Onafhankelijkheid

Deze week viert Catalunya de Diada, de ‘nationale’ feesten die gepaard gaan met massale optochten doorheen Barcelona, al dan niet ludiek van toon. Want in Catalunya heeft bijna alles een politieke ondertoon. Of het nu gaat om een demonstratie van Castellers, de bouwers van menselijke torens of sardana-dansers, ergens op de achtergrond valt altijd wel een republikeinse vlag te bespeuren of zwaait iemand ostentatief met de Spaanse variant om te benadrukken dat Catalunya, mét of tegen de zin, deel uitmaakt van een groter geheel genaamd Spanje.

Dat er dus 11 september, nationale feestdag van Catalunya, volk op straat kwam om de onafhankelijkheid te eisen van de autonome regio, was geheel volgens de verwachting. Dat het dit jaar om 1.5 miljoen manifestanten (volgens politiebronnen) ging in plaats van een paar duizenden, dàt was nieuw. De roep om zelfstandigheid, aangescherpt door de crisis en de door Madrid opgelegde besparingen, klinkt steeds luider. ‘ Waarom blijven betalen voor een Spanje dat ons in de steek laat?’, is een veel gehoorde vraag. ‘We geven meer dan we terugkrijgen en dan nog worden we door de rest van het land bestempeld als niet-solidair en arrogant. Dan beter alleen.’

Het klinkt mij als Vlaamse bekend in de oren. Er zijn dan ook heel wat parallellen te ontdekken in de geschiedenis van Catalunya en Vlaanderen. De strijd om de eigen taal, onderdrukt en ontkend door de centrale regeringen. De vraag om meer autonomie in ruil voor de financiële ondersteuning van economisch minder bloeiende regio’s.

Maar ook verschillen. Of er in Vlaanderen werkelijk interesse is in een afscheuring van België, ik weet het niet. Meer autonomie? Dat zeker wel. Maar onafhankelijkheid… ik weet het niet. Hier in Catalunya daarentegen wordt de kwestie niet als een hypothese maar als onontkomelijke werkelijkheid voorgesteld. Een noodzaak. Een sine quae non voor de overleving van de regio. Al denk ik niet dat er op internationaal vlak veel steun voor het plan te verwachten valt. Ook Frankrijk heeft een Catalaanse regio die wel eens mee op de kar zou kunnen springen. En vergeet niet dat ook in Baskenland er een stevig platform voor onafhankelijkheid bestaat. En laten nu net Catalunya en Baskenland de economische motoren van Spanje zijn…

Onafhankelijkheid van Catalunya. Het lijkt me een utopie. Maar dat lieten 1.5 miljoen Catalanen zich dinsdag alvast niet aan het hart komen toen een rood-gele zee het hart van Barcelona lamlegde. Toque de atención van formaat voor Madrid.

Getagged , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: