Maandelijks archief: november 2012

Vlaamse gewoontes en gebruiken

Geboortekaartjes, daar doen ze niet aan mee in Spanje. Ik lekker wel. Want was is er leuker dan in je brievenbus een schattige aankondiging te vinden van de geboorte van een klein mensje? Een leuke afwisseling op belastingbrieven, facturen en reclamefolders, toch? Ik vroeg gisteren nog aan mijn collega’s hoe ze hier dan iedereen op de hoogte brengen van de geboorte van een kindje. Boca a boca, was het antwoord. Nou, dan kan het lang duren voor jullie in België horen over een geboorte in Spanje! Nee nee, ik maak gezellig een kaartje, como Dios manda, of tenminste in Vlaanderen toch!

Suikerbonen bij de geboorte kennen ze hier ook niet. Wel ‘peladillas’ bij het doopsel, oorspronkelijk amandelen met een suikerlaagje maar tegenwoordig ook te vinden als chocolade met een suikerlaagje zoals wij dat kennen. Als rechtgeaarde Belg geef ik uiteraard suikerbonen bij de geboorte. ‘Kinnekeskak’ kan je toch niet maanden of jaren bijhouden tot aan het doopsel, dat begint te ruiken, hoor… De peladillas worden wel net als in België in allerhande doosjes, tasjes en zakjes gegeven, met mini-wasspeldjes en bloempjes en kaartjes ter versiering. Na een beetje marktonderzoek op internet durf ik wel te stellen dat we in België al verder staan wat ontwerpen en mogelijkheden betreft, maar dat kan ook te maken hebben met het verschil in budget van een gemiddeld huishouden.  De doosjes en potjes en versieringen die ik zie op Belgische en Nederlandse sites staan mijlenver af van de eerder klassieke ontwerpen van de gemiddelde Spaanse ‘tienda de recuerdos’. Of hechten wij misschien gewoon meer belang aan dit soort details?

Terwijl ik me bezig hou met het eren van de Belgische tradities, houdt de echtgenoot zich zoet met de Ecuatoriaanse gewoontes. Een babyshower moet en zal er komen. Met een papier-maché babypop van een meter groot (ben er nog niet helemaal uit waar die precies voor moet dienen), een waslijn met babykleedjes en God weet wat nog meer. Mijn moeder vertelde hem overigens ook over de houten ooievaars en dies meer die in Vlaanderen in de gazons worden geplant om een geboorte aan te kondigen, en daar zit hij ook al geruime tijd op te broeden. Zo’n ooievaar op het dakterras, dat zou toch niet misstaan? Vraag me alleen af of de buren dan zullen begrijpen waar het over gaat, want, jullie horen me al aankomen, ook die prachtige Vlaamse gewoonte is hier in Spanje volledig onbekend. Ben vooral te vinden voor volgend enigmatisch ontwerp:

Getagged , , , ,

Herfstdipje

Ik heb geloof ik een beetje een herfstdipje. Zodra de bladeren van de bomen beginnen te vallen, de dagen korten en de toiletbril ‘s morgens koud aan de billen voelt, overvalt me steeds een onbestemd gevoel van droefheid, gemengd met een tikje verveling en een snuifje ‘moeder, waarom leven wij’. Rond kerst gaat het meestal weer beter, want dan ben ik afgeleid door kerstdecoraties, zingende kerstmannen en de romantiek van de kerstverlichting. Maar vóór het zover is, moet ik dus eerst door mijn obligate herfstdipje.

Het zal er wel mee te maken hebben dat de herfst laagseizoen is op het werk en de stressniveaus dus zwaar zakken. En laat ik nu net een stressjunkie zijn. Ja, ik beklaag me graag over de werkoverlast, zoals elke welgeaarde Vlaming, maar eigenlijk vind ik het geweldig. Hoe drukker, hoe liever.

En het veranderende weer. Door het raam naar buiten kijken naar een blauwe lucht en stralende zon stemt toch net iets vrolijker dan grijze regenwolken. Niet dat het hier in Spanje zoveel regent, maar toch, oktober en november zijn niet meteen de zonnigste maanden van het jaar.

En dit jaar komt daar dan het algemene gevoel van negativiteit bij, dat heel Spanje in de greep houdt. De cijfers zijn er dan ook naar… en zelfs de reportages op de televisie gaan niet langer over Spanjaarden die rijkdom en succes hebben gevonden in het buitenland, maar over steuntrekkers die rond moeten komen met 300€ per maand, mensen die uit hun huis zijn gezet, jongeren die wegtrekken naar Engeland en Duitsland omdat er hier geen werk is te vinden… Opwekkend materiaal is het niet.

Ik kijk dus al vol spanning uit naar het seizoen van de melige kerstfilms, de twinkelende kerstlichtjes en zeemzoeterige villancicos… zucht…

Getagged ,

Het nut van een algemene staking

Eerlijk is eerlijk, ik ben niet zo’n voorstander van algemene stakingen. Het lamleggen van het hele land, waar dient dat eigenlijk toe? Voor zover ik het zie – en laten we wel wezen, ik ben geen economische expert noch politiek actief wat mijn mening zou kunnen kleuren – zijn het weerom vooral de gewone mensen die er last van hebben. Die moeten omrijden voor de piketten, problemen hebben met het openbaar vervoer of hun dagelijkse inkopen niet kunnen doen. Natuurlijk wordt ook de economie een zware slag toegebracht. Vandaag rollen er bij SEAT in Martorell 2.000 wagens minder van de loopbanden. De regering schat de kosten van dit dagje staking op 2 tot 4 miljoen euro. Is dit wel zo wenselijk in een land waar de consumptie totaal gekelderd is, buitenlandse investeerders wegtrekken als ratten uit een zinkend schip en er volgend jaar nóg meer werklozen verwacht worden?

In de grote industriekernen, zoals Martorell, waar zowel Nissan als SEAT fabriceren, zijn de vakbonden bijzonder actief. En worden de arbeiders verplicht de staking op te volgen, willen of niet. Wat ook betekent dat ze een dag loon inleveren. Weerom: is dit wenselijk in de huidige situatie? Hoeveel van die werknemers zijn momenteel de enige bron van inkomsten voor hun familie?

En waarvoor eigenlijk? Betalen we morgen minder belastingen? Nee. Zakken morgen de prijzen? Nee. Komt de regering morgen plots op de proppen met fantastische plannen om de economie aan te zwengelen in plaats van verder te wurgen. Lo dudo. Mr. Rajoy heeft al laten weten voorstander te zijn van ‘el derecho a pateleta’ (‘recht op driftbui’) maar dat de besparingsmaatregelen verder gewoon zullen worden doorgevoerd. En dat staken op dit moment best asociaal is. Had niet gedacht dat ik het ooit eens met Mr. Rajoy eens zou zijn…

Als er iemand onder jullie hier meer verstand van heeft en mij de mechaniek van een algemene staking en vooral de voordelen ervan kan Diets maken: ik ben één en al oor

Getagged ,

Creatief met zwangere buiken of crisiseconomie

Weinig opwekkend nieuws van het Spaans economisch front. Voorzien wordt dat de werkloosheid in 2013 een nieuw record haalt van 26.2% , wat zo ongeveer overeenkomt met 6 miljoen mensen zonder werk. Waarvan velen al zonder inkomen, want hier in Spanje krijg je max. twee jaar werkloosheidsuitkering en velen zitten daar al lang boven. Maandelijks worden 30.000 mensen uit hun huis gezet omdat ze de hypotheek niet meer kunnen betalen. Zelfs de regering heeft nu ingezien dat het zo dus echt niet verder kan en er is een wetsvoorstel in de maak dat de banken verplicht de hypotheken uit het tijdperk van de immobiliënbubbel te herzien naar meer normale waarden. Het is maar een voorstel en nog in de maak, maar het is een hoopgevend signaal.

Ik heb  alvast een bijkomende bron van inkomsten gevonden. Hier in Spanje is de Nationale Loterij in het algemeen en de kerstloterij in het bijzonder, ‘El Gordo de la Navidad’, big business. En mensen zijn heel bijgelovig. Eén van de manieren om geluk af te dwingen bestaat erin je lotje over de buik van een zwangere vrouw te wrijven. En laat ik nu net zwanger zijn! Dus wanneer in december zich ellenlange rijen vormen voor de lotterijkantoren, zet ik een klapstoeltje op de hoek van de straat en bied mijn buik aan voor 1€. Succes verzekerd!

Getagged , , , ,