Kinderen

Gevoelig ben ik altijd al wel geweest. Tranen met tuiten huilen met films en boeken, veel moeite heeft het me nooit gekost. Maar sinds ik moeder ben, lijkt die gevoeligheid alleen nog maar toegenomen. Het journaal uitkijken is tegenwoordig een ware foltering. Zoveel dood en geweld, zoveel lijden, zoveel verdriet,… Vooral de kindergezichten die op het scherm voorbijflisten, met ogen wijd open van de schrik of gevuld met tranen of – erger nog – zonder enige uitdrukking, in leven dood… het raakt me. Fysiek zelfs. Mijn maag krampt er van samen en ik wordt er letterlijk misselijk van.

131208074706-02-syrian-refugees-1208-horizontal-large-galleryNu de vluchtelingen uit Syrië dagelijks mijn scherm vullen, begin ik me af te vragen of ik niet beter de televisie uit laat, mijn kop in het zand steek en in plaats daarvan op facebook wat onschuldige puppyfoto’s bekijk. Niet omdat het me niks kan schelen. Niet omdat ik vind dat ze hun problemen maar in hun eigen land moeten oplossen en ‘eigen schuld, dikke bult’ en waarom moeten wij opdraaien voor hunnen ambras, en meer van dat gelul waarin sommige online lezers van kranten en opiniebladen tegenwoordig grossieren. Maar omdat ik in de gezichten van al die kinderen, die door wanhopige vaders over prikkeldraad worden geheven of in propvolle treinen worden geduwd of die midden op een Bulgaars of Macedonisch plein ergens op de blote grond liggen te slapen of op een Grieks eiland met verwarde haren naar de zee staren… in al die gezichten van al die kinderen… het gezicht van mijn zoontje weerspiegeld zie. Ze lijken allemaal zo op hem.

imagesIk zou door het scherm van de televisie willen kunnen reiken en dat kleine jongetje, dat op een Bulgaars plein onder de blote hemel slaapt, zijn knuistjes onder zijn hoofdje en zijn tutje in de mond – zoals Kai – in mijn armen nemen en naar een zacht bedje dragen – zoals dat van Kai – en hem onderstoppen met een naar pasgewassen ruikend laken – zoals dat van Kai – tot hij de volgende morgen wakker wordt in een andere, veiligere, betere wereld.

En dat jongetje dat op de reddingsboot staat te huilen, zijn armen uitgestrekt in het niets, terwijl rondom hem volwassenen roepen en aan hem wegduwen, tot uiteindelijk een man – zijn vader? – hem in zijn armen meegraait en verder het dek opneemt… wat zou ik dat jongetje graag troosten en hem zeggen: ‘niet huilen , lieve schat, mama is hier, er kan niks gebeuren.’

Maar ik kan niks doen. Behalve machteloos toekijken. Microdonaties aan Artsen Zonder Grezen en Unicef verrichten die vermoedelijk weinig of niks veranderen. En Kai nog eens vastpakken en knuffelen, waarbij ik hem misschien iets harder vastknijp dan nodig…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: