Bibliotheeknostalgie

De bibliotheek van Gierle neemt een belangrijke plaats in mijn herinneringen in. Vooral de oude versie. Vóór de donkere, hoge gangen werden omgetoverd tot een meer moderne, lichtere, diafane ruimte. De bibliotheek huist sinds jaren in het oud-gemeentehuis, een prachtig gebouw uit 1895 in neo-Vlaamse-renaissancestijl. Dat heb ik ook maar van een website over Vlaams erfgoed, hoor, die ronkende benaming. Binnenin een labyrinth van smalle, hoge gangen, met weinig directe lichtinval. Vroeger toch. Je kon binnengaan via de momentale voordeur of achterom, waar je uitkwam bij de trap naar boven, waar op zondagmorgen Harmonie de Vriendenkring repeteert. Niks zo zalig als tussen boeken neuzen terwijl boven je hoofd trompetten schetteren en trommels roffelen. Het gaf de zondag altijd een extra feestelijk tintje.

bib gierle

Vóór de verbouwing bestond de bibliotheek uit drie verschillende kamers. Links bij het binnenkomen de officiële bibliotheek, waar Vic-van-de-bibliotheek achter zijn tafel met lidkaarten en stempels troonde, rechts een grote ruimte met tafels en dozen waar elk jaar na de boekenweek de nieuwe aanwinsten bewaard werden en achterin, via een smal gangetje, een klein kamertje met de non-fictiewerken. Om toegang te verkrijgen tot dit geheime heiligdom diende je aan Vic de sleutel te vragen. Er kwam niet zo vaak volk dus het rook er lekker muf naar lang bewaarde boeken van al lang vergeten helden, religieuze werken en encyclopedia. Na de verbouwing ging dit kamertje gewoon deel uitmaken van de diafane ruimte, iedereen kon er zo maar binnen- en buitenlopen. Zonder eerst de sleutel te vragen. Wat ik jammer vond, heel jammer.

Voor de verbouwing bestond de hoofdruimte uit hoge donkere boekenkasten. Vier of vijf verticale rijen vóór de tafel van Vic, en een hele muur vol achter hem. Daar stonden de jeugdboeken.  Die liepen in alfabetische volgorde van links naar rechts. Om bij de T van Terlouw te komen zat je bijna bij Vic op schoot. Vic die ook nauwlettend in de gaten hield wat ik las toen ik de het gangpad richting volwassenenboeken begon over te steken. ‘Zet die nog maar even terug’, zei hij tegen mijn 11-jarige zelf toen ik met een Kristien Hemmerechts aan kwam zetten. Zonder verdere uitleg. Dat was ook niet nodig. Volwassenen werden toen nog gewoon gerespecteerd.

Boekenwurm als ik was, deed ik jaarlijks dienst als de officieuze tester van de nieuwe aanwinsten. Die dus in dozen stonden in een aparte kamer en waar ik er steeds een paar uit mocht kiezen voor inspectie en classificatie. Ik voelde me best wel bijzonder met die krakend nieuwe boeken die nog niemand gelezen had en zelfs nog niet van etiketjes waren voorzien. Een soort van uitverkorene. Heel af en toe mocht ik ook Vic vervangen als hij dringend een boodschap moest doen. Een half uurtje of een uurtje had ik dan het rijk voor mij alleen. Stempelde ik kaartjes af, inde ik met rood hoofd ietwat beschaamd de boetes voor te laat inleveren en stak de fiches terug achter de daarvoor bestemd driehoekjes in de kaften. Ik was er toen van overtuigd dat ik ooit Vic zou opvolgen, want Spanje was toen nog maar alleen het land van de appelsienen van PG en Gierle het centrum van de wereld. Lang vervlogen tijden. Maar wel hele mooie.

Getagged ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: