Maandelijks archief: september 2012

Wachten

En hier zitten we dan weer te wachten. Tot meneer de grote baas opdaagt. Wat steeds minder vaak gebeurt want meneer de grote baas zit tot over zijn oren in de projecten en weet niet meer waar tijd te vinden voor al zijn verschillende bedrijven. Wat niet wil zeggen dat hij overweegt te delegeren. Nee, nee, hier mag geen vinger verroerd worden als hij niet eerst zijn fiat gegeven heeft. Wat een beetje paralyserend werkt. Want als hij er niet is, hoe moet hij dan zijn fiat geven? Frusterend.

Vooral ook omdat de voorbereiding voor het komende zonnebank/bruiningsseizoen de komende maanden zou moeten gebeuren. Want de grote spelers op de markt kopen rond januari of februari in voor de rest van het jaar. Ik ben er klaar voor, heb een heel scenario uitgedokterd met een planning en de hele reutemeteut. Heb alleen nog maar het fiat nodig. Van meneer de grote baas die weer eens niet opdaagt. * zucht *

Dit jaar is het nog belangrijker dan anders om alles goed voor te bereiden. Want midden in het seizoen, zo ergens in april, wordt ik verondersteld te bevallen. En na de bevalling heb ik recht op vier maanden moederschapsverlof. Een recht waar meneer de grote baas het een beetje moeilijk mee heeft. Meneer de grote baas heeft zelf geen biologische kinderen, heeft zijn hele leven gewijd aan het uitbouwen van zijn imperium, ten koste van zijn familieleven, en begrijpt niet goed waarom andere mensen wél belang hechten aan quality time of gewoon geen zin hebben om 24 uur per dag met zijn bedrijf bezig te zijn. Hij verwacht dan ook dat vrouwen de dag na de bevalling weer op post zijn. Of tenminste telefonische bereikbaar.  Ik zie me al tussen het persen door de GSM beantwoorden: ‘Sí, señor, puf puf puf…. Sí, mañana mismo le mando el informe… puf puf…. Aaaaaaaah…. Un momento, que tengo que dar a luz, le llamo en 5 minuuuuuuuuuuutoooos!’

Advertenties
Getagged ,

Waar het hart van vol is…

Waar het hart van vol is loopt de mond van over. En omdat het me steeds meer moeite kost om mijn mond te houden en niet te praten over wat me zo ongeveer 24 uur per dag bezighoudt heb ik besloten het nieuws dan toch wereldkundig te maken. Als is het nog wat vroeg en vind ik dat ik eigenlijk nog een paar weken zou moeten wachten.

Allé … tromgeroffel en trompetgeschal… Speciaal voor mijn selecte publiek van bloglezers: IK BEN ZWANGER.

Voilà, ik heb het gezegd. 9 weken nu ongeveer. Niks nergens last van. Geen ochtendmisselijkheid, geen appelflauwtes, (nog) geen vreemde voorkeuren voor augurken met chocolade.  Alles hetzelfde als altijd, terwijl terzelfdertijd alles helemaal anders voelt.

Nee, Gretel, de Clear Blue heeft me niet in de steek gelaten. We zijn er eigenlijk niet eens aan toegekomen om het apparaatje te gebruiken. Want je moet twee maanden wachten om het te gebruiken, kwestie van de hormomen uit het lijf te laten en de derde maand was het al prijs. Messi is blijkbaar niet de enige scherpschutter die in Barcelona rondloopt…

Ik weet het al sinds 17 augustus. Om 7 uur ‘s morgens plaste ik op de Predictor en om 7.15h, was Gary al druk naar Ecuador aan het bellen om de blijde boodschap te verkondigen. Dat het daar dus 1.15h ‘s nachts was, daar had hij lak aan. Ik zat ondertussen nog te mokken op de toiletpot.

Niet vergeten evenwel dat ik diabetes heb en deze zwangerschap dus bestempeld dient te worden als ‘de alto riesgo’. Maar het was 17 augustus en in augustus bestaan er in Spanje geen medische risico’s wants ¾ van het medisch personeel op vakantie en de rest doet het liever rustig aan.  Dus tot 28 augustus was het niet mogelijk een afspraak te maken met een diabetesspecialist. De ‘specialist’ verwees me overigens onmiddelijk door naar Vall d’Hebron, want zwangerschappen daar deed ze niet in. Na een week wachten op een telefoontje van Vall d’Hebron, besloot ik dan zelf maar even te bellen, want het werd toch geacht ‘dringend’ te zijn, niet? Kwestie van misvormingen van de foetus te voorkomen en zo. ‘Dringend’ blijkt verschillende definities te hebben want er werd mij verteld dat het onmogelijk was vóór 3 oktober bij de specialist te komen.

Gelukkig heb ik al geleerd hier in Spanje niet al mijn geld op één paard in te zetten. De vroedvrouw verwees met 8 september vriendelijk door na La Maternidad, al even gespecialiseerd. Ook nu moest  ik na een week zelf even bellen om te horen wanneer ik afpsraak had. Bleek dat ze in de ambulatorio ‘vergeten’ waren de verwijzing door te sturen… Zucht… Maar un vrijdag heb ik dan eindelijk mijn eerste afspraak. Wish me luck!

Getagged , ,

Onafhankelijkheid

Deze week viert Catalunya de Diada, de ‘nationale’ feesten die gepaard gaan met massale optochten doorheen Barcelona, al dan niet ludiek van toon. Want in Catalunya heeft bijna alles een politieke ondertoon. Of het nu gaat om een demonstratie van Castellers, de bouwers van menselijke torens of sardana-dansers, ergens op de achtergrond valt altijd wel een republikeinse vlag te bespeuren of zwaait iemand ostentatief met de Spaanse variant om te benadrukken dat Catalunya, mét of tegen de zin, deel uitmaakt van een groter geheel genaamd Spanje.

Dat er dus 11 september, nationale feestdag van Catalunya, volk op straat kwam om de onafhankelijkheid te eisen van de autonome regio, was geheel volgens de verwachting. Dat het dit jaar om 1.5 miljoen manifestanten (volgens politiebronnen) ging in plaats van een paar duizenden, dàt was nieuw. De roep om zelfstandigheid, aangescherpt door de crisis en de door Madrid opgelegde besparingen, klinkt steeds luider. ‘ Waarom blijven betalen voor een Spanje dat ons in de steek laat?’, is een veel gehoorde vraag. ‘We geven meer dan we terugkrijgen en dan nog worden we door de rest van het land bestempeld als niet-solidair en arrogant. Dan beter alleen.’

Het klinkt mij als Vlaamse bekend in de oren. Er zijn dan ook heel wat parallellen te ontdekken in de geschiedenis van Catalunya en Vlaanderen. De strijd om de eigen taal, onderdrukt en ontkend door de centrale regeringen. De vraag om meer autonomie in ruil voor de financiële ondersteuning van economisch minder bloeiende regio’s.

Maar ook verschillen. Of er in Vlaanderen werkelijk interesse is in een afscheuring van België, ik weet het niet. Meer autonomie? Dat zeker wel. Maar onafhankelijkheid… ik weet het niet. Hier in Catalunya daarentegen wordt de kwestie niet als een hypothese maar als onontkomelijke werkelijkheid voorgesteld. Een noodzaak. Een sine quae non voor de overleving van de regio. Al denk ik niet dat er op internationaal vlak veel steun voor het plan te verwachten valt. Ook Frankrijk heeft een Catalaanse regio die wel eens mee op de kar zou kunnen springen. En vergeet niet dat ook in Baskenland er een stevig platform voor onafhankelijkheid bestaat. En laten nu net Catalunya en Baskenland de economische motoren van Spanje zijn…

Onafhankelijkheid van Catalunya. Het lijkt me een utopie. Maar dat lieten 1.5 miljoen Catalanen zich dinsdag alvast niet aan het hart komen toen een rood-gele zee het hart van Barcelona lamlegde. Toque de atención van formaat voor Madrid.

Getagged , , , , , ,

Heimwee

Heimwee. Lang geen last van gehad maar de laatste dagen steekt het gemene knagende ongedierte weer de kop op. De schuld is van Manel, een vriend uit Barcelona die net op Erasmus vertrokken is richting Antwerpen en zijn FB-muur volhangt met mooie plaatjes van mijn geliefde Stad. Waar ik mijn goudomrande studentenjaren doorbracht. En soms met weemoed (die niemand kan verklaren, en die des avonds komt voordat men slapen gaat) aan terugdenk.

Toen ik net zelf terug was van mijn Erasmus daarentegen, stond ik op het lelijkste punt van de Meir –  daar waar al de tramsporen samenkomen, vlák voor de Groenplaats – te huilen van verdriet om mijn geliefde Barcelona. Het lot van de expat, zeker? Voor eeuwig verscheurd tussen twee werelden?

In mijn herinnering schijnt in Antwerpen bijna altijd de zon. Wat schier onmogelijk is gezien het Belgische klimaat. Zon op de trappen van het Museum voor Schone Kunsten, waar het goed zitten was tussen twee lessen door. Zon op de bus en zon op de tram. Zon op dat mooie pleintje met het bio-restaurantje. Smoutebollen zon op de Sinksefoor. En een zakkende zon ‘s avonds aan de dokken, waar we met de meisjes van het kot na het studeren even een wandelingetje gingen maken.

Ook de Belgische keuken is in mijn herinneringen opgewaardeerd. Zo’n lekker brood, zo’n lekkere – eh – fijne vleeswaren (‘Jullie mogen mijn bijval dit weekend opeten’, schreef kotgenootje An ooit op de spiegel voor de Nederlandse achterblijvers die toen nog niet zo bedreven waren in het Schoon Vlaams en de salami lieten bederven), zo’n lekkere koffiekoeken!

De Ecuatoriaanse echtgenoot is helaas niet zo onder de indruk van de Kempische kermiskeuken. Frikadellen met krieken? Jakkes! Kip met appelmoes? Queeeeé? Koffiekoeken is het zowat het enige dat er wel vlot ingaat. En boterhammen met sop en suiker.

Het zal wel weer overgaan, hoor, die heimwee. Die overigens toch meer te maken heeft met verloren tijden dan wel met tastbare zaken. Stuur me een week naar Antwerpen en na twee dagen begin ik te zeuren over pan tomaquet, olijven en de onmogelijkheid een deftige café con leche te krijgen. En dat koffie verkeerd echt niet hetzelfde is. Ach, weemoedigheid, die niemand kan verklaren,..

Getagged , , ,

Papieren

Mochten jullie plannen hebben om binnenkort naar Spanje te emigreren, zorg er dan zeker voor dat je al je papieren in orde brengt zodat je lekker legaal in het land kan verblijven. Gelukkig is dat voor ons leden van de Europese Unie een vrij gemakkelijke zaak. Kwestie van een paar papieren in te vullen, even glimlachend de camera in te blikken voor een flaterende foto en klaar is Kees.

Immigranten uit Afrika, Azië en Zuid-Amerika hebben het jammer genoeg niet zo gemakkelijk. Duizenden van hen leven sinds jaren zonder papieren in Spanje en proberen zo goed en zo kwaad als het kan een leven op te bouwen. Maar het is crisis en dus zijn ze nog minder gewenst dan voorheen. En omdat er UITERAARD geen geld gepompt kan worden in ongewenste illegalen, heeft de regering Rajoy besloten dat dit collectief geen recht meer heeft op gratis medische bijstand. Ondanks hevig protest van artsenverenigingen. Zij stellen dat illegalen amper wegen op de uitgaveposten van de Seguridad Social omdat ze bijzonder weinig gebruik maken van de aangeboden diensten. Wie illegaal is probeert zoveel mogelijk weg te blijven bij officiële instanties uit vrees voor aangifte en deportatie. Wie illegaal is en het geluk heeft ergens te kunnen zwartwerken, kan zich meestal niet de luxe veroorloven  om vrijaf te vragen voor doktersbezoeken of dagen te onbreken op het werk wegens ziekte. En ook: illegalen uit derdewereldlanden brengen soms ziektes met zich mee die in Spanje al lange tijd zijn uitgeroeid. Artsen vrezen dat indien de basisassistentie aan illegalen wordt ingetrokken die ziektes weer de kop zullen opsteken, ook onder de Spaanse bevolking. En wat er dan bespaard wordt door de hulpverlening aan illegalen in te trekken zal dan dubbel moeten worden uitgegeven om die nieuwe ziektehaarden te bestrijden. En de eed van Hypocrates, natuurlijk. Het niet verlenen van hulp aan een mens nood, maakt niet uit waar hij vandaan komt, welke kleur zijn huid heeft en of hij al dan niet over de juiste papieren beschikt, druist totaal in tegen de principes van hun artseneed. Vele artsen hebben dan ook al laten weten wél de gevraagde hulp te zullen verlenen indien nodig.

De regering Rajoy nuanceert: illegalen kunnen wel medische steun verkrijgen mits het betalen van een jaarlijkse premie van 710€. Die premie kan oplopen tot 1800€ in het geval de patiënt ouder is dan 65 jaar. Reality check: de meeste illegalen kunnen zich zulke sommen geld niet permitteren omdat ze geen bron van inkomsten hebben. Dat is namelijk de hele kwestie van illegaal zijn: geen papieren, geen werk, geen werk, geen geld. Simple comme bonjour. Of ‘hola’ in dit geval. Overigens, de gemiddelde Spanjaard kan het zich ook niet permitteren 710€ per jaar aan een ziektekostverzekering uit te geven, hoor, laat staan het dubbele daarvan, hoe een mens zonder papieren dat dan wel zou kunnen is me een raadsel.

Sommige autonome regio’s, waaronder ook Cataluña, hebben laten weten de kosten voor de medische assistentie voor illegalen op zich te zullen nemen. Want menselijkheid en compassie dienen niet op het altaar van de crisis geofferd te worden.  Fijn te weten dat er toch nog mensen met een geweten op deze planeet rondlopen.

Getagged , , , , ,