Hebban olla vogala…

32 word ik dit jaar. Bijna 6 jaar getrouwd, 9 jaar samen, huisje, boompje, beestje… Maar geen kindertjes. Ook niet onderweg of besteld of ‘op stapel staande’, zoals een collega-tolk het ooit eens uitdrukte. Blijkbaar maakt dat me een vreemde eend in de bijt. Inloggen op mijn FB-account betekent onvermijdelijk een stortvloed van baby- en peuterfoto’s of vrolijke aankondigingen van aanstaand ouderschap. De groei van bolle buiken wordt maandelijks gedocumenteerd, scans van echo’s verworden tot profielfoto’s en eens de bevalling achter de rug, worden de exploten van zoon- of dochterlief druk becommentarieerd en ervaringen uitgewisseld over kinderwagens, maxicosi’s en de gevreesde reflux. Wie, zoals ik, geen kinderen heeft, snapt er meestal geen bal van en doet er maar het zwijgen toe.

‘En? Wanneer jullie?’, wordt er geregeld gevraagd. ‘Jullie worden er ook niet jonger op, hè?’ Tegen dat laatste valt natuurlijk niet veel in te brengen. 32 … het begint door te tellen. Ik was er nochtans rotsvast van overtuigd dat ik voor mijn 30ste moeder zou zijn , maar de Grote Drie kwam en ging vóór ik er erg in had. ‘Nu niet want ik ben net van job veranderd’ (op mijn 26ste), ‘Nu niet want we hebben net een huis gekocht en met al die verbouwingen…’ (27-29), ‘Nu niet want de echtgenoot heeft geen vast job en enige werkzekerheid is toch wel een minimumvereiste’ (29-heden) en mijn suikerspiegel staat ook niet helemaal op punt, dus laten we daar maar eerst eens werk van maken. Argumenten en redenen ontbreken me niet. In mijn hoofd maalt een rekenmachine cijfertjes: loon echtgenoot + loon Karolien – hypotheek – vaste kosten = X – pampers – poedermelk – maxicosi – kinderwagen – …. = RAMPZALIG???? Aan de andere kant… zou men armoe lijden, om een mondje meer?  

Maar mijn werk dan? Ik ben uiteraard ONMISBAAR. Mocht ik 4 maanden bevallingsverlof opnemen dan gaat dit bedrijf onvermijdelijk ten onder!  Zonder mijn toegewijde en onzelfzuchtige inspanningen blijft de baas verwezen achter… Of erger nog… Misschien blijkt na 4 maanden dat ik helemaal niet zo onmisbaar ben! Dat een kloon van mijn blonde persoon op even efficiënte en daadkrachtige wijze de bergen werk verzet en de obstakels van de internationale handel overkomt… Oh, the horror!

Ook de praktische organisatie na de bevalling is me niet geheel duidelijk. Want dit is Spanje en Spain is different. Hier geen gegoochel met breuken: ¾ , 4/5, 5/8 of 8/1 werken, dat kent men hier niet. Of je werkt halftijds en verliest daarbij geheel evenredig de helft van je loon, of je blijft voltijds werken en besteedt de helft van je loon aan kinderopvang. Kinderopvang met openingsuren die uiteraard niet overeenkomen met de kantooruren… Vergeet ook kinderbijslag, geboortepremies, baby-cheques en dies meer. Onbestaand.  Al van vóór de crisis, hoor. Zapatero heeft eens een halfslachtige poging tot geboortepremie gedaan (2.000€ / kinderkopje) maar dat initiatief was helaas een kort leven beschoren wegens geen geld.

Praktisch onhaalbaar, zegt mijn nuchtere Vlaamse ingesteldheid. Mijn Zuid-Amerikaanse echtgenoot denkt daar evenwel anders over. Opgegroeid in een zelfs naar Ecuatoriaanse normen bescheiden familie, is hij van mening dat kinderen zich laten planten als zaadjes in de grond: geef ze genoeg zon (liefde) en water (eten) en ze groeien vanzelf.

Uitzichtloze situatie? Als het van mijn gezonde verstand afhangt wel. Maar 9 jaar aan de zijde van een Zuid-Amerikaanse viva-la-vida laten hun sporen na en dus ben ik bereid tot enige concessies. Volgende maand stappen we over van de 99.99% betrouwbare pil op een technologisch ondersteund systeem van periodieke onthouding (94% betrouwbaar). Dat geeft God, het Toeval, de Triaden of het Noodlot –noem het zoals je wil – 6% voorsprong op dat gezonde verstand van mij. Wie gaat het halen? ¡Se admiten apuestas!

10 thoughts on “Hebban olla vogala…

  1. Ik denk dat je echtgenoot gelijk heeft🙂 Als je moederinstinct boven komt, werk je het praktische gedeelte wel uit op een of andere manier. Het zal misschien niet gemakkelijk zijn, maar het zal wel lukken. But then again, what do I know, ik heb ook geen kinderen🙂

  2. Veerle zegt:

    Jouw lieve moeke is speciaal naar Spanje verhuisd om voor haar kleinkinderen te kunnen zorgen, het minste wat je in ruil kan doen is dan ook kleinkinderen produceren he!!😉 (Is het probleem van de dure kinderopvang ook meteen opgelost!)

    • Mijn lieve moeder is speciaal naar Spanje verhuisd om de hele dag in de zon te kunnen rondhuppelen. Een paar weken geleden liet ze me nog verstaan dat het toch ook niet correct is kindjes te kopen om ze dan 24u per dag bij de moemoe te droppen! Jawel, nu ze bijna 58 is heeft ons moeke besloten zich te emanciperen!

      • Veerle Bonaers zegt:

        Hahaha oeps daar gaat mijn theorie dan! Dan geef ik je uit mijn eigen ervaring het volgende mee: heel veel jonge gezinnen (het onze inbegrepen) zien al eens zwarte sneeuw (of rode, op de bankrekening), maar dat verdwijnt allemaal in het niets tegenover de enorme verrijking die een kind is. Hoor mij, drie jaar geleden moest je bij mij ook niet met zo’n onzin afkomen hoor. Maar het is wel waar. En vindingrijk als jij bent, kan je overal wel een mouw aan passen!

  3. Jessica zegt:

    Geen kinderen op 32 (hoewel, voor ons beide nog maar 31 hé, aangezien de verjaardag nog enkele maanden van ons verwijderd is), is iets waar ik over kan meespreken. Hoewel ik natuurlijk nog altijd het excuus heb: “zonder partner kan je geen kinderen maken”, wat voor jou geen optie is🙂
    Maar er is niets mis mee om alles op een rijtje te zetten voor je de stap waagt. Bezin eer je begint, is nog altijd een goede raad. En de economische situatie is niet iets wat je zo maar in één, twee, drie kan veranderen.
    Wat natuurlijk niet weg neemt dat kinderen de opofferingen meer dan waarschijnlijk waard zijn. Die trippelende voetjes, schattige snoetjes, en al de liefde die je terug krijgt, …
    Ik zal me voorlopig nog maar wat bezig houden met de nichtjes (ondertussen toch ook al 4 en 7 jaar oud), maar wie weet wat de toekomst brengt …

    • Jij hebt het beste excuus van de wereld, Jessica! Hoewel… er is natuurlijk ook nog altijd zoiets als een spermabank… ;p Zin in kindjes is er wel, maar het is praktisch allemaal nog al ingewikkeld. We zijn alletwee meer dan 12u per dag van huis weg, het geld is niet wat het moet zijn… maar goed, we zien wel, ooit komt het ervan!

  4. Johan Geentjens zegt:

    Karolien, dit lijkt op een vroege doch stevige midlifecrisis. Als je zo 10 jr geleden had geredeneerd, je zou niet naar Spanje getrokken zijn, je zou niet aan je huwelijk zijn begonnen enz. Het leven is zo saai als je de antwoorden vooraf wil kennen. Breek uit! Binnen 10 jaar zijn sommige dingen inderdaad onmogelijk. Nu kan je alles. Go!Go!Go!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: