telkens ik me ergens in herkende. Jonge moeder, ja ja. Gesloopt door slaapgebrek, ja, ja. Voelt zich soms hopeloos alleen, ja ja. Steeds geprangd tussen de nood te timmeren aan een carrière en tegelijktijd de perfecte vrouw en moeder te zijn, ja ja.

Ja, ja, en nog eens ja deze mevrouw had gelijk. En dat 45-jaren plan? Dat moet zo snel mogelijk in een wetsvoorstel worden gegoten of op zijn minst ergens op een berg in een steen worden gebeiteld ter vervangingen van de 10 geboden waar tegenwoordig toch geen kat meer om geeft.  Want ja, ja en nog een ja, deze mevrouw heeft gelijk.

En toch. Waarom voeren we nog steeds dit debat? Waarom hebben we het nog steeds over waarom het zo moeilijk is voor vrouwen om carrière en kinderen te combineren? Waar zitten de mannen dan in dat verhaal? De vaders van die kinderen? En waarom lijkt part time werken of een carrière-onderbreking de enige oplossing te zijn?  Ik weiger te geloven dat het niet anders kan en hoewel het 45-jaren plan goed klinkt lijkt het mij in de praktijk niet haalbaar. Omdat het gewoon zo niet werkt.  Vergeef me de negativiteit.  Wie tien jaar lang zijn carrière op een laag pitje zet, verschijnt tien jaar later ten tonele met verouderde ideeën, is niet mee met de laatste tendensen en technieken én zal het moeilijk vinden om dat te aanvaarden. Want, hey, ok, we zijn even weggeweest, maaaaaaaaaar we zijn wel een oude rot in het vak en geen enkele snotneus moet ons gaan vertellen hoe het moet, want dat weten we allemaal zelf best. Dezelfde houding van die oudere collega –  iedereen heeft er zo wel eentje – die koppig vasthoudt aan voorbijgestreefde technieken want ‘zo doen wij dat hier al jaren, ik zou niet weten waarom dat ineens niet goed meer is.’

En dan nog wat. Dit gaat niet in goeie aarde vallen, ik voel het aan mijn water, maar ik ga het toch zeggen: vrouwen van 45 of meer worden voor bepaalde functies gewoon niet meer aantrekkelijk gevonden. En punt. Hoewel het bij wet verboden is te discrimeren op basis van leeftijd gebeurt het toch. Loop even een winkel binnen van een grote kledingketen en maak een schatting van de gemiddelde leeftijd van de winkelmeisjes? 45+? Nope. Tenzij het gaat om een kledingszaak ‘voor de rijpere dame’. Dan staat het wel goed, zo’n deerne van 45 of meer.

Of ga even een wandelingetje maken in een kantoorwijk, gooi een snelle blik op de receptiebalie terwijl de schuifdeuren open-en dichzoeven en maak nog eens een schatting van de gemiddelde leeftijd. 45+? I think not.

Of zijn het alleen de vrouwen met hoge functies die het moeilijk vinden om werk en gezin te combineren? Zijn het alleen de hoogopgeleide vrouwen met een masterdiploma, zoals diegenen waar Ilse het in haar artikel over heeft, die soms met de handen in het haar zitten? Nogmaals: I think not. En niet elk gezin beschikt over voldoende inkomsten om te kunnen beslissen minder te gaan verdienen. Parttime werken is niet voor iedereen een optie.

Misschien moeten we wat meer werk maken van alternatieve ideeën? Zoals tele-werken, van thuis uit? Dit lijkt misschien moeilijk te controlen voor de baas maar een beoordeling op basis van resultaten kan hier een oplossing bieden.

Ook bedrijven kunnen kunnen hun steentje bijdragen. In traditioneel meer vooruitstrevende landen zoals Zweden, zijn er bedrijven die in kinderopvang voorzien. Mama werkt op de eerste verdieping maar kan van tijd tot tijd even gaan kijken in de crèche, één verdiepje lager. Om borstvoeding geven, bijvoorbeeld. En kan de hele middagpauze met haar kind doorbrengen. En hoeft om zes uur niet razendsnel het kantoor uit te stuiven om nog op tijd bij de crèche te zijn, vóór die sluit

Het zijn maar ideeën, in mij opgeborreld na het lezen van dat ondertussen beroemde artikel. Feit is dat het meer vragen oproept dan antwoorden geeft, toch wat mij betreft, maar misschien was dat net de bedoeling? De maatschappij even wakker schudden en doen nadenken?

Alleszins, ik ga het hierbij laten. Tijd voor quality time.

This pretty much sums it up...

This pretty much sums it up…

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 264 andere volgers