Vlinders kweken

Het huwelijk is een verbintenis tussen twee personen. In goede en slechte tijden. Aangegaan met de bedoeling voor eeuwig en altijd te duren. Of zo zou het toch moeten zijn. Een huwelijk is in mijn ogen nét een beetje meer dan een samenlevingscontract. Niet iedereen zal het daar met me over eens zijn. Voor sommigen is het huwelijk een ouderwets systeem en totaal voorbijgestreefd. Maar ik voel het wel zo aan: voor mij is het huwelijk de meest serieuze verbintenis van allemaal en een belofte om er alles aan te doen om als koppel samen te blijven funcioneren tot de dood ons scheidt. Om steeds weer te proberen met een schone lei te beginnen, hoe moeilijk dat soms ook is. Om grote en kleine zonden te vergeven en met de mantel der liefde te bedekken ook al zou je liever een groot keukenmes nemen en een paar slagaders oversnijden. Die van de ander, uiteraard.

Samenleven is niet makkelijk, laten we daar eerlijk over zijn. De dagelijkse rompslop, de facturen die betaald moeten worden, de verbouwingswerken die maar blijven aanslepen en de kleine die ‘s nachts niet slaapt… het is allemaal levensbedreigend voor die duizenden vlinders in de buik die de eerste jaren onsterfelijk leken. En tijd vinden om vlinders te kweken, om voorzichtig een para cocons hier en daar te koesteren tot er een prachtexemplaar uit groeit is niet altijd vanzelfsprekend wanneer het gazon gemaaid moet worden en de die vochtvlek in de muur weer opduikt en de autoverzekering dringend betaald moet worden.

Toch lijkt het soms of er over deze realiteit niet gesproken mag worden. In televisieseries zie je alleen maar happy couples die weliswaar discussiëren over wissewasjes maar op het einde van het programa steeds weer de manier hebben gevonden om alles op te lossen, wat steevast gevierd wordt met een stiekeme escapade richting slaapkamer terwijl de kids voor de televisie zitten met een kom popcorn. En daarom lijkt de eigen situatie soms erger dan ze in werkelijkheid is.  Lijken we niet op die sitcomfamilie? Slagen we er niet in elke ruzie af te ronden met een gezellig potje ‘make-upsex’? Vliegt de popcorn door de kamer? En hebben we na tien jaar huwelijk niet elke dag zin in een sessie rampetampen? Dan zijn we duidelijk niet normaal. En beginnen we ons af te vragen of we misschien niet beter elk een andere weg opgaan, op zoek naar nieuwe vlinders.

Mijn boodschap aan al die twijfelaars: jullie zijn normaal. Elk huisje heeft zijn kruisje, dat spreekwoord komt ergens vandaan. En ‘Liefde is een werkwoord’ is niet voor niets één van de meest verkochte boeken over relatietherapie. En relatietherapie heeft ook zijn reden van bestaan. Maar vooral dus dit: jullie zijn normaal. Wat jullie meemaken, maken alle koppels vroeg of laat mee, in meer of mindere mate. Dus gooi niet te snel die handdoek in de ring. Probeer het nog een laatste keer. Vang die allerlaatste vlinder in de buik en laat hem eeuwig leven en lukt het dan nog niet, neem dan die beslissing, maar niet eerder. Deal?

For-Susie-A-Butterfly-Heart-butterflies-7912245-239-279

Getagged , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: