Maandelijks archief: oktober 2012

Verscheurd hart

Emigreren heeft één groot nadeel. Je hart blijft voor de rest van je leven verdeeld tussen twee landen. Ik zie het bij mijn echtgenoot die in Spanje toch niet helemaal Spanjaard is, maar in Ecuador ook niet meer helemaal Ecuatoriaans. En ik zie het bij mezelf. Ik voel me Vlaamse maar op bezoek in het vaderland voel ik me steeds meer een olifant in een porseleinenkast. Te luidruchtig, te vrolijk, re recht-voor-de-raap,… te on-Vlaams. En ik voel me ook best Spaans maar toch nooit helemaal: te diplomatisch beleefd, conflict-vermijdend en nét niet uitbundig genoeg. Overal thuis maar nergens helemaal. Zonder te weten waar mijn trouw nu precies ligt: bij Vlaanderen of bij Spanje?

Vandaag werd ik weer maar eens met de neus op de feiten gedrukt. In De Standaard Online las ik over de nakende sluiting van Ford Genk. 4.300 banen op de tocht. Even slikken toch. Al die mede-Vlamingen die plots zonder werk komen te staan. Shit, zeg

Even later hetzelfde bericht in El País online maar dan in een ander licht geplaatst: in Valencia komen er 1.500 banen bij nu Ford besloten heeft de fabricatie van een aantal modellen over te hevelen van Genk naar Valencia. En een jubelsfeer die me overvalt. 1.500 banen! 1.500 mensen die eindelijk weer een loon zullen krijgen, misschien hun huis recupereren, opnieuw over de toekomst durven te spreken…

Twee tegenstrijdige gevoelens in één en hetzelfde hart.

Getagged , , ,

Radiostilte

De laatste weken is het nogal druk geweest op het werk. Personeelsverschuivingen…. Afscheid nemen van de ene collega en gewend raken aan de vreemde tics en gewoontes van je nieuwe collega in opleiding die 15 jaar ouder is dan je zelf bent en het dus best moeilijk vindt orders van een snotneus te aanvaarden.  Maar goed, zoals Yvonne Kroonenbergs al zei: ‘Alles went, behalve een vent.’  En aan die strohalm hou ik me dus maar vast.

Ziehier dus ook de verklaring voor mijn relatieve radiostilte. Ik had het te druk met tijgers temen en gierende zenuwen onder controle te houden om een leuke blog in elkaar te boksen. Ik beloof evenwel beterschap voor de komende weken.

Want het is weer spannend in Spanje! Catalonië lijkt bij wijlen op het punt van afscheuring te staan. De mossos d’esquadra (Catalaanse politie) vonden het zelfs nodig officieel te verduidelijken dat zij altijd aan de kant van de Grondwet zullen staan en dus niet zullen beantwoorden aan de oproep van Felip Puig, ‘minister’ van Binnenlandse Zaken van de Generalitat, om dienst te doen als gewapende strijdkrachten bij de organiseren van een, volgens de grondwet, illegaal referéndum. Wie wel eens wat gelezen heeft over wat er vooraf ging aan de Spaanse burgeroorlog, krijgt alvast koude rillingen…

Feit is dat de Catalaans roep om onafhankelijkheid sinds de crisis alleen maar luider klinkt. En Catalaanse politici maken hier dankbaar gebruik van om de aandacht af te leiden van hun eigen falen op het economische terrein. En vermijden ook handig uitleg te geven bij de mogelijke gevolgen van een unilaterale afscheuring van het landsdeel. Eén van de grootse uitgeverijen heeft al laten weten in zulk geval Catalonië te verlaten en de het grote bankconsortium ‘La Caixa’ lijkt dezelfde plannen te koesteren. Kapitaal stroomt weg, meer dan waarschijnlijk komt er een boycot van de EU die niet blij zullen zijn met separatistische rellen in het eengemaakte Europa en graag de economische motor van Spanje bij Spanje zullen willen houden.

Het lijkt praktisch onhaalbaar. Maar leg dat de gemiddelde Catalaan uit, die op rood zaad zit, het beu is voortdurend te worden vermeden ‘asociaal’ te zijn, terwijl Catalonië net de meeste belastingen afdraagt aan de centrale overheid, en wordt aangevallen omwille van de taal die hij bezigt. Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Getagged , ,

Profesor Baert

Er zijn zo van die mensen die je nooit vergeet. Die een stempel op je leven drukken. Die je iets méér meegeven dan je zelf denkt, al besef je dat misschien pas jaren later. Professor  Baert was, is , voor mij zo iemand.

Ik zie hem daar nog zitten, in dat stoffige lokaal op de tweede verdieping van het ietwat bouwvallige Hoger Instituur voor Vertalers en Tolken.  Met zijn haviksneus, zijn weerbarstige witte haardos, prominente haviksneus en priemende oogjes achter een intellectueel brilletje. Vertaling Nederlands-Spaans. Bladerend in de María Moliner op zoek naar de beste vertaling. Ondertussen nietsvermoedende sufkoppen de stuipen op het lijf jagend met het onverwacht opvragen van grammaticale vervoegingen van onregelmatige werkwoorden: ‘¡Tú, rubia! ¡Pretérito perfecto simple, 3ª persona singular de tener!’

In de hal, onder de middagpauze, kwam hij graag even kijken wat er in de boterhammendoos zat. In het Spaans uiteraard. En welk boek ben je daar aan het lezen? ‘Interesante, interesante…’ Het eerste jaar of zo begreep ik uiteraard niet veel van zijn gebabbel, maar mijn Spaans werd beter en zo ook het niveau van onze praatjes en grapjes. Want gevoel voor humor had hij wel. Wie het geluk heeft gehad zijn lessen conversatie bij te wonen, kan dat beamen. Het ging er soms bijzonder vrolijk aan toe!

Het is dankzij professor Baert dat ik stage kon lopen bij de vertaaldienst van de Europese Commissie. En dankzij Professor Baert dat ik uiteindelijk in Barcelona terechtkwam.  Hij gaf me dat duwtje in de rug dat ik nodig had om toch nog dat laatste jaar op Erasmus te vertrekken. Mijn thesis zou hij wel per mail of per post superviseren.  Wat hij ook plichtsgetrouw deed, met veel rode pennestrepen en van tijd een onverwachts telefoontje om te kijken of alles nog op het goede spoor zat.

Zijn toewijding beloonde ik met 10 kilo sinaasappelen. Want tijdens de eerste lessen Spaans, in eerste kandidatuur, vertelde hij graag dat hij elke morgen de dag begon met vers geperst sinaasappelsap. ‘Ya os podéis imaginar cuántos kilos me gasto a la semana!’  Bestaat er een beter eerbetoon voor een professor dan te weten dat al wat hij ooit gezegd heeft, van de eerste les tot de laatste, vier jaar later, is bijgebleven? Ik dacht alleszins van niet. En Baert, hij kon er wel mee lachen, al wilde hij wil even weten of ik het opzettelijk deed, hem opsolveren met 10 kilo sinaasappelen, net nu hij met de trein was gekomen? Hè?

Professor Baert, gracias por todo, usted es y será inolvidable.

Getagged ,

Het spook van Franco

Sinds de PP weer aan de macht is en onder de dekmantel van de crisis burger- en arbeidersrechten terugschroeft richting jaren ’50 worden er in de Spaanse en vooral Catalaanse straten veel meer meldingen gemaakt van geestesverschijningen. Het spook van Franco en zijn dictatuur, meer bepaald.

Vooral na de massabetoging van 25 september, hier 25-S genaamd. Eerst werden een aantal demonstranten opgepakt die ervan beticht werden de goede werking van het Parlement te willen saboteren, een vergrijp waarvoor het Openbare Ministerie drie jaar cel eiste. Drie jaar cel!

Vervolgens laat de politie weten dat een undercoveragent door radicale demonstranten werd afgetuigd, nadat ze achter zijn ware identiteit waren gekomen.  De arme man zou 30% van zijn zicht verliezen. Blijkt nu uit videobeelden dat de undercoveragent niet door de radicalen maar door zijn eigen collega’s van de oproerpolitie onder handen werd genomen. Die sloegen hem in het gezicht met hun gummistokken tot ze eindelijk doorhadden wat hij aan het roepen was : ‘¡Soy compañero, coño!’

http://www.lasexta.com/noticias/nacional/antidisturbios-causaron-heridas-policia-infiltrado_2012100400232.html

Ook andere videobeelden van onnodig en overdreven politiegeweld doen het haar te bergen rijzen. Zo is te zien hoe demonstranten wegvluchten uit de straten en een bar binnenlopen. Kort daarop valt de oproerpolitie de bar binnen en begint erop los te slaan, schijnbaar zonder ook maar één vraag te stellen.

Andere beelden van een paar oudjes dat staat toe te kijken terwijl een familie onteigent wordt en op straat wordt gezet. Zonder iets te zeggen, zonder ook maar iemand te storen. En toch door een agent hardhandig omver worden geduwd.

Voorbeelden legio. Ik begrijp dat de oproerpolitie een job te vervullen heeft. Ik begrijp dat sommige demonstranten geen oprechte bedoelingen hebben maar gewoon tuig zijn dat van de gelegenheid gebruik maakt om straatmeubileur te verbranden en er wat op los te slaan. Maar de overgrote meerderheid van de demonstranten zijn mensen zonder werk, mensen die opkomen voor hun rechten en het niet eens zijn met wat er in dit land gebeurt en dat op vreedzame wijze kenbaar maken. Met spandoeken en borden en fluitjes en slogans.

Wat verboden was ten tijde van Franco. Maar toch niet in een moderne democratie?

Getagged , , ,