En nu even ernstig

Het is lang geleden maar hier nog eens een serieuze blog. (Want zoals mijn grootvader placht te zeggen: ‘het kan niet alle dagen feest zijn.’) Lees net in de krant dat Europa blij is met de maatregelen die Spanje dusver heeft genomen om de crisis in te dijken maar dat ze desalniettemin toch graag nóg eens een BTW-verhoging zou willen zien. Say WHAT??? Sinds 2011 is in Spanje de algemene BTW gestegen van 16% naar 21% , dat is maar liefst 5% erbij op minder dan 2 jaar tijd! En ik hoor jullie al komen: ‘Wij betalen toch ook 21% en België, waar zeuren die Spanjaarden over?’

Wij zeuren over 21% BTW en de stelling dat Spanje zich op ‘gelijk niveau moet stellen met de rest van de Europese landen’ omdat de BTW en de prijzen inderdaad naar Europees niveau zijn opgetrokken maar de lonen gewoon Spaans zijn gebleven. En dat is dus ‘gene vette’, hè. Zeker niet de laatste twee jaar, nu werkgevers zich door de crisissituatie ‘genoopt zien’ slechts het mimimumloon (625€ netto / maand) uit te betalen. Met zo’n loon betaal je niet eens je hypotheek, dus wie een een partner heeft die zonder werk zit en zelf het minimunloom uitbetaalt krijgt, zit nog steeds in de rode cijfers.

Map minimumlonen europa – eurostat

Gisteren op het nieuws werd overigens verteld dat 35% van de werklozen op dit ogenblik geen enkele vorm van uitkering ontvangt. Dat wil zeggen dat van de 4.981.000 werklozen die in januari stonden geregistreerd, er maar liefst 1.743.350 zonder enige vorm van inkomen zitten. En daaronder zitten heel wat vaders en moeders die tot voor een jaar of twee, drie gewoon tot de middenklasse behoorden en nu opeens van de goede wil van anderen afhangen om hun kinderen elke dag te eten te kunnen geven. Het grote aantal werklozen heeft overigens ook al zijn invloed op de schoolkeukens: omdat vele families het middageten niet meer kunnen betalen, zijn op verschillende scholen de gaarkeukens afgeschaft en brengen de kinderen nu gewoon een tupper van thuis mee. Wat dan weer tot de discussie leidde wie de ijskasten en magnetrons diende te betalen die nodig zijn om al die tupperware te bewaren en op te warmen (aan boterhammen als middageten doen ze hier niet, dat wordt beschouwd als vieruurtje maar niet als volwaardige maaltijd). Moeten die kosten op de ouders worden verhaald? Draait de school daarvoor op? Met of zonder steun van de overheid? En is dat dan de regionale of de nationale overheid? En maakt dat enig verschil gezien er toch niemand over budget beschikt?

Omdat de autonome regio’s failliet zijn, worden er dagelijks nieuwe maatregelen verzonnen om geld in het laatje te brengen. Zo betaal ik nu maandelijks voor elke doos insuline 4.20€ waar dat vroeger nog 1€ was. In vergelijking met de werkelijke waarde van die doos, die nu ook FYI op het kasticket wordt weergegeven (47€ voor de novorapid en 75€ voor de levemir, voor de nieuwsgierigen onder jullie), is dat natuurlijk een habbekrats, maarvoor sommige mensen is 20€ per maand extra aan medicijnen een niet te overbruggen obstakel. Omdat ze zowiezo al geld te kort komen.

En ondertussen komt het ene na het andere corruptieschandaal aan het licht. Zowat alle politici lijken boter op het hoofd te hebben en zelfs koning Juan Carlos ligt onder vuur voor zijn aandeel in het Noos-schandaal waar zijn schoonzoon Urgandarin bij is betrokken. Ik hoorde gisteren zelfs zeggen dat Spanje nog corrupter is dan Italië, het mafia-land bij uitstek. ¡Estamos jodidos!

Antropologische studie van de Chuloplayas

Voor ik voor de eerste keer voet in Spanje zette dacht ik dat alle Spaanse mannen donker, knap en mysterieus waren, op zijn Zorro-achtig, voorzien van een gitaar en met een rode roos tussen de tanden. Nou, was dat even een ruw ontwaken… Sindsdien heb ik natuurlijk meer dan tijd genoeg gehad om de verschillende soorten Spaanse mannen gade te slaan en op wetenschappelijk verantwoorde wijze onder te brengen in verschillende categoriëen, ten bate van de op avontuur beluste en nietsvermoedende Vlaamse vakantiegangsters. Laten we vandaag even de opmerkelijkste soort onder de loep nemen, enig in zijn soort en naar mijn mening niet terug te vinden onder de Belgische seksegenoten: de chuloplayas of chulopiscinas.

Uiterlijke kenmerken:
- beter geëpileerd dan de gemiddelde vrouw, met netjes gemarkeerde wenksbrauwen, haarloze borstkas en gladde armen, benen en uiteraard, oksels.
- Goedverzorgde huid, duidelijk behandeld met dure crèmes en produkten, gladgeschoren
- Zonnenbankbruin
- Voorzien van één of meerdere tatouages en één of meerdere piercings
- Gespierd lijf voorzien van sixpack dat in de zomer geaccentueerd dient te worden door nauwaansluitende hemden en laaguitgesneden marcellekes
- Een of meerdere dunne gouden kettingen rond de nek
- Strakke broeken, strakke hemden voor het nachtleven – mouwloze tshirts en marcellekes met halflange broeken voor tussendoor
- En heb ik al gezegd dat ze bijzonder goed geëpileerd zijn?
Denk Cristiano Ronaldo met minder geld en zoiets is het ongeveer. Een vreemde mengeling tussen een Johnny (bestaan die nog?), een metrosexueel, een preppy en een gigoló. Hoewel ze niet op elk type vrouw vallen. Chuloplayas gaan meestal samen met ‘chonis’. Dat zijn hevig opgemaakte poppetjes met hoog opgestoken haren, nog hogere hakken en een minimum van kleren om het lijf. Valse borsten, valse wimpers, extensions… Verheerlijking van het lichaam en de uiterlijk schijn.
En het gaat hier duidelijk om een categorie in opmars. Dat bewijst toch het succes van programma’s als Gandia Shore, de Spaanse versie van Jersey Shore, met in plaats van Guido’s en Guidettes, chuloplayas en chonis.

 

De cast van Gandia-Shore, de Spaanse versie van het immens populaire Jersey Shore (MTV)

Uiterlijke schijn zonder veel inhoud. Of lijkt dat maar zo? Zit er misschien meer achter dit wanhopig vasthouden aan een onrealistisch beeld van jezelf en het wanhopig vermijden van diepgaander menselijk contact? Wat denken jullie?

Hey sexy lady

Zit hier achter mijn bureautje met zelfophoudende panties met een kanten boordje. Ja, ja, inderdaad: heeeeeeeeey sexy lady. De reden waarom ik ze aanheb is evenwel een stuk minder sexy: mijn buik is indertussen zo bol dat alle gewone panties eraf rollen wat zorgt voor een pijnlijke ophoping van elastiek die de bloedsomloop afsnijdt en lelijke rode strepen achterlaat. Dus vanaf nu: zelfophoudende kousen. Lekker fris tussen de billen en bespaart me toch wel een minuut of twee werk per toiletbezoek.

Ja, beste mensen, zwanger zijn is gewoon NIET SEXY. Het kan me niet schelen hoeveel mannen het tegendeel beweren. Het kan me niet schelen hoe vaak op een dag mijn echtgenoot me vertelt dat ik er nog nooit zo mooi heb uitgezien… het is NIET SEXY. Misschien de eerste maanden nog een beetje, maar sinds een week of twee, drie, sinds we de kaap van de zeven maanden voorbij zijn, helemaal niet meer. Opgezwollen voeten en benen, pijnlijke borsten, te strakke buik die nergens meer in past… de gezwinde gazellenpas verworden tot een pinguïnwaggeltje… Niet sexy, zelfs niet met een kanten boordje.

Verschil moet er zijn

Ze hebben een paar keer grote ogen opgezet, de twee Nederlandse dames van Hannah Cosmetics die naar de beurs in Barcelona waren afgezakt om ons een handje te helpen met de demonstraties. Want Spanjaarden, het blijven toch vreemde wezens, hoor. Bijzonder assertief, zelfs voor Nederlanders. De kleine relletjes die er ontstonden over de vraag wie de volgende in de rij was voor een gratis behandeling konden zelfs niet met behulp van een wachtlijst worden onderdrukt. Omdat Spanjaarden natuurlijk chronisch te laat komen. Je kan wel een afspraak noteren voor 13.30h, maar de kans dat de geïnteresseerde ook daadwerkelijk tijdig komt opdagen en niet een kwartier later, wanneer er ondertussen al lang en breed iemand anders op de behandelingtafel ligt, is uiteraard bijzonder klein. En de kans dat de laatkomer in kwestie dan ook nog beseft dat een afspraak een afspraak is en dat de estheticienne niet een kwartier lang met gekruiste armen op hen gaat staan wachten, is uiteraard nóg kleiner. En dat de ontevredenheid over het vermeende aangedane onrecht luidruchtig kenbaar dient te worden gemaakt dat is uiteraard ook een onwankelbaar gegeven.

Ook de Spaanse arbeidsethiek blijft een bron van verwondering voor Noord-Europeanen. Stonden de Nederlandse dames stipt om 8.30h op de stand, dan kwamen mijn collegaatjes een kwartier later rustig aangewandeld enkel en alleen met de bedoeling om jassen en tassen veilig weg te bergen alvorens eerst even te gaan ontbijten. Wat stand opbouwen? Wat vitrines inladen? Eerst een café con leche en een croissant! Het ontbijt neemt uiteraard mistens een half uur in beslag. De Belgische collega (met noordelijke arbeidsethiek) zal ondertussen de stand wel bewaken en ervoor zorgen dat alles klaarstaat vóór het publiek komt. Verschil moet er zijn en Spain is different.

Middagpauze. De Spaanse collega’s trekken er anderhalf uur voor uit. De Nederlandse dames kijken wederom verbaasd op. Hoezo niet snel snel op twintig minuten een broodje naar binnen werken?  Hoezo voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht  én koffie? Ter verdediging van de  Spaanse tafelgewoontes: hier sta je wel o peen beurs van half negen tot half 8, wat een stuk langer is dan in de noordelijke landen waar het publiek rond 5 o 6 uur naar huis gaat. Dus een beetje deftig eten is wel nodig als je zolang ter been wil blijven. Of daar dan anderhalf uur voor nodig is, zullen we even diplomatiek in het midden laten.

De Nederlandse dames vonden het alleszins allemaal bijzonder interessant. En hun blonde voorkomen kon op veel interesse rekenen bij het mannelijke publiek, wat mooi meegenomen was!

Zin in een weddenschapje?

De 75-jarige Beatrix van Nederland doet troonsafstand ten voordele van haar 45-jarige zoon Willem-Alexander. Niet omdat het ambt haar te zwaar valt, maar ‘omdat de verantwoordelijkheid voor dit land in de handen van een nieuwe generatie moet liggen’. En daarmee geeft Nederland de rest van Europa eens te meer een lesje in vooruitstrevendheid. Que cunda el ejemplo, want God weet dat er in Europa nog heel wat vejestorios en cascarrabias hardnekkig aan hun troon vasthouden. Naar mijn mening dringend aan vervanging toe:
België –Albert II – 79 jaar

Jovialer dan Filip is hij natuurlijk wel… stof tot nadenken…

en voor zover ik weet nog niet van plan ‘de verantwoordelijkheid voor het land’ in handen te leggen van de bijne 53-jarige Filip. Weet niet of dat te maken heeft met de altijd in twijfel getrokken capaciteiten van de kroonprins en zal daar verder ook geen uitspraken over doen. Maar Koning Albert is zelf ook niet onbesproken: zijn naam viel tijdens het onderzoek naar de fameuse roze balletten, hij heeft een dochter uit een buitenechtelijke relatie,…. Vamos, een groot voorbeeld op moreel vlak kan men hem alvast niet noemen. En koningin Paola vind ik persoonlijk maar een zure pruim: geef mij dan de immer minzaam glimlachende Mathilde maar!
Spanje – Juan Carlos I – 75 lentes jong.

Un elefante se balanceaba…

Ontzettend populair omwille van zijn pacifiërende rol ten tijde van de Transición, maar de laatste tijd in opspraak gekomen omwille van olifantenjachten in Botswana (niet zo netjes als je voorzitter bent van het WWF) en ook niet echt de juiste persoon om de moraalridder uit te hangen: Juan Carlos en zijn koningin slapen al jaren niet meer samen, wat niet betekent dat hij de nachten in eenzaamheid doorbrengt. U begrijpt met wel. Vele Spanjaarden zijn best te vinden voor het idee om de 45-jarige prins Felipe de scepter te laten overnemen, vooral nu JC begint te kwakkelen met zijn gezondheid en steeds minder politiek correct uit de hoek komt.
Groot-Brittanië: op de gezegende leeftijd van 87 jaar, neemt Queen Elisabeth II nog steeds de belangen van het land waar. Laten we wel wezen, fan van de 65-jarige flapoor Charles ben ik nooit geweest, dus rauwig zou ik er niet om zijn mochten hij en zijn Camilla nooit aan de bak komen als koningspaar. Geef me dan William en Kate maar. Die hebben tenminste nog wat glamour. Ook al schijnt bij William het karton vroegtijdig door. De arme schat.

Genetica kan wreed zijn…

Misschien een leuk idee om hier een kleine weddenschap te beginnen over wie van deze oudjes de volgende zal zijn om troonafstand te doen?

Stress-addict of regelnicht

December was een rustige maand en zelfs de eerste week van januari was onwezenlijk stil, maar sinds Drie-Koningen zijn we hier op het werk plots in overdrive. Enerzijds omdat we het eerste weekend van februari deelnemen aan Cosmobelleza, de grootste esthetica-beurs van het land, een evenement waar andere bedrijven twee of drie maanden op voorhand al mee bezig zijn, maar wij, más chulo que un pirolo, pas sinds vorige week. Of eigenlijk deze week, want vorige week zijn we niet verder gekomen dan wat algemeen gebabbel. Het heeft natuurlijk zo zijn voordelen als je baas de eigenaar van de beurs is: de deadlines die gelden voor de andere deelnemers, daar heb ik lak aan. Ik hoef enkele de magische woorden: Sr. Rodríguez heeft gezegd dat…. uit te spreken en iedereen vliegt in het rond om aan mijn wensen te voldoen. De moderne versie van simsalabim of abracadabra. De buitenlandse providers zijn gelukkig al gewend aan onze last-minute nukken en werken ook goed mee.  Spannend blijft het wel. Hebben we die catalogi nu wel of niet op tijd klaar? Hebben we écht nog genoeg tijd om een extra banner bij te drukken? En komen die ijskasten er nu nog of wordt het warme cava voor de klanten dit jaar?

Ik zeur wel over de stress maar eigenlijk vind ik het prachtig. Ik vlieg op- en neer door de gang, pleeg het ene telefoontje na het andere, bedreig de ene provider terwijl  ik de andere nog een extra lepel stroop om de mond smeer, belaag mijn baas met to do-lijstjes tot hij me van pure ellende geeft waar ik om vraag en goochel creatief met speciale offertes voor de beurs, de kleur van het vasttapijt voor de stand en de organisatie van een wetenschappelijk praatje dat gepland  staat voor zondagmorgen. Zalig!  Volgens mij ben ik een stress-addict of gewoon een regelnicht…of… en dit kan ook… gewoon een normale multitaskende vrouw en su salsa?

Januari-helling

De maand januari gaat traditiegetrouw gepaard met een hoop prijsstijgingen, ook in Spanje. Hier noemen ze dat de ‘cuesta de enero’, de ‘januari-helling’ : aan het einde van de maand geraken met nog centjes op zak staat qua inspanning gelijk aan het beklimmen van een steile helling. Vergeet ook niet dat hier op 6 januari de Drie Koningen langskomen met cadeautjes en speelgoed voor de brave kindertjes (nee, Sinterklaas is geen sant in eigen land, 6 december is hier gewoon een dag als alle andere) wat ook een serieuze hap uit het budget van de modale familie neemt.

Aangekondige prijsstijgingen voor dit jaar:
- Electriciteit: +3%-6% (en dat terwijl Spanje al de hoogste prijzen hanteert op de Europese markt)
- Correos (de Post): gemiddelde stijging van de prijzen met 2.95%
- Treinen (Cercanías y Media Distancia): + 3%
- Tolgelden: 2.4% voor het nationale wegennetwerk en 3.3% voor de autowegen beheerd door de autonome regio’s
- Bussen: intercity – + 6.07%
- Taxi: + 3.3% (in Barcelona)
- Water: + 18% (in Barcelona en nee, hier ontbreekt geen komma tussen de 1 en de 8)
- Openbaar Transport Barcelona: +2.7% en de T-10 het meest gebruikte aftikkaartjes voor 10 ritten met trein, tram of bus: +3.7% (dat wordt nu dus 9.80€, wat een jaar of 5 geleden nog de helft was)
Ook de biodiesel wordt duurder: tot december 2012 golden daarvoor nog speciale belastingsvoorwaarden maar die zijn nu ook afgelopen. De crisis maakt blijkbaar ook korte metten met ecologische overwegingen…
De extra euro per geneesmiddel blijft voorlopig ook behouden in Barcelona en treedt in werking in Madrid ook al stelt de centrale regering dat het ongrondwettelijk om tweemaal belasting te heffen op hetzelfde produkt.
De prijsindex stijgt gemiddeld 8.4% en de loonindex…. (voor wie nog werk heeft en niet met loonsbevriezing te kampen heeft)… tatátatá… 0.6%. Wat betekent dat het minimumsalaris ‘stijgt’ naar 645.30€ bruto / maand. Dat is overigens het salaris dat nu bijna standaard wordt aangeboden voor niet-geschoolde jobs.
De cijfertjes zien er niet al te rooskleurig uit. Gelukkig maar dat de gemiddelde Spanjaard een vrolijke en optimistische natuur heeft en in de loop van de geschiedenis al meer dan eens zware varkentjes heeft moeten wassen. Veel jongeren zoeken hun heil in Engeland en Duitsland, zoals hun ouders dat indertijd deden in Frankrijk of Zuid-Amerika, solidariteitsprojecten schieten als paddestoelen uit de grond en er gaat geen dag voorbij of iemand organiseert wel ergens een protestmars onder het motto: ¡No podrán con nosotros! En ik geloof het nog ook!

Fin de año

Iedereen klaar voor het Jaareinde? Wat in België waarschijnlijk zoveel betekent als etentje gereserveerd, mogelijkerwijs met optie op een paar danspasjes achteraf. Hier in Spanje vereist de voorbereiding iets meer werk. Eerst en vooral druiven inslaan (twaalf per persoon, voor elke klokslag één) in plastic zakjes met een lintje rond of in champagneglazen. Vooral niet verkeerd tellen, want wie een glas krijgt met minder of méér druiven dan voorzien, wacht een jaar vol ramp en tegenspoed. Voor de gemakzuchtigen of wie zich al snel verslikt in de pitjes bestaan er overigens ook gepelde én ontpitte druiven in handige blikjes.
Laat ik ook even van de gelegenheid gebruik maken om een hardnekkige mythe te doorprikken: het is absoluut niet de bedoeling de twaalf druiven in je mond te verzamelen en die dan allemaal samen bij de laatste klokslag door te slikken. Tenzij je natuurlijk het nieuwe jaar in wil luiden met een Heimlich-manoeuver… Gewoon een druifje eten per klokslag volstaat. Begrepen?
Naast de druiven, mag ook niet vergeten worden zakjes ‘cotillón’ te voorzien. Ook ééntje per persoon. Dat is een plastic tasje met daarin een papieren feesthoedje, een slinger, een fluitje en een maskertje: tout court, de standaarduitrusting van elke zichzelf respecterende feestvierder.
Net zoals in België wordt er ook druk gezocht naar het mooiste feestjurkje, al dan niet met glitters en pluimen en bijna standaard met torenhoge hakken onder. Maar daar blijft het niet bij. Ook wat er onder het kleedje schuilgaat is van belang! En het moet rood zijn! Rode onderbroeken, rode BH’s, rode tanga’s en rode boxershorts! Want dat brengt geluk! Vooral als je ze de volgende dag verbrandt!
Wat ze hier dan weer niet kennen is de Nieuwjaarsbrief. Wat alle meters en peters het voordeel biedt dat ze op Nieuwjaarsdag niet met een katerkop op familiale bijeenkomsten worden verwacht alwaar het kleine grut hen vergast op rijmseltjes allerhande over het nieuwe jaar dat voor de deur staat.
Alleszins, of jullie het 31 december nu in Vlaamse, Spaanse of Gangnam-stijl doen: BESTE WENSEN VOOR 2013!

Laatste blog

Nog snel even een laatste blog vóór morgen de wereld ophoudt te bestaan. Is het overigens ook geweten hoe laat de apocalyps precies staat gepland? Kwestie van te weten of het de moeite waard is om ‘s morgens om 7u uit bed te komen en in de file te gaan staan. En vergaat de hele wereld of vallen alleen de menselijke bewoners boem pats dood op de grond? Het is maar om te weten hoeveel zakken voer ik voor mijn hondje moet voorzien om het nog een jaar of tien alleen te kunnen uitzingen. Ze is een beetje een juffershondje en ik zie haar nog niet meteen op konijnen jagen…
Om de kwestie nog wat ingewikkelder te maken: vandaag beweert een collegaatje dat de wereld volgens de maya’s nieto p 21 december vergaat, maar ergens tussen 21 en 23 december. Niet leuk voor de winnaars van de kerstloterij van dit jaar: op 22 december miljonair en op 23 december zo dood als een pier. Best wel zuur, hoor.
Verder onderzoek op internet leert mij dat het overigens niet echt over een kalender gaat maar een aankondiging van een grote omwenteling, de terugkeer van de één of andere god van de Oorlog. Andere bronnen stellen dan weer dat de maya’s er na de komst van de Spanjaarden simpelweg niet meer toekwamen om verder te werken aan hun kalender omdat hun beschaving min of meer van de ene dag op de andere ophield te bestaan. En nog andere pagina’s weten me te vertellen dat aangezien de maya’s geen rekening hielden met de gregoriaanse kalender, de wereld in feite al een paar dagen geleden had moeten vergaan.
En dan zijn er de theorieën van de believers: een enorme zonnestorm verschroeit de planeet (is het misschien een goed idee om onze SPF-lotions in de aanbieding te zetten?) , de magnetische polen van de aarde keren plots om en een mysterieuze planeet zou met de onze in aanvaring komen (where’s Bruce Willis when you need him?). Alleen wie naar het Franse gehucht Bugarach verhuist zal op miraculeuze wijze gespaard blijven van het onheil. Omdat er daar dan een berg opensplijt en toegang biedt tot andere werelden. Klinkt logisch.
Alleszins, ik ga het zekere voor het onzekere nemen en mijn job niet voortijdig opzeggen en rustig verder werken aan mijn kerstplannen. En wie weet, misschien brengt de grote omwenteling die de maya’s voorzagen mij wel het winnende lot van de kerstloterij en dan nodig ik jullie allemaal uit voor een barbecue op de rots van Bugarach!

Morgen beter

 

Mijn humeur vandaag schommelt ergens tussen:

En:

Verscheidene redenen zijn hiervoor te vinden: slaapgebrek, zwangerschapshormonen, lastige klanten en orpdringerige collega’s,  verbouwingsperikelen en… als klap op de vuurpijl, kers op de taart of slagroom op de cupcake: een deuk van jewelste in de zijkant van mijn auto. Inclusief decoratieve rode en blauwe schrammen, want de paal in de ondergrondse parking was vrolijk blau-grana geverfd. ¡Visca Barça, overal en altijd!

Niet te wijten aan mijn gebrek aan stuurvaardigheid, ik wil het maar even gezegd hebben. De schuld ligt volledig bij die luie Spanjaarden die het vertikken 5 meter te lopen tot aan de betaalautomaat en dus liever de auto met ronkende motor midden in de pad te laten staan, terwijl ze ‘vlug’ even betalen. Uiteraard nét daar waar ik netjes geparkeerd stond.  Op een hoek, op een helling, met verdomd veel rood-blauwe palen.

Ik had natuurlijk kunnen wachten tot de de wagens in kwestie verdwenen waren. Dat kwam pas achteraf in me op, toen het kwaad al was geschied. Want die koppige en ongeduldige aard van mij, die wel mijn gezond verstand wel eens in de weg zitten.  Ik dacht: het lukt me wel:  maar eerst in achteruit heuvel af om dan weer heuvelop een scherpe bocht naar links te nemen zonder links de paal en rechts de foutparkeerder te raken…. Wellicht was ik hier wat te optimistisch.

Morgen beter, zekers?