Profesor Baert

Er zijn zo van die mensen die je nooit vergeet. Die een stempel op je leven drukken. Die je iets méér meegeven dan je zelf denkt, al besef je dat misschien pas jaren later. Professor  Baert was, is , voor mij zo iemand.

Ik zie hem daar nog zitten, in dat stoffige lokaal op de tweede verdieping van het ietwat bouwvallige Hoger Instituur voor Vertalers en Tolken.  Met zijn haviksneus, zijn weerbarstige witte haardos, prominente haviksneus en priemende oogjes achter een intellectueel brilletje. Vertaling Nederlands-Spaans. Bladerend in de María Moliner op zoek naar de beste vertaling. Ondertussen nietsvermoedende sufkoppen de stuipen op het lijf jagend met het onverwacht opvragen van grammaticale vervoegingen van onregelmatige werkwoorden: ‘¡Tú, rubia! ¡Pretérito perfecto simple, 3ª persona singular de tener!’

In de hal, onder de middagpauze, kwam hij graag even kijken wat er in de boterhammendoos zat. In het Spaans uiteraard. En welk boek ben je daar aan het lezen? ‘Interesante, interesante…’ Het eerste jaar of zo begreep ik uiteraard niet veel van zijn gebabbel, maar mijn Spaans werd beter en zo ook het niveau van onze praatjes en grapjes. Want gevoel voor humor had hij wel. Wie het geluk heeft gehad zijn lessen conversatie bij te wonen, kan dat beamen. Het ging er soms bijzonder vrolijk aan toe!

Het is dankzij professor Baert dat ik stage kon lopen bij de vertaaldienst van de Europese Commissie. En dankzij Professor Baert dat ik uiteindelijk in Barcelona terechtkwam.  Hij gaf me dat duwtje in de rug dat ik nodig had om toch nog dat laatste jaar op Erasmus te vertrekken. Mijn thesis zou hij wel per mail of per post superviseren.  Wat hij ook plichtsgetrouw deed, met veel rode pennestrepen en van tijd een onverwachts telefoontje om te kijken of alles nog op het goede spoor zat.

Zijn toewijding beloonde ik met 10 kilo sinaasappelen. Want tijdens de eerste lessen Spaans, in eerste kandidatuur, vertelde hij graag dat hij elke morgen de dag begon met vers geperst sinaasappelsap. ‘Ya os podéis imaginar cuántos kilos me gasto a la semana!’  Bestaat er een beter eerbetoon voor een professor dan te weten dat al wat hij ooit gezegd heeft, van de eerste les tot de laatste, vier jaar later, is bijgebleven? Ik dacht alleszins van niet. En Baert, hij kon er wel mee lachen, al wilde hij wil even weten of ik het opzettelijk deed, hem opsolveren met 10 kilo sinaasappelen, net nu hij met de trein was gekomen? Hè?

Professor Baert, gracias por todo, usted es y será inolvidable.

Getagged ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: