Griepjes genezen zonder Divinity en mét lieftallige kleine monstertjes

Ik herinner me nog de tijd dat grieperig zijn gelijk stond met een weekendje cocoonen op de bank, de televisie verankerd op Divinity, terwijl  de echtgenoot bezorgd heen-en weer draafde met schone zakdoeken en mokken warme thee en soep.  Maar dat was vroeger. Vóór ik een lieftallig tijd- en aandachtopslorpend monstertje op de wereld zette. Een lieftallig klein monstertje dat niets begrijpt van een kop-vol-watten en een neus-vol-snot  en zeker niet van plan is de exploratie van de wereld ‘Huis’ twee dagen stop te zetten omdat mama zich een beetje pips voelt. En de echtgenoot moest dringend de auto repareren en had geen tijd noch voor mokken thee, noch voor lieftallige wereldexplorerende monstertjes.   En dus zat ik niet op de bank voor de televisie, maar op de grond, in een poging het monstertje ervan te overtuigen dat hondenbrokken NIET in zijn mondje horen zonder daarbij al teveel van mijn snot op zijn hoofdje te laten druipen.  Of ik peuterde draden van lampen allerlei uit zijn knuistjes, liet hem op- en neerspringen en heen- en weerzwieren, hielp hem speeltjes in en uit een tas laden en stond hem bij in zijn sessies ‘creatief met groente en fruit’, met tranende ogen en kloppende slapen. Voelde ik een niesbui aankomen dan liep ik de kamer uit en natte zakdoeken probeerde ik angstvallig uit de buurt van zijn grijpgrage handjes te houden. Om het besmettingsgevaar tot een minimum te beperken en de slaap van het lieftallige monstertje niet te onderbreken met gekuch en gesnuit, bracht ik de nacht door in de huiskamer op een opblaasbed. Leek ons als kersverse ouders een goed idee. Dat ik de rest van de dag al op ons monsterje had lopen druipen, dat vergaten we even. Resultaat: het monstertje kon niet slapen zonder de geruststellende aanwezigheid van zijn mama, papa kon niet slapen want moest het monstertje troosten en mama kon niet slapen want hoorde het monstertje huilen maar had slaapkamerverbod.  Estrellita lag ondertussen luidruchtig te ronken op het dubbele opblaasbed. At least someone’s happy…

Wat hebben we hieruit geleerd? Griepjes genezen ook zonder Divinity. Lieftallige kleine monstertjes houden ook van een snotterige  mama-met-rode-neus. Mokken thee kan je ook zelf maken. En kersverse ouders hebben flutideeën.

Getagged , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: