Gedachten

‘s Morgens in de auto, op weg naar het werk, zet ik graag de radio op. Mijn favoriete radio-zender is KISS FM, con tus favoritos de los 70,80, 90 y hoy! Meezingbare pop- en rockklassiekers dus. Om vrolijk van te worden voor ik me de rest van de dag achter mijn computer verschuil. Soms passeert er al eens een liedje de revue dat de gevoeligere snaar raakt. I’ll be missing you (https://www.youtube.com/watch?v=mM0-ZU8njdo) bijvoorbeeld, of Tears in heaven (https://www.youtube.com/watch?v=JxPj3GAYYZ0.) Dat laatste eindigt inderdaad in tranen, niet in heaven maar on the dashboard. Want dat gaat over afscheid nemen van iemand die je in dit leven nooit meer terug zal zien. Hopend op een ontmoeting in de hemel of in een ander leven. Hopend. Want of er leven na de dood bestaat, dat is nog maar de vraag. En als je iemand terugziet in de hemel, als de hemel al bestaat, hoe gaat dat dan precies in zijn werk? Hoe herkennen ze ons? Zien zij eruit zoals toen ze stierven? En zien zij ons zoals we waren op de laatste dag van hun leven? Of komen wij daar aan zoals wij er de laatste dag van ons leven uitzagen? Ook al waren we misschien peuters toen de andere stierf? Of is de hemel multidimensioneel en verander je van leeftijd en aspect al naargelang wie je ontmoet? 15 als ik ons vake boven tegenkom. 30 als het onze va is. Anderzijds…. hoe kan ik hen dan vertellen over Kai, dat kleine wonder dat geen van beiden ooit heeft mogen kennen? Om hen over Kai te kunnen vertellen moet ik minstens 33 zijn….Maar als ik daarboven aankom in mijn pittige dertiger-versie, herkent ons vake mij dan wel? Would you know my name, if I saw you in heaven? Would it be the same? Of hebben we in de hemel gewoon geen uiterlijke vorm? Zijn we alleen maar geest en essentie? Maar wat dan met die bijna-doodervaringen waarbij mensen terugkomen en vertellen dat ze hun oma zagen staan aan het einde van een lange lichttunnel? Vragen die ik me soms stel, vooral op een donderdagmorgen in de file , in de aanloop naar allerheiligen of op eender welk onbewaakt moment en waar ik vooralsnog geen antwoord op heb gevonden. Maar zoals een andere klassieker het stelt: ‘we’ll meet again, don’t know where, don’t know when, but… we’ll meet again.’ Toch?

índice

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: